Minik oğlumla 15. Günümüzden herkese merhaba🤗
Doğurdum ve bende hikayemi anlatmaya geldim 🙊
Gebeliğimin başından beri hep normal doğum yapmak istedim hatta takıntılı bi şekilde hep normal doğum diye tutturdum çnkü normal doğumdan değil de sezeryandan korktum hep 🙊 😌 gebeliğimin 35. Haftasında falan bacak aramda sivilce tarzı şeyler çıktığını farkettim doktoruma söylediğimde hormonlardan dolayı normal olduğunu söyledi. Bu arada 36. Haftamda bebeğim hala tersti ve dönmezse normal doğum yapamıyacaktım bende onu döndürmek için sürekli egzersiz yaptım koltuk tepesinde baş aşağı durdum ve sonunda döndürmeyi başardım 😌 bidahaki doktor kontolume kadar o sivilceler büyüdü ve çoğaldı doktora gösterince malesev siğile benzediğini ve normal doğum yapamıyacağımı yapsrsam bebekte sorunlar olabileceğini söyledi😕 ben yine ısrarla normal doğurmak istediğim için bir de devlet hastanesinden randevu aldım ve orda bi doktora göründüm. Oda bana siğilin vajinamda değil de bacağımda olduğu için normal doğumda yapabileceğimi ama oda bebeğin suyunun aşırı azaldığını ve acilen sezeryan olmamı söyledi 🤦🏼♀️ Aynı devlet hastanesinde bi doktora daha göründüm ve oda suyun az olduğunu ve acil sezeryan olmamı söyleyince devlet hastanesininde kolay kolay sezeryana yönlendirmediğini bildiğim için bu durumu kabullendim ve kendi doktoruma gittim. Ve biranda kendimi hastaneye yatışım yapılırken bıuldum🙊 hazırlıksız olduğum için ve eve bile uğrayamadan sezeryana alındığım için çok korkmuştum ama minik yavrumu kucağıma alınca herşeyi unuttum🥲 size tavsiyem asla normal yada sezeryan diye tutturup kendinizi şartlamayın çünkü herşey olacağına varıyor😌 sezeryan zormuydu derseniz ameliyata girene kadar herşey çok güzeldi spinal yapılırken hiç acımadı ameliyat sırasında da ben kendimde değildim doktorum bebeği çıkarırken fotoğraflarımızı çekmiş gözlerin açık ama asla hatırlamıyorum dikişlerim atılırken kendime geldim ben ve yavrumu bir anda yanımda görünce şok oldum çok güzeldi 🥲 sonda takılırken ve çıkarılırken hiç acımadı hissetmedim bile sadece ameliyattan sonra ilk ayağa kalkış çok zordu ve ondan sonraki bikaç günde uzanıp kalkmak zor geliyor ama insan gerçekten yavrusnu görünce unutuyor. Benm bikaç gün sütüm geldiği halde bebeğim emmediği için çok üzülüp ağladım kendimi yetersiz gördüm ama hiç pes etmedim şükür şimdi emiyor hatta kucağımdan inmiyor🥰 kendinizi hiçbişey için üzmeyin sadece yavrunuzla ilgilenin insana en çok o iyi geliyor😌 biraz uzun oldu hakkınızı helal edin sormak istedikleriniz varsa cevaplamaya hazırım🤗 Rabbim herkese sağ salim yavrusunu kucağına almayı ve isteyen herkese bu duyguyu yaşamayı nasip etsin 🤗🥰❤️