Merhaba güzel anneler, bazılarınız belki ismen de olsa beni tanıyorlardır. Doğum hikayemi yazmak istememin sebebi, o kadar sıkıntılı bir hamilelik geçirdim ki; benim gibi olan ya da durumu bana benzeyen annelere biraz umut olmak biraz da soracağınız şeyler olursa yardımcı olmak istememdi.
Bu benim ikinci gebeliğimdi, ilk bebeğim tüp bebekle olmuşken bunda tam da zor bir süreçten geçerken, eşimle boşanma aşamasında doğal yolla hamile olduğumu öğrendim. 22. Haftaya kadar hiçbir sıkıntım yoktu sadece önceki hamileliğimde serklajlı olduğum için bunda da önlem amaçlı serklaj yapılmıştı. Detaylı ultrasonda plasenta previa totalis olduğum ortaya çıktı.
Doktorum bu rahatszılıkla ilgili bütün ihtimalleri, bütün yaşanabilecek riskleri bana anlattı ve 38. Haftayı görmemin zaten mümkün olmadığını söyledi. Dediği gibi de oldu.
Haftamda sıkıntılarım başladı ve bir gece aniden musluktan boşanır gibi kanamam oldu. Hemen doktoruma gittik, bir gece hastanede yatırdı, 2 doz ciğer geliştirici yapıldı. Kanama durdurulunca ertesi gün hastaneden çıkışım yapıldı. Ama o günden beri lekelenmelerim hiç kesilmedi. Üstüne üstlük bir de serklajlıydım ama bu plasenta previanın yanında serklaj çok daha ikinci planda kaldı. Sürekli pedle geziyordum. Lekelenmelerim bazen kırmızı bazen kahverengiye dönüşüyordu. Tabi sürekli yine mi artacak yine mi çok kanamam olacak stresi ve Doğumla ilgili stresim de cabası. Bebek büyüdükçe kanamalarımın sıklığı ve şiddeti de artmaya başladı. Psikolojik olarak tükenmiş bir haldeydim ama sabretmeye çalışıyordum. Doktorum da artık bebeği çok fazla tutamayacağımızı düşündü ki 6 Mayıs’a bana doğum için gün verdi. Fakat 5 Mayıs gecesi yani sabaha karşı 4’te inanılmaz şiddette bir kanamayla uyandım. Yarım saat kırk dakika kadar tuvalette kesilmesini bekledim. Ama bitmiyordu musluktan boşalır gibi akıyordu. Artık kanamadan dolayı gözlerim kararıyordu, bayılacağımı anlayınca hemen evdekilere seslendim. Koridora zor attım kendimi. Annemler hemen koşturdu biraz kendime gelince zar zor arabaya atlayıp hastaneye doğru yola koyulduk. Bir de biz Mardin’de yaşıyoruz ama benim doktorum Diyarbakırdaydı. Aksi gibi tam kapanmaya da denk geldi diye endişeleniyordum ama acil durum olunca çok şükür sıkıntı olmadan hastaneye ulaşabildik. Yoldan doktorum, çok kıymetli Uğur hocamı aramıştım. O zaten hastaneye haber vermiş, gidince hemen beni nst ye bağladılar, ultrasonla baktılar. O sırada da doktorum geldi. Kanamam hala devam ediyordu, nstde de sancılar çıkınca yarım saat içinde doğuma alındım. Sabah saat 06.52 de doğuma girdim. Sezaryenim riskli ve zor geçeceği için fakülteden de bir doktor yardıma gelmişti.
Ameliyatta kanama ihtimalim çok yüksek olduğu için genel anesteziyle sezaryen oldum. Doktorum bana bebek olabildiğince az narkoz alsın diye bütün hazırlıklarını son noktaya kadar yapacaklarını, en son aşamada beni uyutacaklarını ve korkmamamı söyledi. Bu sebeple sonda da ben uyutulmadan önce takıldı. Normalde geçirdiğim bütün ameliyatlarda narkozdan sonra ya da spinal anesteziden sonra takılıyordu. İşte o kısım birazcık canımı yaktı ama 3-4 saniyelik bir işlemdi dayanılmayacak bir şey değildi. Ben hem heyecandan hem de soğuktan titriyordum. Kaldı ki bu ikinci doğumumdu ve ben çok soğukkanlı, sakin bir insanım. Ona rağmen bunda acil durum olduğu için ve durumum riskli olduğu için korkuyordum.
Önüme hep o filmlerde fotoğraflarda gördüğümüz yeşil perde gibi örtüyü örttüler. Doktorum bacaklarıma ve vajinal bölgeme tendürdiyot gibi soğuk bir şeyi boca etti. Etrafımda hummalı bir hareketlilik vardı, birisi "Uğur hocam hazır mıyız?"falan dedi. O sırada kolumda bir yanma hissettim, narkozun verildiğini anladım. En son “Kolum acıyor kolum acıyor” dediğimi hatırlıyorum ve bu burna takılan maske gibi aletin karaltısını gördüm, ondan sonra hiçbir şey hatırlamıyorum zaten.
“Özge Özge”" diye seslenmeyle uyandım, bilincim yerindeydi ama gözlerimi açamıyordum. Narkozun etkisiyle ağlamaya başladım. Sonra beni odaya çıkarttılar iyice kendime gelmiştim ama orada da bir süre ağlamaya devam ettim. Çok zor bir hamilelik geçirmiştim, eşimden ayrıydım ve manevi olarak kendimi tek başıma ve yalnız hissediyordum. Geçirdiğim süreç de çok kolay değildi ve bu da duygularıma yansımıştı. Sonra yavaş yavaş kendimi toparladım. Hemen ağrı kesici serum takıp, kalçadan da ağrı kesici iğne yaptılar. O yüzden çok fazla ağrı hissetmedim. Genel anestezide çok ağrı hissediliyor diyorlardı ama beni hiç zorlamadı ağrı kısmı. Odaya çıktığımdan yürüme zamanına kadar 5-6 kez gelip karnıma bastırdı ebeler. Hem kan çıkışını kontrol etmek hem de kanın boşalmasını sağlamak için bu gerekliymiş. Evet bu işlem biraz can yakıyor ama kesinlikle abartıldığı ya da korkulduğu kadar değildi, yani dayanılmayacak bir şey değildi. O yüzden sakın korkmayın, sezaryeni olup bastırmaya dayanamamak zaten mümkün değil çünkü çok kısa sürüyor.
Saat 16.00da da ebeler üstümü giydirdiler ve ilk kez beni ayağa kaldırdılar. İki doğumumda da çok zorlanmadım ayağa kalkarken, biraz acıması çok normal ama öyle eziyetli bir durum değildi. Önemli olan karşıya bakmak ve bu ilk yürüyüşten sonra sık sık saat başı yürümek. Ve ne kadar dik durup doğrulabilirseniz o kadar rahat edersiniz. Yalnız ben çok fazla yürümeme rağmen gaz problemi yaşadım, gaz çıkaramadığım için çok fazla gaz sancısı çektim, yara yerimden çok vücudumda gezinen gaz ve gaz krampları beni inanılmaz rahatsız etti ve 2. Günün sonunda ne serum ne şurup fayda etmeyince ancak lavmanla gaz çıkarabildim, ondan sonra çok daha fazla rahatladım. Gazı ne kadar erken çıkarabilirseniz ağrılarınız o kadar az olur.
Ben ameliyata 06.52 de girmiştim , 07.09 da bebeği çıkartmışlar, ben de ameliyattan 08.20 de çıkmışım. Plasenta previa olduğum için ameliyatım normal bir sezaryene göre uzun sürmüş, 3 ünite kan takviye edilmiş. Yoğun bakıma girme ihtimalim vardı, çok şükür buna gerek kalmadan normal odaya çıktım. Tabi bunda benim canım, biricik doktorumun da çok emeği ve etkisi var. Kendisi müthiş ama tek kelimeyle müthiş bir insan. Allah ondan razı olsun. 🙏🏼
Bebeğe gelince, oğlum 34+6 da doğduğu için 4 doz ciğer geliştirici yapılmasına rağmen rahat nefes alamadığı için hemen yenidoğan yoğunbakıma çıkarılmış, küvöze girdi. İlk başta durumu çok iyi değilmiş. Burundan oksijen desteği verildi, ondan sonra bşraz daha toparlamış 2350 gr doğdu, 2200 gr a düştü. Bugün küvözde 7. Günü, oksijen desteği kesildi sadece burundan hortumla besleniyor. Her gün süt taşıyoruz. Sadece kusma problemi var demişlerdi normalden fazla kusuyormuş ama bugün biraz daha azaldığını söylediler. Umarım bir an önce toparlar diye dua ediyorum. ☺️🙏🏼
Benim toparlanma sürecim ise kızımdaki gibi olmadı. Normal bir sezaryene göre daha fazla işlem gördüğüm için hareket ederken biraz daha fazla ağrım oldu. Kızımda 3. Gün ayaktayken bunda 6. Günde yeni yeni rahat hareket edebilmeye başladım. Ama bu kişiye göre değişir tabi ki. Yine de doktorum ameliyatımın beklediğinden çok iyi geçtiğini söyledi.
Bugün tam bir hafta oldu doğum yapalı, çok şükür artık biraz daha iyiyim. Bebeğim de toparlanırsa daha iyi hissedeceğim inş.
Benim hamileliğim zor bir süreçti ama herşeye rağmen güzel sonuçlandı.
Biraz uzun oldu ama yaşadıklarım kolay değildi ve ben de biraz ayrıntılı anlatmak istedim. Sormak istediğiniz şeyler varsa 2. Sezaryenini olmuş, hamileliğinde yaşamadığı problem kalmamış tecrübeli bir anne olarak elimden geldiğince cevaplamak isterim. ☺️
Bir de son olarak sıkıntılı hamileliği olanlar içinizi ferah tutun, moralinizi yüksek tutmaya çalışın. Bence bu tarz şeylerde en önemli şey doktor ve hastane faktörü. İyi ve güvenebileceğiniz bir doktor ve hastane bulursanız hem siz hem bebeğiniz çok rahat eder.
Herkesin evlatlarını sağlıkla kucağına almasını diliyorum 🙏🏼☺️