giresun biraz uzun olacak ama size belki umut olur diye yazmak istedim. Ben geçtiğimiz yaz hiç beklemediğimiz bir şekilde 16 haftalık düşük yaptım, düşük yaptıktan sonra bir süre kadar hamile kalamamıştım, her ay her gün o kadar takıyordum ki sürekli araştırıyordum, okuyordum, kaybettiğim bebeğimi düşünüyordum ağlıyordum sürekli. Düşük yapmasaydım şu gün doğum yapcaktım şu gün 40′ı çıkcaktı diye diye kafayı yememe az kalmıştı.Bu forumda kafana takmadığın zaman oluyor diyenler oluyordu ama bu olumsuzluk hissi yakanı asla bırakmıyor ve daha da kafaya takıyor insan. Kimse de kafanı bu düşünceden nasıl uzaklaştıracağına dair yok göstermiyordu. Sonra bir doktoru dinledim ne kadar kafaya takarsanız bu durumu vücut buna göre kimyasallar salgılayabiliyor ve bu da gebeliğe açıklanamayan şekilde engel oluyor diyordu. Ben de bu düşünceyi kafamdan uzaklaştırmak için bir sürü şey denedim. En başta adet dönemi sonrası 10 gün kadar her gün 30-40 dk yürüyüş yaptım kan dolaşımının hızlanması hamile kalmaya yardımcı oluyor diye. Yürüyüş yaparken düşünmemek için hep hareketli müzikler dinleyip kendimce eşlik ettim. Kendimle kaldığımda bulaşıkla yemekle bile uğraşsam mutlaka komedi bir şeyler açtım dinledim. Sahte bile gülseniz beyin hormon salgıladığı için vücut kendini mutlu hissediyor bu da hamile kalmak için çok önemli. yeni bir yabancı diziye başladım vaktim oldukça onu izledim, altyazı takip edicem diziye odaklanıcam diye bir şey düşünemiyorsunuz zaten. Sonra adetime 1 hafta kala moralimi bozacak şeyler oldu yine tamamen alt üst oldum, bu ay da bir şekilde moralim bozuldu yine olmayacak bu ay dedim, ramazandan sonra rahim filmi çektirmeye odaklandım. Sonra adetime 1-2 gün kala test yaptım en azından negatifi göreyim de rahatlatım adetim de kolay gelsin hem de dipköşe temizlik yapayım dedim. Sonra bir şekilde testte silik çizgi çıktı aynı gün kan verdim çok şükür hamileliğim öylelikle netleşti. Hepimiz evlat sahibi olmak istiyoruz ve olmadıkça insan daha da üzülüyor strese sokuyor kendini, etraftan hamilelik haberleri alıyoruz, onlar için sevinsek de kendimize üzülüyoruz. Benimle aynı dönem hamile kalan tüm tanıdıklarım doğum yaptı bebeklerini büyütüyorlar, bir ben düşük yaptım neden oldu nasıl oldu niye benim başıma geldi demekten kendimi alamıyordum. Gördükçe kendi bebeğimi hatırlayıp üzülüyordum ama tekrar bebek istiyorsam bunların hepsine bir süre ara vermem gerektiğini kendime öğrettim, düşünmekten kendimi sıkmaktan vazgeçtim. Ailem gelmişti 2-3 gün birlikte kalmıştık, o sırada konuşamadık ama eve döndüğünde annem seni hiç iyi görmedim demişti, ben de buna o kadar üzüldüm ki artık kendimi toplamam gerektiğine iyice emin oldum. Araştırmayı da bıraktım nedenini nasılını sorgulamayı bıraktım, ancak ne zaman kendime geldiysem öyle güzel haberi aldım. İnşallah siz de en kısa zamanda hayırlısıyla güzel haberler alırsınız.