9 ay boyunca takip edip gün gün geri sayarken, başkalarının hikayelerine ortak olurken bu defa 1 Mayıs günü sıra kızımla bize geldi. Hamileliğimin geneli boyunca normal doğum şartları devam ediyordu; çatı muayenesi vs herşey uygundu. Ama 30 Nisan’daki son kontrolde (39+5)kızımın çok iri olduğunu ve normalin çok zor olacağını söyledi. Eşim ve doktorumuzun ortak kararıyla hemen 1 Mayıs’a gün aldık. Zaten 20 kilo almıştım ve çok zorlanıyordum.
1 Mayıs öğlen çıktık yola en son sabah ufak birşeyler yedim. Saat 15.00′te beni alacaklardı. Hastanenin fotografçısı bir kaç kare aldı. Son hazırlıklar derken ameliyathanedeydik. Epidural verildi, uyuşukluk ve başladılar heyecandan titriyordum eşim içeri gelip elimi tutunca rahatladım. Hem doktorum hem içeridekiler ile sürekli geyik yaptı ve beni sakinleştirmeye çalıştı. Bense bildiğim tüm duaları arka arkaya okuyordum. Sonra bir ses “sapsarı buuu, kaç kilo, kesin 4 vardır” sesleri eşliğinde önce eşim gördü sonra ben. “Allahım bu bizim mi ” dedim gördüğüm en güzel şeydi. Sonra bir kaç kere fotografçı yine çekip bebeğimi temizlemeye aldılar. Beni de dikişe geçtiler. Eşimi dışarı aldılar ben de bianönce bitse de yanlarına gitsem diyordum.
dikiş biraz sürdü beni odaya aldılar hemen emzirebildim mucize gibiydi.
Çok uzatmayacağım. Baş ağrısı vs hiç yaşamadım. Uyuksukluk aksam 9 gibi açılınca yürümeye çalıstım. Bol su içtim. Tabi ağrılar oldu ama eşimin çok desteği oldu. Kendimi bian önce ayağa kalkıp bebeğime bakmak için motive ettim. Herşey beyinde bitiyor acı da. Bu arada 4120 gr doğurdum asla doyamayan kızım var:) aynı gün 1 saat arayla doğum
yapan hanimefendi ile bebişlerimizin ilk kontrolunde karşılaştık. Doktora demiski “onu hastanede gördüm resmen koşuyordu kendimden utandım hocam ” demiş. Doğumdan beri hep hareketliyim dikişlerim
de hemen alındi. Yani yolunda herşey azicık agrı sızı var ama o kadar da olur. Korkmayın kendinizi bir an önce iyi olmak için motive edin.
şimdi emzirirken melek yüzüne bakıyorum ve iyi ki diyorum.
herkese sevgiler,