Herkese merhaba. Ben de hamilelik sürecimi burada sizinle geçirdim, birçok doğum hikayesi okudum. Şimdi kendi hikayemi yazmak istedim.
Öncelikle tam 38 haftalıkken doktor kontrolü için gittim. Hazırlık yapmıştım çatı muayenesi de olurum gitmişken dedim. Doktora gittim, ultrasonda 35-36 haftalık görünüyordu bebeğim. Kilosu da az çıkıyordu. Daha önceleri de 1 hafta gerilik vardı, sonra 2 hafta gerilik olmuştu şimdi 3 haftalık çıkmıştı. Gelişimi durmuştu bebeğimin. Ama her şeyi normaldi tüm organları vs. Daha önce profesöre görünmüştüm hatta geriliği olduğu için; o da evet zayıf bir bebek ama belki yapı olarak öyledir, sen de zayıfsın sana çekmiştir dedi. Sen sancılarını bekle normal doğuma uygunsun demişti. Bunu doktoruma da söyledim o da tamam bi nst ye bakalım dedi., nst de kalp atışları çok düz seyrediyordu. Doktor da nst yi beğenmedim dedi, biraz inişli çıkışlı kalp atışları olması gerekiyor, sen acilde serum taktır dedi. Acile gittim orda da baktılar, onlar da yatış önerdi. Neyse kabul ettim, odama geçtim yatış için. Doktor geldi ben sana doğumu başlatmayı öneriyorum dedi, bebeğin gelişimi durmuş, nst de kalp atışları çok düz seyrediyor, böyle durumlarda ani bebek ölümleri olabilir dedi. Öyle söyleyince korktum tabii ki, kabul ettim hemen ve sancı odasına aldılar beni. Eşimle bile görüşmedim, telefondan haber verdim. Devlet hastanesi olduğu için kimseyle de görüştürmüyorlardı. Neyse sancı odasına geçtim benim için 2 çok zorlu gün başladı. Önce ip yerleştirdiler vajinadan, açılma olması için, ertesi gün çıkardılar hiçbir şekilde açılma olmadı. Sonraki gün suni sancı verdiler, 12 saat sonra sadece 1 cm açılma oldu. Ondan sonra başka bir ilaç verdiler suni sancıdan da ağır olan, o da işe yaramadı. 2 gün sancı odasında perişan oldum maalesef. Sağlıklı girdiğim yerde artık yürüyemeyecek kadar yorgundum. Her an sezaryen ihtimaline karşı yemek de vermediler, artık dayanamadım sadece 1 kase çorba içirdiler. Alttan muayeneler beni mahvetmişti. 3. günü sabahı başka bir doktor geldi. Her yolu denedik açılma olmuyor ben sana sezaryen öneriyorum dedi, eşimle konuştum ve kabul ettim. Daha sonra hemen sezaryene alındım. Spinal sezaryen oldum, ameliyata gitmeden önce sonda takıldı, canımın acıdığın tek an diyebilirim. Bayağı yandı ama ameliyatım harika geçti. Biraz ameliyatta en başta karnım bükülüyor gibi hissettim ama sonra hiçbir şey hissetmedim, 9da girdim 9.13 de bebeğime kavuştum. Odaya geçince hemen bebeğimi emzirmeye çalıştım, tutamıyordu ama hiç pes etmedim. Ameliyattan 4 saat sonra ayaklandım. Sonra kendimi hiç yatmaya zorlamadım bol bol yürüdüm, gerçekten çok çabuk toparlandım. Ben de ameliyattan sonra omuz ağrısı oldu, birden ağrı vurunca çok kötü oluyordu, sütsüz, şekersiz neskafe içiyordum çok iyi geldi. Hastaneden çıkınca o ağrı da kalmadı. Bebeğimle de her şeyiyle kendim ilgilenmeye çalıştım, hem öğrenmek için, hem o bağı kurabilmek için. 2 gün hastanede kaldım. Eve geçince artık her şeyim normal gibi kendimi işimi yapabiliyordum. Tabi yine de yanımızda birisi olması iyi oluyor. Ev işleri işe yakınım ilgilendi ben hep bebeğimle ilgilendim. Şimdi 28 günlük olduk bile. Size önerim doktorunuza güvenin, sezaryenden korkmayın. Eğer gerekli ise karşı çıkmayın, ben de hep normal istiyordum, süreç de normal ilerliyordu fakat son ana kadar ne olacağı hiç belli olmuyor. Ben ameliyattan sonra iyi ki sezaryen olmuşum ne kolaymış dedim hatta ☺️ Bebeğim 2400 kilo 46 cm doğdu. Kuvözde kalmadı çok şükür sağlıklıydı. biraz uzun oldu ama inanın ayrıntısız anlattığım halde böyle. Herkese kolay doğumlar diliyorum 💕