Merhaba. Biraz uzun olucak hakkınızı helal edin. 19 nisan da 38+0 da genel anestezili sezaryan doğum yaptım. 33 yaşındayım 7.5 yaşında bir oğlum daha var. Onada herşeyden vazgeçtiğim bir zamanda hamile kalmıştım. Hiç bir sıkıntımız olmadığı halde 4 sene çocuğumuz olmamıştı.yine bu sefer 2 senedir uğraşıyorduk. Geçen sene pandemi ortaya çıkınca biraz korktum ve istememeye başladım. Ağustos başı sağ kasıkta ağrı olmaya başladı 3 hafta çektim hatta doktora gidip bir dünya tahlil ultrason vs hiç birinde bişey çıkmadı. Meğer yumurtlamışım 🙈 gittiğim doktor anlamamış. Daha sonra 8 eylülde mide bulantısından hamile olduğumu anladım. 6 haftalıktı. 7. Hafta kontrolde kalp atışı yok cumartesi gel kürtaj yapalım diyen bir doktorla karşılaştım. Ordan çıkar çıkmaz başka hastaneye gittim ve kalp atışını duydum. O doktora hala lanet okuyorum. Cahil biri olsam belkide aldırıcaktım.neyse ilk hamileliğim şahane geçmişti. Sadece 9 ay boyunca kusmuştum ama sadece sabahları kusup güne devam ediyordum son güne kadar aşırı hareketliydim. 42 hafta dolunca suni ile 4 saatte harika bir normal doğum yapmıştım. Odama gelince dalga geçmek için başka çocuk yapaçıcakmısın diyenlere böyle 10 tane doğururum demiştim. O yüzden bu hamileliğimde kolay olacak sanmıştım. İlk önce bulantılar başladı. Annem konyadan istanbula yanıma geldi. Ağır geçiyordu bu sefer. Sonra prilam sayesinde bulantılardan kurtuldum.yalnız gün geçtikçe kasıklarımda bir baskı vardı sanki 9 aylık hamileyimde bebek aşada gibi. 12 haftadan itibaren doğuma kadar aralıklı olarak kanama yaşadım. Bir çok test vs yapıldı ne sebebi bulundu ne çaresi. Bazen progestana rağmen oluyordu. Hamilelik boyunca aşada baskı hissettim ve sürekli wcdeydim. Yataktan koltuğa koltuktan yatağa hareket alanım vardı. Annem sağolsun 1 saniye durmadan bütün işimizi yaptı oğlumun okulu ve ödevleri dahil. 36 haftadan sonra kasıklarımda değişik bir ağrı başladı. Ağrıdan ziyade acı. Yürüyememeye başladım. Ayaklarımı sürüyordum. Hamilelik resmen çin işkencesine dönmüştü. Normal doğum aşığı olan ben artık dayanamamaya başladım. Avcılar medicana arzu hanıma gidiyorum ben. 36 hafta acaba sezeryanmı yapsak dedim hayır dedi.şuan herşeyin yolunda ve normal gerek yok dedi. Sonra 37 de tekrar gittiğimde yalvardım çünkü acılar dayanılmaz olmaya başlamıştı. Rahim ağzım kısalmış bebek kafası yerleşmiş ama açıklık vs ses seda yok oda bana acı olarak dönüyordu. Halimi gördü peki dedi ama bir hafta daha bekle dedi. 19 nisana gün aldık.ben aslında spinal isticektim ama doktorum genel deyince hemen tamam dedim kal geldi bana. İyikide kabul etmişim ama. Pazartesi 8.30 yatışım yapıldı önlüğümü giydim odada bekliyordum eşim annem oğlum gayet rahattım. İçeriye beni götürmek için geldiklerinde birden ağlamaya başladım panik oldum. Asansöre kadar sakinleşmeye çalıştım. Ameliyathaneye inene kadar hemşire ve hastabakıcılar sakinleşmeme yardımcı oldular. Ameliyathaneye girince anladımki ben zaten spinal yapamazmışım. Cesaret istermiş. İnsan oraya girince biraz tırsıyor. Aslında çok iyi davranıyorlar ama hem kalabalıklar hemde o soğuk ortam insanı geriyor. Hemen sonda takıldı perde gerildi. Sonda asla ama asla acıtmıyorki zaten o an onu düşünmüyorsunuz. Daha sonra bana soru soruyorlardıki gerisini hatırlamıyorum.beni uyandırmaya çalışırlarken buldum kendimi. Sedyedeydim. Odama çıkartıyotlardı belliydi. Ama gözümü açamıyordum. Ağzımı zor hareket ettirdim bebeğim iyimi diye sorabildim onu hatırlıyorum. Odaya çıkınca bir yarım saat saçmalamışım 😂 sonra yavaş yavaş kendime geldim ağrı sızı yok tabi daha. Ama ben hep burdan okuduklarımla kendime demiştim ki. Hemen toparlanıcam asla yatıp kalmıycam bol bol yürüycem.kendime gelince hemen gözlerimi açıp bebeğime baktım. Kızım o kadar güzeldiki minicikti. Yaklaştırdılar bana. Kokladım. Rüya gibiydi. Bir kaç saat geçince sabırsızlanmaya başladım hemşirelere ne zaman kalkıcam ne zaman yürüycem diye sorup durdum.6 7 saat sonra çorba ve hoşaf getirdiler. İlk bir iki lokma sonra kustum. Rahatladım. Sonra hepsini yedim rahatça. Yemekten 1 saat sonra kaldırmaya geldiler. Bence anestezinin etkisinden hiçte canım yanmadı. Koluma girdiler karşıya bakarak kalktım. Hemen doğrulmayın eğik yürüyün. İlk etapta nefes alamadım. Dinlendim bir adım attım ve gerisi geldi. Oda içinde yürü demişlerdi hızımı alamayıp koridora çıktım. Hemşireler şok oldu. Senden beklemiyorduk dediler. İlk gün ağrı sızı olmadan geçti. Bol bol yürüdüm. Sadece ilk gece çok hafif adet ağrısı oldu ama ağrı kesici vuruyorlar zaten hemen geçiyor. Ertesi gün bir tık daha hissettim kesik acısını ama asla korkulacak bir acı değil. Taburcu olup eve geldim. İlk bir hafta zor evet geçmeyecek gibi geliyor ama bir hafta sonra mucize şekilde azalıyor herşey. Tek tavsiyem bol bol yürüyün en iyi ilaç bu. Sonra kabız olmamaya bakın. Ve asla ama asla yardım almaktan çekinmeyin. Eşimde annemde çok yardımcı oldular ben kendimle ilgilendim. Banyo yapabildim ben bu arada eve gelir gelmez. Benim hiç bir şekilde anesteziye bağlı bir ağrım olmadı. Ne baş ne sırt vs gibi. Genel anesteziyi kötüleyenleri aldırmayın herşey kafada bitiyor bence. Çok şükür o zorlu hamilelik bitti evladım yanımda. İnşallah sizlerde sağlıkla kavuşun. Uzun oldu hakkınızı helal edin.