- 11.2020 Alanya Anadolu hastanesinden ölü doğum hikayem .. Canım kızım HİRA ❤️
Herkese merhaba, 3 yıllık evliyim, ilk evlendiğim sene 3 kez kimyasal gebelik yaşadım, tabi o zamanlar imkan olmadığı için devlet hastanesine gidiyorduk, pek ilgilenilmedi bizde tecrübesiz, çaresiz, 4.de ise özele gitmeye başladık ama kese ve bebeği gördük bu kez nasıl bir sevinç bizdeki ah bir bilseniz sonra ise malesef bebeğin kalbi gelişmediği için zorunlu kürtaj oldum, yıkıldım sanki dünya durmuştu, artık çok yorulduğumu hissediyordum.. Patalojiye giden sonuçlar çıkınca öğrendik ki kanımda pıhtılaşma meğili varmış, bu yüzden de kan sulandırıcı iğne kullanmak zorundaymışım.. Son olarak geçen sene şubatta hamile olduğumu öğrendim ama tabi tedirginim, ne kendime güvenim var ne inancım öylesine bir boşluk, doktora bile çok geç gittim, bir öğrendim ki gerçekten sağlıklı bir hamilelik söz konusu, tabi yinede içimizde hep bir acaba mı sorusu oldu.. Harika bir gebelik geçirdim, 9 ay boyunca gezdim, tozdum, kızım olacaktı, ilk kez bizimde yüzümüz gülecekti, evlat hasretimiz son bulacaktı, o kadar rahat bir gebelikti ki benimki ama sonu…normal doğumu beklerken 39+6 da ayağına kordon dolanması sebebiyle kızımızı kaybettik, doktorlar anlık bir olay dedi ki öyle de oldu, son ana kadar hareketleri herşeyi normaldi tabi herşey bahane nasipten öte yol yok.. Karnımda öldüğünü hissettim kızımın.. Hemen hastaneye tabi nst flan yapılıyor diyorum boşuna yapmayın öldü kızım, nefes al sakin ol diyorlar oysaki bilmiyorlar elimde olsa nefes olurdum kızıma.. Sonra ultrasonda bakıldı ve malesef çok üzgünüm dedi doktorum, serumu kolumdan çekişim, doktora sarılıp bir daha bakın hocam ölmesin kızım, herşeyi hazır, beşiği hazır bekliyor evde deyişim, eşimin gelip hıçkıra hıçkıra ağlaması ve bana biz melek ailesi mi olduk deyişi.. ailelerimizin doğuma diye gelip bu acı haberi alıp yıkılması, o küçücük cenazeyi alıp defnetmesi.. Herşey o kadar acı ama bir o kadar da gerçekti ki.. Sezaryena aldılar zorunlu olarak, yüreğim öylesine yanıyordu ki doktorun şimdi sırtından iğne yapacağım korkma deyişine, gelip uyuşma var mı, acıdı mı deyişine bile tepki veremedim çünkü acıyan bedenim değil ruhumdu..sonra da zaten tamamen bayılttılar kalbim dayanmadı diye.. Bir yığın da sakinleştirici.. Etrafımda onca kalabalık ama kocaman kapkara bir boşluk içimde.. Sabaha kadar gözüm kapıda, ne olur birisi kızımı getirsin emzireyim, koklayım, yavruma sarılayım diye sızlandım durdum ama ne fayda..Eşim, aileler, arkadaşlar, doktorlar, çalışanlar hepsi gözü yaşlı ne yapacağını bilemez bir haldeydi.. Hani soruyorlar ya normal doğum mu, sezaryen mı zor diye hayır arkadaşlar ölü doğum zor.. Evladını 9 ay taşıyıp bir kez görememek zor..beşiğe değilde mezara koymak zor.. 5 ay oldu kolay değil her acı yaşayana zor ama evlat acısı bambaşka bir imtihanmış, herşeye rağmen hiçbir zaman isyan etmedim, hep hayırlı bir aile olalım diye dua ettim, Rabbim bize en hayırlısını nasip etti.. Şimdi ise yeniden hamileyim en başından beri düşük riskim var sürekli kanama oluyor reglden beter oluyorum, herşey Allah’tan, hepimiz için en hayırlısı olsun 🤲 sizlerden ricam kilo, doğum korkusu, sivilce, göbek vs.. gibi saçma sapan dünyevi şeyleri takmayın hepsi geçer gider. Rabbim kimseye evlat acısı yaşatmasın, yaşattıklarına da sabır versin 😔 İçimi sizlere de dökmek istedim, dualarınızı eksik etmeyin, eğer sizi üzdüysem de özür dilerim.. Allah a emanet olun 🌺