Esmaaaaaaaa
Sanırım ilk annelik heyecanıyla biraz korkmuşsunuz ama hiç merak etmeyin. Belli bir dönem zaten kelime dağarcığı olmadığı için önüne gelene anne baba diyorlar. Ben de kuzenlerimden deneyimledim. Sonra zamanla tüm kavramlar onlarda da oturuyor merak etmeyin.
Annem 2 sene kadar kuzenimin oğluna baktı. Bize geldiğinde 1 yaşında falandı. Geç konuşan bir çocuktu. Kuzenim çalıştığı için sabah 7 de bırakıyor, akşam belki 7 8 gibi ancak alabiliyordu. Çocuk hem benim anneme anne diyor hem de kendi annesine. Hatta ananne ve dedemi de sık gördüğü için onlara da ananne dede deyip seviyordu. Bi de sevgi ilgi alaka da önemli bi faktör. Annem tamamen kendi çocuğu gibi sahiplenip severek baktı, büyüttü. Kuzenim de durumu dert etmedi, belki ilk zamanlar o da üzülmüştür ama çocuk mutlu olduğu için alışmıştır, çalışmak zorundaydı. İlk günler sabah çocuğu bırakmak bile zor geliyordu vicdan azabı çektiğini biliyorum. Sonra çocuk 3 yaşında kreşe başladı, okulu tatilken ya da erken çıktığında vs geliyordu bize. Bu sırada okulun etkisiyle konuşması hızlanmaya başladı. Anneme zamanla Hatice anne dedi, sonra sadece Hatice oldu, şimdi 6 yaşında, kuzum Hatice yenge diyor. Annesinden başka kimseye anne demiyor. Onlar da hayata zaman geçtikçe adapte oluyorlar, haliyle ilk başta bizim kadar komplike düşünüp kavramları ayıramıyorlar. Kim ne isterse istesin, zorla anne dedirtmeye çalışsın. O çocuk büyüdükçe farkındalığı arttıkça olması gerekeni söylüyor. Hiç endişe etmeyin 🌺