Merhaba anneler 🙋🏼♀️ Ben doğum yapalı 13 gün oluyor ama ancak yazabiliyorum hikayemi. 39+5′te gece yatmadan önce belimde ağrım vardı ama üstüne düşmedim. Nişanım gelmemişti ve açıklığım sıfırdı çünkü. Kendimi hep en azından önce nişanım gelir diye koşulluyordum ve öylece yattım uyudum. Sonra uyurken sancım olduğunu farkettim ama gaz sancısı gibiydi, yine doğum sancısı değildir diye uyumaya devam ettim. Uyku arasında sancılarımın girip girip çıktığını farkettim ve 5.30′ta uyandım. Sabah 7.30′a kadar sancılarımı takip ettim 10 dakikada bir giriyordu. Artık emin oldum ve eşimi uyandırdım dedim kalk ben doğuruyorum 😄 Devlet hastanesine gittik nst bakıldı sancılarım düzenliydi ve 2 cm açıklığım vardı. Kendi hastanem merkezde 1 saat uzaklıkta olduğu için ebeler riske atmamamı ve direk hastaneme gitmemi söylediler. 9′da kendi hastaneme geçtim yatışım yapıldı ve 10′da suni sancı takıldı. Suni sancı takılana kadar gayet rahattım kendi sancılarım çok zorlamadı beni. Size tavsiyem imkanınız varsa olabildiğince evde çekin sancılarınızı, suni sancı gerçekten çok zorluyor insanı. Saatlerce suni sancı aldım, sancılarım dayanılmaz haldeydi ama açıklığım artmıyordu. Gece 11′e kadar sancılarımı yatarak karşıladım, ara ara pilates yaptım sadece ve bence en büyük hatamdan biri de bu oldu. O saate kadar 5 cm açıklığım ancak oldu. 11′den sonra kalktım yürüyüş yapmaya başladım bol bol. Sancılarım zorladıkça duşa girdim. Pilatesimi yaptım ve açıklığım artmaya başladı. 7 cm’de dayanamayıp epidural istedim. Normalde istemiyordum çünkü çevremde yaptıranlar kalıcı bel ağrısı yaptığını söylüyordu hep. Anestezi uzmanları arandı ama şansıma ikisine de ulaşamadı hastane. 8 cm açıklığa kadar ne nişanım geldi ne suyum. 8 cm olunca ıkındırmaya başladı ebeler. Bir süre yatakta ıkındıktan sonra idrarımı yapıyorum zannettim ama meğerse suyum geliyormuş. Suyla birlikte biraz da kan gelmişti. Sonra kalktım ve yere çökerek ıkınmaya başladım o esnada da nişanım geldi. İlk başta kahverengiydi sonra sarıya döndü. Sümük kıvamında bir akıntıydı. Gece 3 gibi artık hiç halim kalmamıştı sadece bağırıyor ve sancı geldikçe ıkınıyordum, o sırada doktorum muayeneye geldi. Sancım gelince ıkınmamı istedi ben ıkınırken kontrol etti. Bebeğin başı sancıyla aşağı iniyor sancı geçince geri yukarı çıkıyordu ve o kadar sancılı ve uzun süren doğum sürecinde bebeğim strese girip kakasını yapmıştı. Doktorum bu durumda normal doğumun imkansız olduğunu ve acilen sezeryana alınmam gerektiğini söyledi. İmzalarım alındı, sondam takıldı, ekg çekildi ekibin toplanması bekleniyordu ama ben artık dayanamıyordum. Sancılarım artık en yüksek seviyedeydi, sadece çığlık atıyordum. En son öyle bir çığlık attım ki 6. kattan 13. kata kadar duyulmuş sesim 😂 Eşim ağlayarak ağzımı kapatmaya çalışıyordu, ebelerim sakinleştirmeye ıkınmamı engellemeye çalışıyordu. Feryadıma doktor geldi bir baktı ki bebeğin başı gelmiş. Acil doğumhaneye alıyoruz deyince fırladım yataktan doğumhaneye koşmaya başladım. Ben önden koşuyorum doktorum arkamda, popom açık göğsüm açık doktorum önlüğümü kapatmaya çalışıyor 😂 Çatala attım kendimi ıkınmaya başladım direk, eşim geldi göğsüme uzandı sürekli motive etmek için kulağıma bir şeyler fısıldadı. Ondan gücümü toplayıp toplayıp ıkındım ve bir kaç dakika sürdü her şey. 23 saatin sonunda 39+6 gece saat 03:35′te kızım doğdu ❤️ Eşim hüngür hüngür ağlamaya başladı. O anki rahatlamayı huzuru ömrümün hiç bir anında yaşamadım. Bu durumda eşinizin yanınızda olması çok büyük destek veriyor insana gerçekten. Hemşireler bebekle ilgilenirken plasenta çıkarıldı onda hiçbir acı sancı yok. Sıfır yırtık sıfır kesiyle dikişsiz çıktım doğumhaneden. Bebeğim kakasını midesine ve ciğerlerine aspire ettiği için enfeksiyon riskinden dolayı direk yoğun bakıma indirildi, bir hafta yoğun bakımda kaldı. İlk başlarda bir daha tövbe asla doğurmam diyordum ama bebeğim yanıma gelince garip bir şekilde her şeyi unuttum sanki. Kızım için bir daha olsa bir daha çekerim o sancıları diyorum şimdi 🥰 Herkesin doğum süreci farklı ilerler tabi ama benim gibi doğumdan korkan annelere söylüyorum. Burda okuyup inanmıyordum ama ne kadar acılı olursa olsun bebeğinize kavuştuğunuz an hepsi unutuluyor geriye bahsettikçe gülümseten bir anı kalıyor. Biraz uzun oldu kusura bakmayın ☺️ Umarım benim gibi herkes sağlıkla, en güzel şekilde bebeğine kavuşur 🌸❤️