38+6 haftalıkken doğdu benim kuzum. 16.03.2021 de doktorum kontrole gel dedi doğuma alabilirim 2 gün sonra ya da gün verebilirim dedi. Sabaha kadar uyumadim 5 dakika bile gözümü kırpmadım karnım büyümüştü artık sırt ağrılarımdan uyumak mümkün değildi oturduğum yerde uyumaya çalışırdım.. 16 mart sabahı gittik hastaneye doktorum suyumun az olduğunu söyledi seni doğuma alcam dedi… çok heyecanlandım ama heyecandan çok korku vardı bende.. Annemi eşimi aradım gelin dedim işten çıkıp gelin… babam ve büyük kızım 5 bucuk yasinda aşağıda bekliyordu beni… Ama bende bir korku bir stress anlatamam…. Yukarı kata çıktım yatış işlemleri için giydirdiler beni sedyeye yatirdılar götürüyorlar… Ama gidemedik asansör bozulmuştu asansörün önünde bekledik sonra beni geri odaya aldılar üşüme diye. 2 satten fazla bekledim ben eşimle annem geldiler aslında kaderdi asansörün bozuk olması bebegimiz babasını bekledi .. sonra asansör oldu ben giderken çok ağladım kızım bana öyle bi baktı ki güle güle anne dedi elimi tuttu.. asansörde çok ağladım… annem anlimdan öptü onu hiç unutamıyorum.. sonra içeri girdim buz gibi tabi. Doktorlar çok konuşkan girişken cana yakındı hoşgeldin dediler güler yüzle ağlıyor musun sen dediler moralim yerine gelsin diye uğraştılar şakalar yaptılar doktorlar… baktılar ki ben hagla ağlıyorum heyecanlıyım sakinlestirici verdiler bana. başladı ameliyat sonra ne mi oldu.?? işte o ses ıngaaa benim bebegimin sesi 12.30 da tam hoşgeldi hayatıma Ben tabi öyle bir ağlıyorum ki canım cıktı ağlamaktan ama mutluluk gözyaşı bunlar annelik duygusu…. sonra üst kata çıktım hemen kucagima aldım yavrumu ikimizde saglikliydik en önemlisi bu tabi.. Şimdi Ben 2 melek annesi oldum 2 kız 2 prenses annesi Bunun için ne kadar şükretsem az gelir RABBİME…