Merhaba bayanlar. Bende doğum hikâyemi yazacağım günü hayal ediyordum, bu güne nasip oldu. 🤗 Çok pozitif yada çok negatif bir doğum yaşayamadım malesef evdeki hesap çarşıya uymayabiliyor ama aynı durumu yaşayacak arkadaşlar olursa paniğe kapılmamaları için anlatmak istiyorum iyi kötü yaşadığım her şeyi.
Çok güzel rahat ve normal insanlar gibi bir hamilelik geçirdim. 38. Haftadan itibaren çevrede psikolojik bir baskı oluşuyor, “Ne zaman doğuracaksın?” Diye sorup duruyorlar. Haliyle iki haftadır tetikte bekliyordum ve ilk doğumum olduğu için her sancıyı bir belirtiye yormaya çalışıyordum. 40. Hafta son kontrolüm vardı. Doktor “41. Hafta doğum yapamazsan gel, suni sancı ile gerçekleştirmemiz lazım” deyince korkmuştum. Çünkü hep kendi sancı ve açılmam ile evde bu süreci atlatıp öyle hastaneye gidip 2 3 saat içinde doğum yapmayı hayal etmiştim.
Doktorum çatı muayenesi yapmak istedi. Ömrümde ilk defa alttan muayene oldum, bir parmak açıklık olduğunu haftaya kadar doğum yapacağımı ve açılma olması için kendisinin de biraz zorladığını söyledi. Hafif lekelenme şeklinde kanama olacağını korkmamamı, geçmezse gece acile gelmemi ekledi.
Eve geldiğimde adet olmuşum gibi yoğun şekilde kanamam olduğuna şahit olunca korktum acili aradım. Onlar da doğumun başlamış olabileceğini söyleyip hemen gel dediler.Fakat hiç sancım yoktu ve doğumun bu kadar kolay olacağına ihtimal vermedim. Sonra bir ebeye bağlattırdım, kadın da sakince beklememi, akşama kadar geçmezse gelmemi söyledi.
Akşam 7 gibi kanamam azaldığı için gitmedim,adet sancısına benzer sancılarım da başlamıştı o sıra, akşam 10 gibi ise nişan dediğimiz olay gerçekleşti o vakit doğumun yakın olabileceğini düşündüm. Sabırla bekledim, her sancıda lavaboya gidesim geliyordu mesanede oluşan baskıdan tabi o sırada kanama yine devam ediyordu. Gece boyu uyuyamadım, bir yandan kendim için değil bebeğim için korkuyordum. Çünkü kime desem normal değil kanama, doktora git diyordu. Suni vermesinler diye gitmek istemedim. Yarım saatte bir bebeğimin hareketlerini hissettiğim için beklemek istedim.
Sabah kadar sancı çektim dayanmaya çalıştım 6 buçukta evden çıktık kanama devam ettiği için, yanımda annem ve eşim vardı artık gidelim iyi değilsin dediler.
Velhasıl hastaneye vardık, ben açılma ve yakın doğum beklerken 1 buçuk santim tek açılma olduğunu söylediler. Eve gidip beklesem öğleden sonra gelsem dedim. Başta kabul ettiler, sonra nstye girip doktor geldiğinde ona söylememi istediler. Bende doktora kendimi iyi hissettiğimi bebekte bir problem yoksa evde beklemek istediğimi söyledim. Doktor sancılarımın olduğunu ve kanama böyle devam ederse plasentanın doğumdan önce ayrılma ihtimali olup hayati tehlike taşıdığından dolayı orada yatıp müşahede altında tutulmam gerektiğini söyledi ve yatışımı verdiler.
İçeri ne annemi ne eşimi hiç kimseyi almadılar. Rahim ağzı ve serviks dar olduğundan kendi sancım ile açılmanın zor olacağından zaten sancı çekmeme rağmen 7 saat suni sancı verdiler. Sessiz bir yapım olduğundan 7 saat boyunca her sancı geldiğinde bağıramadığım için tek başıma o yatakta ağlayıp durdum. Ebesi, hemşiresi, asistanı, hasta bakıcısı teselli etmedik insan kalmadı 😕
Şu ayrıntıyı geçmek isterim eğer başınıza gelirse yatış verilip suni sancı eklenirse lütfen ayakta dolaşmayı teklif edin. Durumum kritik olduğu için kaç saat nstye bağlı kaldım, yatakta kıvranmak çok zor. Öğlen 12ye kadar daha yeni 3 cm açılma olmuştu yatırdıklarından dolayı bebek aşağı inmediği için. Sonra çözdüler 1 saat dolaştım, eğilip kalkma egzersizleri yaptım hemşirenin tavsiyesi ile ve bir saat sonra ebe gelip baktığında “aferin Mihriban açılman 8 cm olmuş” dediğinde Allah’ım şu doğum gelsin ve kurtar beni rabbim diye dua ettim.
Öğlen 1de doğumhaneye götürüldüm. Suyumu patlatıp geri odama getirip nstye bağladılar. Yarım saat artık son kıvranışlar, yorgunluktan bayılacak gibi hissediyordum. Nolur yardım edin, kimse yok mu, dayanacak gücüm kalmadı diye yalvarıyordum. O an sadece Allah ile yalnız kaldığınızı düşünüyor ve sadece Allah’ın size yardım edeceğine kalbinizle inanıyorsunuz. Belki o sebeple “gebenin duası kabul olur” diyorlardır.
Saat 1 buçukta hemşireler geldi ve doğuma alındım. Ebe daha önce benimle konuştuğunda “derin nefes al, çeneni boynuna yasla ve son nefesine dayanabileceğin son noktaya kadar ıkınmaya çalış, bana inan kolay olacak doğumun” demişti. Bir avazda kurtarsın mevlam dedikleri, 13:30′da doğuma alındım 13:40′da bebeğimi gördüğümde öyle ağladım ki. Sildikten sonra ağlayan kızımın yüzünü yüzüme değdirdiklerinde anne kokusu alıp susması..❤ Bu duygunun tarifi yokmuş. O an pek halim yoktu ama bebeğimi de daha giydirmeden göğsüme tutup emzirttiler. Çok müthiş bir bağmış. Allah’a şükür geçti ve şimdi 12 günlük kızım yanımda masumca uyuyor.
Doğumdan çıktığımda 2 gün hiç bir şey yiyip içmedim, suyu sadece ilaçla içiyordum. “Ben doğumun böyle zor olduğunu bilseydim bir müddet daha bebek düşünmezdim” diyordum. Şimdi yavruma bakıyorum, her gün şükrediyorum. Onun geleceğini bilsem bugün yine o sancıyı çekerdim ne kadar zor olduğunu bile bile. Hayırlı doğumlarınız olsun bayanlar, umarım sakin kalır sağlıkla atlatırsınız bu süreçlerinizi. Evladınıza kavuştursun mevlam, hayırlı günler. ❤🤗