Merhabalar herkese hayırlı kandiller. Ben de buraya yazar mıyım diye beklerken beklerken şimdi ben de yazıyorum hikayemi🌸 4 Mart tarihinde sabah saat 8:30’da sezeryanla oğlumu aldım kucağıma herkes çok korkutmuştu sezeryandan mecburen sezeryan olacaktım çünkü çatı muayenemde çok dar çıktı. 8:30’da ameliyathaneye girdim hiçbir şey anlamadım ne zaman doktorum kesti ne zaman o karnım açıldı hiçbir şey hissetmedim her şey gayet güzeldi. Doğuma eşimde girdi. DoktorumEşin çağıralım artık deyince ben yeni başlayacak zannettim doğuma. Eşim içeri girdi kafamın yanına geldi ve o dünyanın en güzel sesini duydum o kadar güzel bir his ki anlatamam yaşamak lazım hemen bebegimi gördüm bu kadar erken olacağını beklemiyordum dedim 8:30’da girdiğim Ameliyathanede 8:42’de oğlumun sesini duydum. Şu an 23 günlük Oldum omuzumda yatıyor🧸 Bu dünyanın en güzel hissi sonra odamıza çıktık. Üç 4 saat sonra uyuşukluğum geçti. İlk ayağa kalkışı zordu. Ama ölüm yok sonunda.😀Bol bol yürüdüm canım yansa bile bol bol yürüdüm ve karşılığında güzel aldım. Mutlaka canım yanıyor diyerek yatmayın mutlaka ama mutlaka yürüyün çok iyi gelecektir. Tek sorun sütüm üç gün sonra falan geldi. O süreçte şırınga ile mama desteği yapıldı.sarılık başlangıcı olunca Korktuk ve Biberonla besledik.Bunun sonucunda bebeğim de meme reddi oluştu. Tam tamına 17 gün sonra emmeye başladı. Ama ben asla pes etmedim. Çok şükür şu an o bu dünyaya ben de onun dünyasına alışmaya çalışıyoruz ama kokusu her şeye bedel. Sakın sezeryandan korkmayın o kadar basit bir ameliyat ki. Benim gibi zorunlu sezeryan olacak insanlar sakın psikolojinizi bozmayın boşyere. Sizinle güzel hikayemi paylaşmak istedim😀♥️