Sonunda bu hikayeyi yazmak bana da nasip oldu.😊Biraz uzun olacak ama kusura bakmayın.
27 yaşında anne oldum ve çok şükür rahat bir hamilelik geçirdim. Sadece el ve ayaklarımda şişlik ve sağ elde uyuşma sorunu yaşadım. 16.haftada oğlumuz olacağını öğrendik. En başından beri her şey yolunda giderse normal doğuma niyetim vardı. Özel hastanedeki doktoruma 20.haftada başladım ve ona güveniyordum. Her şey yolunda giderse normal doğum istediğimi söylemiştim. Bebeğimin gelişimi güzeldi en başından beri ileriden gidiyordu. 39+2 olduğum gece 00.30′da nişanım geldi. Aynı gün öğlen 2′de doktoruma randevum vardı. Hocam nişan kanaması geldi dedim. Direkt yatış verdi🤷🏻♀️. Hocam ben burada oturuyorum, sancı başlayınca geleyim dedim. Yok bırakamam seni dedi. Doktoruma güvendiğim için kabul ettim. Yatışım yapıldı. Ebe alttan muayene yaptı ve 1,5 cm açıklık var, rahim yumuşamaya başlamış ama çatı dediğimiz kemiklerin biraz içe doğru dedi. Tabi benim moral bozuldu. %50 ihtimal verdi ebe bebeğin kafasının o kısmı atlaması için. Ertesi sabah 6′ya kadar odanın içinde yürüyüş, squat falan yaptım. NST’de ara ara 40-100 arası sancım çıktı. Sabah 6′da ebe rahmi uyarıcı fitil yerleştirdi. Fitilin etkisi için 5-6 saat bekledik ama ilginç bir şekilde olan sancılar da gitti NST’de sancı çıkmadı 🤷🏻♀️. Hatice ebe boyumun (1,57) kısa, buna bağlı olarak çatı dediğimiz kemiklerin aralığının dar, bedenime göre bebeğin iri olduğunu söyledi. Öğleden sonra 14.00 için sezaryen ayarlandı. Ağlaya ağlaya, korka korka sedyeyle ameliyathaneye girdim. Anestezi uzmanının belime yaptığı iğneyi hissetmedim bile. Kendimi rahat bıraktım, hiç kasmadım. Hemen uyuşukluk geldi zaten. Doktorum geldi ve 5 dk sonra oğlumun sesini duydum. Aman Allah’ım bir kez de o zaman ağladım🥲. Bebeği bana gösterip temizlemeye götürdüler. 3350 gr 49 cm dünyaya geldi. Dikişlerim atılırken mide bulantısı yaşadım ama hemen müdahale ettiler. 7 saat sonra ilk yürüyüşü yaptım ve sadece yataktan doğrulurken biraz zorlandım. Adımlar atmak beni zorlamadı. Hiç korktuğum gibi olmadı 🤗. Gece 12′de ilk gazımı biraz zor çıkardım. Sabaha karşı 4′te koridorda yürüyüş yaptım ve tam anlamıyla idrar, gaz çıkışı beni çok rahatlattı. Herkesin hikayesi aynı olmaz tabi ama her zaman hayırlısını isteyin. Annelik vicdanına sahip isteyen her kadının anne olması dileğiyle 🌸