Sizden çok güzel doğum hikayeleri okudum. Burda totemler yaptım,dertleştim,korktum,tavsiye aldım,arkadaşlıklar edindim. Şimdi ise burayla vedalaşıyorum. Sizden okuduğum gibi bir hikayem olsun anlatayım çok istedim ama olmadı. Kendim negatif hikayeleri okuyunca korktuğum için benim hikayemi size anlatmayacağım. Sadece bazı hislerimden söz etmek istiyorum. Bugun kızımı kucağıma alalı tam 1 hafta oldu. Melek gibi 🧿. Çok zor zamanlar geçirdik ama kucağıma aldıgım andan itibaren hepsi geçti. Emme sıkıntısı yaşadık yaşıyoruz da vazgeçmiyorum. Sezeryan oldum son dakika o sonda takılması kum torbası ilk yürüyüş epidural iğne hiçbirini hissetmedim. Allah öyle güç verdi bana kızımı kucağıma alabilmek için. Korkmayın. Hep derlerdi kucağına alınca unutursun diye unuttum. İlk yürüyüşten sonra nerdeyse hiç oturmadım. Çok şükür işlerimi halledebiliyorum. Evet zorlanıyorum. Ağrılarım var bebeğim emmiyor ve 20 yaşında taze tecrübesiz bir anneyim. Ama başarmak zorundayım. Zorundayız. Her zorluğun altından kalkmak zorundayız cunku biz güzel bebeklerimizin annesiyiz. Annelik bilmiyorum evet biraz farklı ama çok güzel. Bence bir insana verilecek en güzel armağan. Kızım aynı ben kızlar hatta eşim şey diyor resmen kendisi yapmış gitmiş kendisinden bitane daha doğurmuş gelmiş diyor 😅 Yaşanan sıkıntılardan dolayı biraz depresif olarak etkilendim ama çok şükür eşim ve ailelerimin desteği sayesinde aşıyorum. Dualarım tüm anneler ve anne olacaklarla. Hayatta hiçbirşey imkansız değilmiş hep bir umut varmış. Biz yeni hayatımıza başladık. Yeni bilgiler tecrübeler deneyimler ediniyoruz. Darısı tüm isteyenlerin ve bekleyenlerin başına Allah’a emanet olun. Sormak istediğiniz birşey varsa cevaplamaya hazırım❤️🙏🏻