Merhaba kızlar, kısa özet geçeyim neredeyse 3 yıldır evliyiz 9 aydır deniyoruz olmuyor. Eşimin varikoseli ve sperm değerleri düşük olduğu için ameliyat olacak ve düzelmesini bekleyeceğiz ki yine olacak mı belli değil yani önümüzde uzun bir yol var. Her ay aynı döngüyü yaşamaktan usandım baktım hayattan keyif alamıyorum eskisi gibi. 27yaşımdayım ve bir daha bu yaşları bu rahatlığı bulamayacağım en iyisi boşverip oluruna bırakayım dedim en azından her ay sonu beklentiye girip yıkılmam dedim. İlerleyen zamanlarda baktık olmuyor tüp bebeğe yönleniriz dedim o kadar yorucu meşakkatli bir prosedürmüş ki tüp bebek şu an buna hazır değilim. Belki de etrafımdaki herkesin (neredeyse 20yi geçik) hamile ve doğum yapan kişiler olduğu için kafaya iyice taktığımı kendimi eksik hissettiğimi farkettim. Ne kadar kötü ve üzücü birşey. İnşallah tabiki de bir gün nasip olacak bize de ama o günü bekleyerek de yaşanmıyor. Galiba yavastan kafamdan bu duyguyu atmayı başardım artık kendime, evimie, hayatıma odaklandım. Çocuk olmadan yapacağım ne varsa yapacağım düzenini kurmak olur, eğitimini tamamlamak, birikim yapmak gibi. Şu an bebeği olan tanıdığım kim varsa maddi olarak zor bir süreçte, pandemi den ötürü de tabi. Allah hepsine kolaylık versin. Hiç gözüktüğü kadar kolay değilmiş annelik fedakarlık ve çokca emek gerekiyormuş. İnşallah o gün gelene kadar gebelik haberlerinizi okuyup sizin için de mutlu olacağım. Bu bekleme sürecinde neler hissettiğinizi paylaşırsanız sevinirim, üzüntüler de paylaştıkça azalırmış 😇