Merhaba. Henüz bebeğimle 2. gecemiz ama o uyurken bu satırları yazıyorum. Yazıyorum ki benim gibi araştıran, hikayeleri okuyan anne adaylarına ışık olsun. Ben daha 14-15 yaşlarımda bile doğumu araştırıyor “bir kadının yapabildiği en büyük mucize “ olduğuna inanıyordum. Her doğum hikayesi dinlediğimde gözyaşlarıma hakim olamaz, o büyüye kapılır giderdim. Evlenip hamile kaldım. Çok büyük bir risk olmadığı sürece çatır çatır dedikleri gibi doğurmak istiyordum. Ama bir destekçim (doula) olmalıydı. Çünkü doğumun uzun ve bazen zorlayıcı olabileceğinin farkındaydım. Sonra Refika’yı buldum. (İyi ki ❤️ ) Doktorumla istediğim doğum şeklini konuştum. “ bana güven yaparız, ama öyle tv karşısında kumanda elinde olmaz, hazırlanacaksın demişti. Günde 1.5 saat yürüyüp 200 squat + pilates yapıyordum. Bacaklarım kopacak gibi oluyor hocam yapamam diyordum. Hayır onlar güçlenecek doğumda çok işimize gelecek diyordu. 40+3 te tam gece 00:00 ‘da suyum geldi. Azar azar gelse süreci evde geçirirdim ama benimki durmak bilmiyordu. Öyle seviniyordum ki hastaneye oynayarak gittim desem yeridir. Bebeğim artık bana gelmek istiyordu. Asla korkmuyordum. Bu arabayla eve dönüşümüzde bebeğimizin yanımızda olacagını resmettim eşimle.
0 sancı ve 0 açıklıkla fitille başladı doğumum. Yavaş yavaş giriyordu kasılmalar. Bol bol dolaştık koridorda, merdiven indik çıktık, masajlar çok iyi geliyordu belime. Gözlerimi kapatıp okuduğum doğal doğumları hayal ediyordum. Öğlen 14:00’te sadece 2cm dendi açıklık. O sürece kadar ne yesem anında istifra ettim, Hayal ettiğimden kötü gidiyordu süreç. Akşama doğru tekrar bakıldı ve yine aynıydı. Tamam dedim vazgeçiyorum. O çok istediğim doğal doğuma veda ediyorum. Tam o sırada doktorum ellerimden tuttu ve “bana bırak, sezeryanda döneceksek buna ben karar vereyim, ben pes etmiyorum sende savaşacaksın’ dedi. Suni sancı başladı damardan. Doulamla duşa girdik. Tekrar gücümü topladım. Bunca kadın yapmıştı, ben de yapacaktım. Anneannemi, babaannemi düşündüm. Bebeğimin kollarıma geldiği anı hayal ettim. Kasılmalarımı “hoşgeldin, bebeğimin bana gelişi için olmalısın” şeklinde düşündüm hep. Bazen de dualar ettim. Allahım yardım et ne olur diye. Bir de “sümme sebile yessera” diye dua ettim. Saat 21:30 da doğumhaneye alındım ama 5cmle. Orada asıl süreç başladı. Her yapamıyorum dediğimde “yapıcaksın, yaptın hadi gelmek üzere” dedi doktorum ve Refika. 10cm e öyle öyle ulaştık. Eşimi aldılar bebeğimin çıkmasına çok az kala ve tam 23:35 ‘te en güzel şeyi hissettim. İçimden bebeğim çıkmıştı. Hemen gögsümü soyup koydular. O an dünyadaki en yumuşak şey benimdi, beklediğim bebeğimdi. Sıcacıktı. Her şey geçti. Zorlu 24 saatin sonunda gururla çıktım doğumhane kapısından. Ben başarmıştım. Elimde bebeğim, yanımda doğumda ağlayan eşim. Herkesin gözü bizdeydi o an :)) Çok şükür ne kesim ne dikişim oldu, bebeğimle çok güzel ilgilendim. Kasılmaları en çok bacaklarımda hissettim, iyiki doktorumu dinleyip bol bol çalışmışım karşılığını aldım. Okuyan herkese çok teşekkür ederim. 🙏🏼