38+2 haftalık hamileyim, başından beri normal doğumu istiyorum bunun birinci sebebi yardım almayı bakımı vs sevmediğim için sonrasında daha çabuk yalnız kalabilmek ve toparlanabilmekti. hayatım da da hiç cerrahi operasyon geçirmediğim için korkuyordum biraz sezeryandan. dün çatı muayenesi oldum çok şükür çatım da müsait, doktorumla bi aksilik olmazsa epidural normal doğuma karar kıldık. acı eşiğim yüksek denemez ama nazlı değilim pek dişimi sıkarım yani, dün doktorum da hatta çatıda tepki vermedin hiç, bilerek zorladım daha ileriye baktım dayanırsın doğuma da dedi. fakat burada da başka yerlerde de öyle şeyler okuyorum ki normal doğumdan soğudum resmen, yok makata kadar kesmişler aylarca iyileşmemiş, yok dikişleri tutmamış bidaha dikmişler rahmi dışarı çıkmış, genişlemiş cinsel ilişkiden hiçbişey anlamamışlar eşleri uzaklaşmış… hatta bugün instagramda bir sayfada normal doğumun çok ağır bir psikolojik travma olduğunu vs yazmışlardı uzun uzun.
ikisinin de elbette vardır eksileri artıları fakat bunu bu şekilde yansıtmak, umarsızca heryerde anlatmak cidden doğru mu? sezeryan için de söylenen birçok zorluk var, napalım bu bebekleri içimizde mi tutalım biz, ya da bunları okuyup görüp duyup doğuma stresle mi girelim illaki? bu nasıl bir vurdumduymazlık?
insanlar keşke sadece olumlu hikayelerini ya da olumsuz durumdaki tavsiyelerini belirtseler keşke..