Merhaba sevgili anneler artık buradan emekli olma zamanım geldi sanırım. Sürekli doğum hikayelerini okuyordum bana da yazmak nasip oldu çok şükür. 7 yıl sonra ikinci kez anne oldum. Pek keyifli bir hamilelik geçirmedim açıkçası. Hamileliğimin ilk 20 haftası bulantıyla geçti prilam bile fayda etmedi istemeye istemeye zofer kullandım hergün. Tam bulantılar bitti derken bu defa da huzursuz bacak sendromu başladı her gece uykusuzdum. Tabi covid vakaları çok arttı o ara çok yakınlarımdan hayatını kaybedenler oldu psikolojim alt üst. Ben bunlarla uğraşırken bir gece elimin içi ve ayaklarımın altı kaşınmaya başladı kaşınmaktan yatamadım. İnternetten araştırınca bir de be göreyim gebelik kolestazı olabilir yazıyor. Hemen doktorumu aradım karaciğer enzimleri açlık safra asidi testleri yapıldı 29. Hafta da Nur topu gibi gebelik kolestazı teşhisi aldım. En acilinden ilaca başlandı kabus gibi günler geçirdim erken doğum riski bebeğe birşey olur mu korkusu 37. Haftaya kadar devam etti. 37 hafta da kesinlikle doğum yapmam gerekiyordu bebeğin hayati riski oluşuyormuş o haftadan sonra. İlk doğumum normal olduğu için doktorum bunu da normal yapmam gerektiğini söyledi her defasında. Eşim ve bebeğe birşey olur diye korktuk. sezeryan olmaya karar verdim. Doktor gün verdi sabah erkenden yatışım yapıldı çok heyecanlı değildim açıkçası sadece sağ Salim kızıma kavuşmak istiyordum. Önlüğü giymemi söyledi hemşireler ben daha hazırlanmadan sedye geldi odaya apar topar giyinip yattım ameliyathaneye geçtik. Hemşire o kadar tatlı ve güleryüzlüzlüydü ki ne sorsam cevapladı beni rahatlattı hepsi espriler yapıyordu. Belime ilaç sürüldü öne doğru eğildim hemşire beni kucakladı anestezi doktoru iğnemi yaptı inananın kan aldırmak bile daha zor hiç acımadı. Sonra ayaklarım ısınmaya başladı beni yatırdılar göbeğime bacağıma iğneyle kontrol ettiler anında uyuştuğu için hiç hissetmedim. Sonda takılmış farketmedim bile. Önüme yeşil örtü örttüler altta olanları hiç göremiyordum doktorum geldi merhaba diyip başladı ben hemşireye başladılar mi diye sorarken birden kızımı gösterdi doktorum çok garip bir duyguydu 2 dk içinde kızımı çıkarmıştı doktorum. Dünyalar güzelim ağlamaya başladı. Hemen üstünü giydirmeye götürdüler ben heyecanlanırım diye düşünürken sohbet ederek yarım saat içinde bütün işlemler bitmişti. En büyük korkum kolestazdan ötürü bebeğim küveze girer miydi. Binlerce şükür benden önce odaya geçmiş kızım annesini bekliyordu. Akşama kadar yattım bacaklarım uyuşuktu geçince karnım ağrımaya başladı iğne yaptılar. Karnıma 2 kez falan bastırmaya geldi hemşireler canım acıdı evet ama sandığım kadar değil. Ne zaman ayağa kalkacağım diye kaygılanıp durdum. Bütün yorumlarda en zoru ayağa kalmak yazdığı için stres yapmıştım. Hemşire geldi hazırlan yürüyeceğiz dedi. Ben de sanıyorum ki iki koluma girecekler külçe gibi zorla kaldıracaklar. Bir elimden gelinimiz tuttu diğer elinin ucuyla da hemşire tuttu karnım biber atmış gibi yandı 3-4 Adım attım saatlerdir korktuğun gibi değildi başımda dönmedi. Geri yattım Arada tuvalete kalktım biraz biraz yürümeye çalıştım koridorda dolaştım gece. Kahve içtim bol bol sadece sağ omzum çok ağırdı ilaç yaptılar anestezinin etkisiyle olur dediler. ertesi gün taburcu oldum. Bugün 4 günlük oldu meleğim kucağımda uyuyor. Çektiğim tüm sıkıntılara değdi binlerce şükür herşey geride kaldı. Bugün daha iyiyim hiç yatmadım ayakta işlerimi yapabiliyorum bebeğimin altını değiştirip yardımcısız emziriyorum. Hepinize hayırlı doğumlar diliyorum. Çok uzun yazdım hakkınızı helal edin.