ne zaman bu başlığa bir post açacağım diye düşünüp heyecanlanıyordum sonunda nasip oldu. aşırı negatif bir doğum olsaydı yazmayı düşünmüyordum açıkçası ama tahmin ettiğimden çok daha hızlı gelişti her şey. şimdiden uyarayım biraz uzun olabilir😌
benim yalancı kasılmalarım 35. haftalarda başlamıştı doktorum rahimde yumuşama ve bir parmak açılma var bebek zaten posiyonda iyi de baskılıyor kolay olacak inşallah demişti çok sevinmiştim. ama 38 bitip de 39 a girince bu saate kadar bebek kanala girmediyse bu saatten sonra asla girmez sen mecburi sezaryenliksin dedi. ben tabii ki sebebini sordum girmesi için bir engel yok kordon kısalığı kafa büyüklüğü gibi bir şey yok ama istemiyor giremez bu saatten sonra bence dedi. ben de ama günüm dolmadı bekleyemez miyim suyumda falan sıkıntı var mı eğer öyleyse hemen kabul ederim dedim hayır yok şimdilik ama yine de yarın gel alalım kar kıyamet geliyor dedi. şok oldum zorla hiçbir sebep yokken ameliyata almak istemesine. isteksiz olduğumu bildiği halde iki gün sonraya ismimi kayıt ettirdi (pazartesi). ben pazar günü başka bir hastanenin aciline gittim ve yalancı kasılmalarıma bakılmasını istediğimi ve nöbetçi doktorla görüşmek istediğimi söyledim. bakıldı açıklık yine aynıydı kasılmalarım düzenli ama şiddeti yetersiz çıktı. doktorla da görüştüm normal yapamaman için hiçbir sebep yok geçsin o işleri dedi adam bana. çok sevindik üç gün sonraya yani çarşambaya randevu verdi cumartesi son gün suni veririz olmazsa dedi tamam dedim. salı günü sabah 04:50 de nişanımın geldiğini farkettim çok uçuk bir pembeydi iki defa geldi sonra anında karnım ağrımaya ve ara ara sancılar gelmeye başladı. karın ağrımı heyecana sancıları da alıştığım için yalancı sancıya bağladım. ama ne yaptıysam geçmedi hemen pilates topuma çıktım belimi kalorifere dayadım o sırada meryem suresi dinledim bebeğimle konuştum. baktım 10 dakikada bir geliyor sabah 7 gibi eşimi uyandırdım namaz için ben kılmıştım o kılarken duşa girdim. çıktım kahvaltı hazırlamaya başladım o sırada kayınvalidem de uyandı yardım etti ama ben heyecandan çok bir şey yiyemedim. sonra içeri gidip tesettürlü olmama rağmen saçlarımı düzleştirdim bebeğime güzel görünmek için🙈ve hastane çantamı kontrol ettim. bu sıralar hep 5 dakikada birdi sancılarım ama hala yerden yere vurmadığı için ve karnım hala midemde gibi olduğu için gitmek istemiyordum. doktora sordum gel dedi. aksilik olacak ya kar yağmış o gece hava buz gibi ve arabamız eşimin arkadaşındaydı taksi duraklarında taksi yoktu. giyindik çıktık yola bir taksi çevirdik. bu sırada eşim hala bavulu almaya gerek yok geri geliriz diyip duruyordu heyecandan ona bağırıp durdum😄 neyse gittik hastaneye ebe doğumhanede açıklığıma baktı 3 cm dedi ve hemen doktoru aradı saat 11 i geçiyordu sanırım o sıra bebeğin başının -2 bölgesinde olduğu falan söyledi. doktorum akşam 6 dan sonra normalde hastane olurmuş ekstra ödemeyle gelirmiş ama o gün hemen gelmiş allah razı olsun. o da baktı harikasın bu kadar hızlı beklemiyordum dedi 5 saate doğum gerçekleşir en yakın ama uzayabilir de dedi. bu sancıya çok iyi görünüyorsun bu saatten sonra daha çok sabra ihtiyacımız var çok iyi gidiyorsun diye motive verip çıktı. ebe de kızım, yavrum diye konuşuyordu benimle onlar motive verdikçe ben iyi olacağıma daha da duygusallaştım. açıkçası ben de düşünmüyordum o gün açıklığımın bi anda artacağını bebeğin kanala o kadar hızlı gireceğini falan o yüzden tuhaf bi duygu sardı vücudumu. ebe ve doktor odadan çıkar çıkmaz ağlamaya başladım deli gibi allahım şükürler olsun diyip diyip ağlıyordum engel olamıyordum kendime. ebe gelir gelmez de gözlerimi siliyordum görmesin diye. sonra sancımın düzeninin bozulduğunu ama sorun olmadığını çok az düzeyde destekleyeceklerini söylediler ve seni odana alıyoruz dediler. giydirdi ebe beni ve odama gittik. odada eşim ve kayınvalidem bekliyordu eşim ağladığımı anladı hemen bir de o konuşma yaptı orda beni sakinleştirdi oğlumuza kavuşuyoruz diye diye. ve ben odaya girer girmez sancılarım birden dayanılmaz hale gelmişti yere dizlerimi koyup sessiz sessiz inliyordum. eşim ve kayınvalidem de belime mesaj yapıyordu bazen de yataoın demirlerinden tutup çömeliyordum sanırım bu baya iyi oldu açılma için. kayınvalidem hep kızdı yerlere yatıyorum secde pozisyonu alıyorum diye ama ben istemsiz o pozisyonlara giriyordum. benim hayal ettiğim odaya girerim yavaş yavaş artar sancılar pilates hareketleri yaparım ılık duşa girerim falan diyordum ama asla mümkün olmadı. öyle olunca da suniyi çok fazla verdiklerini düşündüm kıssınlar dedim ama hemşire hayır çok az seviyede senin kendi sancın fazla dedi gitti. hayal meyal hatırlıyorum sancı anlarını çünkü yarım saatte iki cm falan açıldım beni çok kötü gördüklerinde gelip kapattılar serumu zaten 5 cm olmuşsun dediler. ama gerçekten herkesim dediği gibi açıklık muayene edilirken ve nst bağlıyken sancı karşılamak acayip zordu. ebe bana biraz sinirlendi hem rahat durmuyorum diye hem de sancı gelince nefesimi tutuyorum diye. bebeğini strese sokuyorsun diye kızdı ama aynı zamanda maskemi de açmama izin vermiyorlardı bu konuda gerçekten vicdansızlardı çünkü nefes problemi çektiğimi göre göre yaptılar astımım olduğunu fa söylediğim halde. 5 cm olduğunu duydum ama sevinemedim bile sadece şaşkındım içeri daha yeni girmiştim. acaba zaman kavramımı mı kaybettim diye bile düşündüm. epidural diye yalvardım bin defa eşime gelsinler yapsınlar dedim ama doktorum izin vermemiş hayır mucize gibi ilerliyor doğumu durdurur asla yapmayın ne derse desin demiş. ebe yatakta suyumu patlattı ama ben hiç hissetmedim suyum baya boşaldı yatağa ve sonra ayağa kaldırdı suniyi tamamen kestiler. zaten ayarı 20-30 arası bir şeymiş. ondan sonrasını hiçbir şekilde hatırlamıyorum resmen sancı gelince gözlerimden yaşlar istemsizce süzülüyordu allahım bitsin diye yalvarıyordum. doğru düzdün dua bile edemedim başlardaki gibi. sadece rabbiyesir okudum ve sümmessebile yesserah çektim aklıma geldikçe. pilates topuna oturttular ama sakın zıplama hareket etme bebeğin kalp atışı yanlış ölçülmesin dediler. ama sancı geldikçe hareket etmemek çok zordu. birden zirveye ulaşmıştım acı anlamında ama çok şükür acayip hızlı ilerledi. suniyi bir saat bile vermediler resmen kendi sancım yetti. 5 den sonra 7-8 e çok hızlı geldim hemşirelere ıkınmam geliyor diyordum imkansız panik yapıyorsun sakin ol diyip duruyorlardı. burdan okuduğum hikayelere göre hemen ıkınmamam gerektiğini biliyordum o yüzden hiç ıkınmamaya çalıştım ama imkansız o his gelince sizin elinizden gelen bir şey olmuyor maalesef. eşime çağır şu ebeyi geliyor bebek diyorum bağırıyorum ama o onlara inanıyor sakin ol az kaldı diyip duruyor ona patladım en sonunda git getir burda doğururum diye bağırdım koşa koşa çağırdı. ebe geldi ve inanmıyorum kalk gidiyoruz doktor daha var o kadar da hemen olmaz demişti dedi ve bekle dedi gitti. o gidince daha çok çıldırdım o gitti diye hemşirenin kolunu tutup beni götürün dedim size demişim hatta şu an utanıyorum ama tehdit bile etmişim eşim söyledi ama çok takmamışlar demek ki alışıklar😄sonra beni götürdüler ve doktorum geldi klasik bilgileri verdiler başlayacağız şimdi dedi ama beni nasıl korkulu ve yorgun gördüyse artık kapıya gidip eşimi çağırmış. doğum başladı ve sana ihtiyacı var demiş korkunca da kolundan tutup zorla getirmiş. bi baktım eşim yanımda nasıl mutlu oldum anlatamam ve o anda aklıma gelen tek şey kamerayı git camın önüne koy video kaydı al demek oldu. nasıl aklıma geldi bilmiyorum ama o da kayıtsız itaat etmiş ve öyle bir yere koymuş ki biz resmen 11 dk boyunca doğumun her türlü ayrıntısını çekmişiz çok yanlış bir yere koymuş her şey an be an ortada🤭🙄şu an asla bakamıyorum cesaret edebileceğimi sanmıyorum izlemeye. ıkınma evresi beni çok zorladı çünkü sancı zamanında çok yoruldum ve güzel nefes alamadım birde sıkıntım sancım geldiğinde 10 sn falan sürüyordu. 10 sn ıkınmayla bebeği çıkaramıyordum. artık eşim elimi tutmuş hadi hadi oğlumuz geliyor derken onu bile görmüyordum gözlerim karardı etrafta bir şeyler uçmaya başladı sanki kimseyi göremiyordum. güçlü ıkınamadım ve doktorum kesiyi attı hissettim ama asla acısını duymadım. aynı zamanda karnımdan da bastırdılar o da acıttı. bebeğimin kafası çıktı ve ben hala ıkınmaya çalışıyordum ebem kafama bastırıp yatırdı beni ve beni dinle ıkınman gerekmiyor zorlama artık kendini dedi. doktorum bebeğimi çıkardı ve anında rahatlayamadım eşini çıkarıyorum şimdi çok rahatlayacaksın dedi ve gerçekten o da çıkınca kuş gibi oldum. bebeğimizin kordonunu babası kesti onun telefonuyla fotoğraf çektiler. sonra beni uyuttular dikiş için 20 dakika sonra üstüm giyinmiş bir halde uyandım deli gibi titriyordum kabus gördüm diye sayıklamışım karnım nerde karnımı getirin demişim ağlıyormuşum falan hiç hatırlamıyorum oraları. sonra odaya geldim ve bi hemşire mememin ucunu sıkıyordu bebeğimi verdiler ve anında tutup çekti çok şükür geldi sütüm. ve ben bu kısımlarda hep ağlıyordum duygu boşalması yaşadım sanırım hislerimi anlatmam imkansız. benim hikayem böyleydi 9 ay boyunca gittiğim kadın bana yalanlar söyledi ama bir kez gördüğüm adam bana güç verdi ve ikinci görüşümde zaten doğumum oldu.
tavsiyelerin şunlar:
kesinlikle yürüyün ben buna borçlu olduğumu düşünüyorum ve pilates topunuzla squat yapın öncesinde. sancı anında da çömelin veya yürüyün zaten vücudunuz onu istemsiz yapıyor. o an asla bitmeyecek ve pes edecekmişsiniz gibi geliyor ama bitiyor ve rüya ondan sonra başlıyor🥰 ve ıkınmayı, nefes almayı kesinlikle çalışın öğrenin ben öyle zorlamışım ki kendimi ıkınırken gözlerimin altında ve üstündeki damarlarım kırmızıydı daha hala tam geçmiş değil. diğer tavsiyem de doktorunuza kayıtsız şartsız güvenmeyin ben hislerimi dinledim ve iyi ki de dinlemişim. araştırın ve başkalarına da danışın.
şu an biraz dikişler zorluyor 4. günüme giriyorum bir de kabızlık baya yoruyor ama ilk gün hastanede bile doğumdan hemen sonra kendim tuvalete gittim bebeğimi oturup emzirdim çok şükür.
allahım bu yolda olanları bekletmesin sağlıkla kolaylıkla kavuştursun inşallah 🤲🏼 evlat isteyenlere de nasip etsin en kısa zamanda 🥰ben happy kidse gidiyorum ♥️