Selam herkese..
Konuyu özetleyerek anlatmaya çalışıcam😌
22 yaşındayken, hamileliğim kötü ama bebeğim sağlıklı olarak hamilelik geçirdim herşey yolundaydı, sadece ikili tarama testini yaptırmamıştım. Bi sorun gözükmüyordu herşey normaldi bebek için ve 37+5 te biraz zorlu normal doğumla kucağıma aldım oğlumu en büyük hayalim doğum yapıp ertesi gün oğlumla eve gelmekti herkes gibi. Doğum yaptım ve sabahında doktor oğlumu muayene edince bişeylerden şüphelenip daha büyük bir hastaneye götürmek için aldılar benden arkasındanda beni götürdüler aynı hastaneye. Orada oğlumun down sendromlu olabilceğini öğrendik kabus gibi günlerdi, yaşadığım zorluklar anlatmakla bitmez ama özetle tek başımaydım ailem Türkiye’deydi. Doktor bize kan aldık dna genetik yapıcaz dedi bizdende kan aldılar sonuçlar bir hafta sonra çıkacak ama büyük ihtimalle down sendromlu dediler. Ben oğluma bakınca down sendromlu olduğunu hissedip kabullenmeye başlamıştım bile sonuçlar çıkana kadar. O sırada kalbindeki bir damarın dar olduğunu nefes almakta zorlandığını söyleyip yoğun bakıma aldılar birde çocuğumu.. ben artık yeterki yaşasında diye dua etmeye başlamıştım çünkü onu gördüm kokladım dokundum nasıl vazgeçerdimki. 1 ay hastanede kaldık, sonuçlar gelince doktorlar bizi konuşmaya çağırdı bizim dna genetiğimizde hiç bir hastalık olmadığını yaşımızdan dolayıda bukadar sağlıklıyken aslında imkansız bi durum olduğunu söylediler ama oğlum kendi kendine oluşturmuş o kromozomu, herşeyin detay detay testleri yapıldı en ince ayrıntısına kadar. Hatta doktorlar nasıl olur diye 2.kez dna genetik yaptılar bize tekrar temiz çıktı ve çocuğun kendi oluşturduğuna kanaat gelindi. Bu süreçte yaşadığım yanlızlığı psikolojiyi siz düşünün, hakkında hiç birşey bilmediğim bi sendrom daha önce hiç şahit bile olmadığım durum,korkularım kıyaslamalarım arada ister istemez neden ben ki dediğim. (Şimdi ozamanlar üzülüp ağladığıma bile deli gibi pişmanım.)Oğlum şimdi 3 yaşında dünya tatlısı akıllısı, hergün bir can nasıl bukadar çok sevilir dediğim bir melek.. Buradaki doktorlar en başından beri kardeşinin olması ona iyi gelecek daha çabuk öğrenicek diyolar ve ben 3 senedir korktuğum için sanki bir daha sağlıklı bir çocuğum olmayacak gibi üzüldüğüm için kaldıramam diye hiç düşünmedim bile. Ama şimdi Oğlum tek başına oyun yaşında yanında bir arkadaş istiyor bende tekrar anne olup korkusuzca bir hamilelik yaşamak istiyorum. Ama korkularım hala devam ediyo yine bi sorun olurmu tekrar bebeğimi alırlarmı doğumun sabahında ondada bi sağlık sıkıntısı çekermiyim diye. 1 ay önce kadın doğumda çocuk istediğimi belirtip bütün muayenemi olup temiz sonuçlar aldım onada bu korkularımı söyledim, oda sizde bir hastalık olmadığı için tedavi edilcekde bir durum yok yapabilirsin dedi en erken 12.haftada bir sıkıntı olup olmadığını bilebiliriz dedi folikasit falan verdi. Sizden istediğim destek aynı şekilde korkular yaşayıp sonuçlar ne oldu. Bukadar korkmalımıyım. Yaşadıklarımdan dolayı pozitif olamıyorum, güzel hikayeler destekler duyarsam belki birazda olsa güç alırım ❤️ biraz uzun oldu kusura bakmayın..