Herkese merhaba.
Ben de herkes gibi doğum hikayelerini severek okurdum. Yazmayacaktım ancak fırsat buldum yazmaya karar verdim. 5.5 senedir evliyken İsteyerek hamile kalmama rağmen çok afalladım. İlk 5 ay mide bulantılarım çok oldu. 5 ay erkek diye bildik kızımı :) sonra kız olduğunu öğrendik. Doğum yapana kadar ya sevemezsem ya yetemezsem diye düşünmekten kendime dar ettim hamileliği. Hiçbir şey hissetmiyordum ve bu beni hem üzüyor hem korkutuyordu. Size yazma sebebim de benim gibi olan annelerin olduğunu bilmem. Bir nebze olsun içiniz rahatlar belki. 17 gün önce sabah 7 de hastaneye gittik. ( Hrs Ankara ) 8 de ameliyat başladı. Doktorum istemiyorsan sonda takmayız demişti. Ameliyata indim öne eğilip bağdaş kurdum spinal iğne yapıldı. Bir an kendimi çekince tekrar yapmak zorunda kaldı. Ama burada okuduğum kadarıyla acımadığını bildiğimden korkmadım. Üstüme örtü örtüldü ayaklarımı uzattım zaten bir şey görmüyordum artık. Anestezi doktorum iyi biriydi, ben sana söyleyeceğim çıktığı zaman dedi. Derin nefes al diyeceğim dedi. Hisseder miyim diye korkuyorum dedim. Sonda takılsa hisseder miydin dedi. Takmışlar. Katakulliye geldim. Sonradan iyi ki takmışlar dedim. Neyse, çıkarken derin nefes aldım küçük bir ağlama sesi. Yalandan gösterdiler bana hemen bir fotoğraf yanağımın yanında gitti sonra. Bir sorun varmış plasentada. Doğarken kafasında bir kesik olmuş 3 dikiş var ama iyileşti sayılır artık. Daha sonra miyomlarımı temizlemiş doktorum, bağırsakta bir parça görmüş onu patolojiye yollamış bir damarda sorun varmış baya kanama olmuş. Ben tabi her şeyden habersiz yatıyorum koyun gibi. 3 ameliyatlık ameliyat olmuşum. Kızım çıkınca uyuyacak mısın dediler, bilmediğimden gerek yok dedim ben sadece kapatacaklar sanıyorum. Sonrada kötü oldum uyutun beni dedim az kaldı iyisin dediler bu sefer de onlar uyutmadı. Böylece ameliyatım bitti. Odaya çıkınca kızım da geldi ve ilk defa kucağıma aldım. O zamandan sonra dedim keşke karnımdayken daha çok sevseymişim diye. Bütün korkularım geçti. Burada okurken garip gelirdi insanların yazdıkları gerçekten acayip bi sevgiymiş. Doğum yapacaklara naçizane tavsiyem sarılık riski geçene kadar gerekirse mama verin ama aç kalmadığından emin olun. Bizimki sarılık oldu bir gece ışık tedavisi aldı mahvolduk o hastanedeyken. Yazılanlar gibi hasta bezi baya iş gördü. Pompa götürmüştüm, ememedi tabi minnoşum çok az çıkan sütü sağıp verdim. İlk gün zordu. Karna bastırma olayı gerçekten berbat. Ancak 2. Gün eve döndüm bir daha da uzanamadım bile. Herkes bizdeydi oturduk sürekli. 10 kilo almıştım 15. Günde hamile kaldığım kiloya dönmüştüm. Doktorum nefret ediyordu kilo almamdan, gerçekten doğumdan sonra iyi ki almamışım dedim. Aklıma gelenler bunlar, sorusu olan varsa seve seve cevaplarım. Hepinize bebeklerinize sağlıkla kavuşmayı diliyorum. Allah kolaylıklar versin ❤️