Cramel depresyon dediğin şey öyle kolay kolay aşılamıyor. Öyle kolay olsaydı psikiyatri diye bir bölüm olmazdı, o kadar insan ilaç kullanmak zorunda kalmazdı. Aklın her ne kadar yanlış düşünüyorsun dese de hislerini kontrol etmek, o nedensiz hiçlik hissiyle baş etmek hiç de kolay değildir. Mesela dışarda bahar havası var günlük güneşlik ama nedensiz yere dünya başına yıkılmış gibi hissediyorsun, her şey anlamsız geliyor. Dışarıdaki şartlar ne olursa olsun eğer içinde kıyamet kopuyorsa onu yaşarsın. O kabuğu kırmak o kadar zordur ki! Bunu yaşamayan anlayamaz ne yazık ki. Evet çaba göstermek çok önemli ve gereklidir ama bazen ne yaparsan yap aşamazsın. Hamileyken nedensiz gelen ağlama nöbetleri gibi. Yada en ufak şeyi büyük bir sorun olarak algılaman gibi. Hormonlar beyni yönetir, algılama biçimini değiştirir. Bazen en basit bir eşya bile sana bambaşka şeyleri anımsatabilir. Beyni insana oyun oynar. Bu işler öyle basit değil…