Merhaba hamişler :) Burada hep pozitif doğum hikayelerini okuyup acaba benim doğum hikayem nasıl olacak buraya yazabilecek pozitiflikte mi olacak diye düşünüyordum hep. Yazacak pozitiflikte oldu çok şükür 🙏
Öncelikle eşim askeri personel ve görevde olduğu için hamilelik sürecinde ailemlerle aynı şehirde ve eşim olmadan geçirdim bu süreci. 37+2 de Doğumdan iki gün önce yoğun bir akıntı geldi. Doktorumu aradım acaba bu nişan olabilir mi diye. Doktorum gel muayene edeyim dedi. Gittiğimde açıklığa baktı. 1 cm açılma var yakında gelebilir ama 2 hafta da sürebilir. Eşini çağır istersen acele etmesin ama dedi. Eşime haber verdim. İzinler biraz sıkıntılı olsa da biraz zorlaya zorlaya 2 gün sonra sürpriz yaparak izne geldi. Ama acaba eşim buradayken doğar mı düşüncesi başladı bende.
Eşimin geldiği gün tekrar doktora gittik çok az kanama gelmişti. Doktor tekrar muayene etti bu sefer açıklık 2 cm di. Ama sancı olmadığı için kendi sancının gelmesini bekleyelim olmazsa haftaya suni sancıyla başlatırız dedi.
Doktordan dönüşte karnıma biraz ağrı girdi adet sancısının çok hafifi gibi. Ben de alttan muayene ettiği için öyle olduğunu düşündüm. Eşimle yürüyüş yaptık. İyice kasılmalar arttı karnımda. Akşama doğru eve gittik aşırı bir trafik vardı. Arabadan indiğimde suyum geldi. Eve çıktım doktorumu aradım. Çok trafik var acaba evde mi geçirsem biraz zaman diyorum ben hala. Doktorum acele etmeden hastaneye gelmemi trafik olsa da sıkıntı olmayacağını ilk doğumum olduğu için hızlı olmayacağını söyledi :))) Ama öyle olmadı.
Yola çıktık eşim güvenlik şeritlerini kullanarak kornaya basa basa hastaneye yetişmeye çalıştı. Hastaneye giderken de 45 dk yol sürdü. Arabanın arka koltuğunda kafamın altına yastık koyup yattım. Sancı geliyor ama doğumdan önce her ay adet sancılarım o kadar kötüydü ki doğum sancısı hep daha kötüdür diye düşünüyordum. Neyse aralıklı olarak sancı giriyor ben de yolda giderken İnşirah suresini açtım onu dinleyerek sakin kalmaya çalışıyorum. Eşim panik olmasın diye de çok ses çıkarmadım. Ama bi anda ıkınmaya başladım ve buna engel olamıyordum. Artık çocuk doğmasın diye bacaklarımın arasını tutuyordum. Doktoru aradım tekrar hocam ıkınmaya başladım engel olamıyorum yetişemicez galiba dedim. O da sakin ol az kalmış yol yetişirsiniz dedi.
Hastaneye gittik acilde arabadan indim ve asagı bişey baskı yapmaya başladı. Kafamı arabaya koydum ben yürüyemeyeceğim dedim eşime. Eşim bağırarak sedye istedi. Sedyeyle acilen doğumhaneye aldılar beni. Üzerimi çıkardı ebeler hemşireler. Asagısı sırf kan olmustu. Ebe sakın ıkınma çocuk doktorunu, kadın doğum doktorunu çağırın hemen diye bağırdı. O an o kadar korktum ki bebeğe bir şey oldu zannettim. Hemen koşarak doktor geldi. Karnıma bastırdı ve Bebiş çıktı. Hemşireler doğumhanede geçirdiğim sürenin 4 dk olduğunu söylediler :) daha sonra çocuk kendi kendine çıktığı için yırtıklarım olmuş doktor dikiş attı. İki tane attım dedi ama bana daha çokmuş gibi geldi:) Bebişi kucağıma aldım ve ağlamaya başladım o anki duygu tarif edilemez. Hamileliğin çok güzel olduğunu düşünürdüm ama bu daha da güzelmiş. Allah isteyen herkese nasip etsin inşallah. Benim sancılarım adet sancısı gibiydi. Toplam 50 dk sancıyla doğurmuş oldum sanırım :))
Doğum sürecim boyunca her gün en az 5 bin adım yürüyüş yaptım. Aynı zamanda haftada 2 3 kere hamile yogası yaptım. Beslenmeme süreç içinde çok dikkat ettim. Zaten hamile kalmadan önce de sağlıklı beslenmeye çalışırdım hep. Toplam 10 kilo aldım. 53 ile hamile kaldım 63 ile doğum yaptım. Doğumumun üzerinden bir hafta geçti ve 54.8 kiloyum. 1.8 kilom kaldı. Zaten sürekli emzirdiğim için gene beslenmeme dikkat etmeye devam ediyorum. 36. Haftadan sonra ahududu yaprağı çayı almıştım ama 3 Kere içebildim. Hurma günde 4 tane yedim 36 dan sonra. Hergün inşirah suresi okudum okuyabildiğim kadar. Bebeğim de iri bir bebek olmadığı için doğumum hayallerimden bile güzel geçti. Az daha yolda doğum yapıp haberlere çıkacağım ihtimalini saymazsak :))