Sanki bir labirentin içindeyim ve nereye kaçsam sıkışıyorum. Hamileliğimin ılk 3 ayı kanamayla geçti ve yatmak zorunda kaldım.
geriye kalan 3 ayda gebelik şekerim buna bağlı olarak bebeğimin suyu fazlalaştı
karnım sürekli gergindi ben adım attıkça geriliyor sertleşiyordu. Diyet yaptım,canım cekse bile yemedim
ara ara hep rahatsızlanıp hastaneye gidiyorduk. Gittiğim Zamanlarda yuruyemiyor tekerlekli sandalyeyle muayneye gidiyordum. Çevremdeki herkes eşim dahil abarttığımı,hassas,narin olduğumu söyluyor benı anlamıyorlardı. Herkese sürekli kendimi inandırmaya çalışıyordum.
Geldim 30 haftaya sancılanıp hastaneye gittik ve erken doğum riskimin olduğunu öğrendik. 36 haftaya kadar vc dışında kalkmadan çok şükür gelebildim. Bebeğim rahmimin üzerinde secde pozisyonunda duruyordu ve sürekli vajinama vuruyor oraya çarpıyordu 😭 ve birgün uyandım ki heryerim kaşınıyor doktorum gebelik kolestazın olabilir eğer öyleyse bebeği hemen almamız gerek dedi. Doğumuma çok az kalmıştı ve ben onu ters durup canımı yaksada içimde taşımayı çok istiyorum bugun doktor karar bebeğin alınıp alınmamasına karar verecek ama değerlerim çok yüksek😢 bu arada yurumeyı ve gökyüzünü çok özledim,hamileliği rahat geçen arkadaşlarım yurumenın ve gökyüzüne bakabılmenin,kımseye muhtaç olmamın tadını çıkarın.