Sanırım forumun rekoru olacak uzunlukta yazdım. Demedi demeyin sonra 🙈
Artık benim de doğum hikayem var 💓 zamanında okuyup bi sürü düşünceme cevap bulduğum hikayeler gibi olsun istedim bu yazıyı. O yüzden aklımdaki tüm ayrıntıları yazıcam 😊 hemde eeen baştan başlayarak. Çok sürpriz şekilde hamile kaldım, deniyoduk ama daha olmaz derken o kadar kolay değildir derken 2.ay katıldı kızım aramıza. Pandeminin başladığı zamanlardı eşimin iş yeri kapandığı için hep evdeydi. Sabah kalktım test yaptım 3 - 5 dklık şaşkınlıktan sonra kalkıp yatağa geri döndüm, eşim biliyodu zaten test yapacağımı, nasıl bi şaşkın ifadem vardıysa artık anlamış zaten 🙈 hemen o gün sağlık ocağına gittik kan tahlili için. Ertesi gün kesinleşmişti artık minnoşum 🥰 biraz araştırmadan sonra doktoruma karar verdim. İlk kontrol için randevuyu aldım bi sonraki haftaya ancak yer vardı. Heycanla bekledik o bi haftayı. Kontrol günü geldi gittik ama yine hain pandemi yüzünden eşim odaya giremedi 😪 “gördüm keseyi içinde bebişi de görüyorum hatta baaak kalbi atıyo ama ses açmıcam daha bu haftalarda pek tercih etmiyorum ben” dedi doktorum. Gördüm minicik pıt pıt hareketi kalbinde bebeğimin. 1 ay sonraya 2.randevuya gittik. Eşim yine gelemedi ama bu sefer video çektim. İyi ki çekmişim çok güzel bi hatıra oldu. Zıp zıp zıplayan bi mercimekti içimde o zamanlar 😍 doktor o zaman demişti eğer böyle giderse hareketleri hissettiğin zaman ne yatabilirsin ne oturabilirsin diye 🙈 tatlı yiyememek harici hiç problem yaşanadım ilk aylarda. Ne zaman tatlı bi şey yemeye heveslensem midem bulandı bide arada bi başım döndü ama o kadar. Zaten hafif kilolu hamile kaldığım için heeeerkes aman kilo alma doğum zor olur tansiyon şeker vs diye diye beni değilse de eşimi korkuttular. Oda hep yanımda olduğu için bizim iyiliğimiz beni kısıtladı. Hormon etkisiyle de bu durum beni birazcık üzdü o zaman için. Küstüm kendi kendime 😪 zaten bi şey yemeye kalksam da içim almıyodu halbuki 🙈 2. Trimester çok daha farkında olmadan geçti zaten. Hamileleğin balayı diyolar ya öyleymiş. Sonra kızımız olacağını öğrendik ben hareketlerini hissetmeye başladım derken son zamanlar geldi çattı 🥰 6.aya kadar göbek mi bebek mi anlayamıyorum diye diye gezerken 7.aydan itibaren hooop bebeğim kocaman oldu içimde, hareketlerimi kısıtlamaya başladı ufak ufak. Bu arada tesadüfen yıllık kontrol için gittiğim göz muayenesi sonucu normal doğum yapamayacağımı ıkınmanın göz damarlarımda çatlamaya ve hatta körlüğe kadar gidebileceğini öğrendim. Sezaryen kesinleşmişti yani. Açıkçası hep normal doğum daha korkutucu geliyodu zaten bana ama bi mecburiyetim yokken de ameliyat olmayı istemek de hoş değildi 🙄 Sonuç olarak canım retinam 🤣 kızıma kavuşmak için gün sayar hale gelmiştik artık😊son zamanlar yatmak kalkmak zor olmaya başlamıştı, hareketleri de doktorumun daha 11.haftada söylediği gibi baya baya canımı acıtacak gibi olmaya başlamıştı melek kızımın. Hem çok keyif alıyodum içimde kıpır kıpır hareketlerini hissetmekten hemde bazen o kadar ani ve sert oluyodu ki korkuyodum 🙈 o kadar alışmıştım ki 1 - 2 saat hareket hissetmedim diye 33.haftada gece 2′de ilk nst deneyimini yaşadım. Hiç bi sıkıntı yoktu her şey yolundaydı şükür. 38.haftaya kadar kesinleştirmek için bekledik kızımın doğum tarihini. Ben ara ara sancı hissediyorum diye açılmam var mmı acaba diye çatı muayenesi yaptı doktorum. “aaaa senin kemiklerin zaten çok basıkmış” dedi direk. Canım da acımadı hiç muayene sırasında. Sanırım önemli olan rahat olabilmek. Bu arada hiç bi şekilde yüzünü göremediğimiz için artık meraktan artık doğsun kızım istiyoduk 😍 18 mi 21 mi derken doktor isterseniz 19unda hastanedeyim ben dedi cumartesi ama çalışçam bu hafta dedi doktorum. Ayyy 2 gün kaldı nasıl olucak derken derken heycandan uyuyamadan geçirdim o 2 günü… Anestezi uzmanıyla görüştük, ben etraftan duyduğum kadarıyla baş ve bel ağrısı ihtimali kafamı kurcalıyodu bide belimde ufak bi kayma var epidurale engel olup genel anesteziye mecbur olmaktan çekiniyodum. Ama doktor çok cana yakındı herşeyi anlattı hiç bi sıkıntı olmayacağına inandırdı beni. Veee cumartesi sabahı 7.30da giriş yaptık hastaneye. Bu arada annem ve babam geldiler, ziyaretçi yasak dediler ama kimse de bi şey demedi 🙈 doktorum geldi “naaaber” diye enerjik bi şekilde, ben o kadar heycanlıydım ki, hikayenin bundan sonraki kısımları biraz biraz hatırladığım kadarıyla olucak 🙈 kızım için ayarladığım kıyafetleri geldi aldı ebe hemşire, sonra beni sedyeye yatırdılar hooop alıp götürdüler. Eşim, annem ve babam ameliyathane kapısına kadar geldiler benimle. İçerde bi geyik muhabbeti dönüyodu ki evlere şenlik. Herkes “oooo hoşgeldin” falan diyo bana 🤣 çok eğlencelilerdi gerçekten. Kızımın adını vs sorup beni de muhabbetlerine dahil ettiler anestezi uzmanı gelene kadar. Sonra uzman geldi ve inceciiik bi iğneyle dedikleri gibi sinek ısırığı kadar bi hisle uyuşturdular beni. Ayaklarımı hissettiğimi zannediyodum, hareket ettirebilirim sanıyodum o önüme gerdikleri perdenin yanından dizimi görene kadar 🙈🤣 meğer açmışlar bacaklarımı da sonda takıyolarmış 🤣🤣 sonra doktorum geldi, “şimdi çekiştirmeler hissedebilirsin daha uyuştun mu diye bakıyoruz” dedi o hoşsohbet hemşire. Bence o öyle değil gibi baya baya denemeden ileri bi şeyler yapıyosunuz siz dediğimi hatırlıyorum, doktorum “yaaaa kandıramadın bu sefer” diye takıldı hemşireye🙈 bu arada anestezi asistanıyla muhabbet ediyoruz eşimle nasıl tanıştığımızı falan anlatıyorum ben 😅 sonra bi anda “aaaayy ne çok saçı vaaaaar” diyerek çıkardı doktorun kızımı içimden 💕 perdenin üstünden gösterip hemen ebe hemşireye verdiler kızımı. “çok miniiiik” diyebildim sadece. Bundan sonrası biraz bulanık… O heycan ve merak hali iyice çarptı sanırım çünkü ekstra bi sakinleştirici yapmayacaklarını söylemişlerdi. Kızımı silip giydirip götürdüler. Burda kalsın dedim ama 17°C burası üşümesin diyip götürdüler kızımı. En net hatırladığım şey burnumun kaşıntısıydı😒 ilaç etkisinden olabiliyomuş bazen. Bi elimi serbest bırakıp maskemi de indirmeme izin verdiler doya doya kaşıdım burnumu yüzümü. Yetmedi. O kadar da tatlı bi kaşıntı ki 😅 neyse benim dikiş işim bitince hooop getirdikleri sedyeye geri geçirdiler beni odaya çıkmak üzere… Ameliyathanenin kapısında annem ve eşim bekliyodu beni. İkisinin de gözler kıpkırmızı… Eşim elimi tuttu, “çok güzel” diyebildi sadece. Ben bi telaşe asansöre bindirildim odaya götürüldüm. Odada babam ve kızım karşıladı beni. Ziyaretçi yasağı mevzusundan odadan çıkmak istememiş canım babam geri gelemezde diye. Sonrada anlattıklarına göre benim dudaklar mosmor yüzüm bembeyaz halimden biraz endişelenmişler ilk anda hepsi. Sonraki bi kaç saat yok 🤭 uyumadım da ama pek de net hatırlamıyorum… Bi kaç arkadaşımız aramış konuşmuşum mesela ama hatırlamıyorum 😅 Bu arada hemşireler emzirmeme yardımcı olmaya çalıştılar. Damla damla hamileyken de geliyodu zaten süt. Sıkıştırınca o arttı. Ki zaten onun midesinden nolcak yeter senin sütün ona dediler hep🤲🏻 Ayaklarımı hareket ettirebilirim sanıyodum ama hükmedemedim 5 saat kadar 🙈 çok değişik bi duygu. 5 saatin sonunda ayağa kalkma vakti geldi. Sondayı çıkardılar hafif bi acı hissettim ama çekilmez bi acı değil. Sonra “hadi bakalım yavaşçık kalkıyoruz” dedi hemşire ve ben yatakta doğrulmaya uğraştım yardımcı oldular, yatağın kenarına oturdum. İlk kalkış gerçekten zordu. Acı çok değil aslında ama dik duramadığımı zannediyodum meğer aslında dik durabilmişim 🙄 çıktık koridora, yürüdüm zorlansam da her adım bi öncekinden daha kolaydı… Döndük odaya yatağa oturmak da zordu azıcık ama oldu hepsi sırayla. Zaten orda uyuyan meleğe bakınca hiç biri görünmüyo insanın gözüne. Sonra “saatte 1 kalk yürü” dediler bide “bol su iç tuvalete git” dedi hemşire. Kalkıp yürümek su içmek tamam da tuvaletim gelmedi hiç 🤔 bi kaç saat gitmediğimi söyleyince hemşire “aaaa gitmen lazım” dedi. Bi sonraki kalkışta gittim hiç varmış gibi olmamasına rağmen amaaaan aslında ne çok varmış 🙈 hissetmiyomuşum 🤣 2 - 3 öyle gitti… Heralde tuvaletim gelmiştir diyerek gittim hep 🤣O kadar sezaryen hikayesi okudum hiç bu durumla karşılaşana denk gelmemiştim 🤔 bu arada kızım hala emmemişti ve 6 7 saat geçmişti. Meme ucum küçüktü, süt damla damla bile olsa yetiyodu ama emmiyodu ki… Mememin ucu küçük olduğu için tutamadı, emme refleksi de çok zayıftı. Asla biberon vermeyeceğimi düşünüyodum almamıştım bile. Ablam almanyada yaşıyo, o göndermiş koca bi paket içinde biberon da var. Annem gelirken yanında getirmiş de öyle var oldu biberonumuz. “Enjektörle yada kaşıkla verin” dedim hemşireye… Okuduklarımdan öğrendiğim öyleydi. Ama emmesi sıkıntılı olduğu için “önce emmeyi öğretmemiz lazım kaşıkla o daha da geriler” dedi hemşire. Benim tecrübem yok, kadın her gün kaç tane bebek görüyo diye düşündüm, yavrum aç kalmasın daha fazla dedim biberonda mama vermeye razı oldum mecburen… Çok büyük hata etmişim. Ben yandım siz yanmayın canım analar. Eşim eczaneden silikon meme ucu ve meme ucu çıkartıcı pompa benzeri bi şeyler aldı. O uç çıkartıcı değil ama silikon uç işe yaradı. Hala kullanıyorum hatta. Çünkü hala yeterinde büyümedi meme uçlarım. Ama bu arada bebeğim biberon rahatlığına alıştığı için açlığını hissedip aranmaya başlamadığı zamanlarda meme veremiyorum 😪 sütüm var ama ancak mastit olmanın ucundan pompayla dönünce artık hep sağıp bineronla veriyorum o meme istemedikçe. Alışıcaz zamanla diye umuyorum hala. Bakalım… Bu arada 2 saatte bir uyandırıp beslemek çok önemliymiş. Bebeğim 4.gününde sarılık oldu. Uyanmıyodu bi türlü, oh ne güzel uyumlu olmcak çocuğum diyodum… Üstelik eşimin annesi ve babası farketmiş ama her bebek sarılık olur diyip umursamamışlar 🤦🏻♀️ topuk kanı için sağlık ocağına gittiğimizde hemşire söyledi “sarılık var” diye. Acelesi yok dedi. Hastanede ertesi gün işitme testine gidicektik. Ama durabilir mi insan… Koştur koştur gittik hastaneye. Bizim doktorumuz izinliymiş başka bi doktora gittik mecburen. “eğer değerler yüksek gelirse yatırırız” dedi doktor. 2 tüp kan aldılar minicik kulundan meleğimin… Öğlenden sonra sonuçlar çıktı ama doktor yoktu bizim kontrol yine ertesi güne kaldı ama değerler baya yüksekti. Tabii biz internetten okuyabiliyoruz ancak onlar da hep doktor değerlendirir diyo haliyle. Ertesi sabah koştur koştur gittik doktora. “bilurubin 18.4 çok yüksek ama dünden bugüne 50 gr kilo almış belki düşmüştür bi daha tahlil yapılsın” dedi doktor. Bi daha laboratuvara gittik… Önce elinin üstünden sonra kolundan deneyip kan alamadılar. O karşımda ağlıyo ben bi köşede ağlıyorum… En son topuğundan alabildiler kanı. Yarım saat sonra çıkan sonuç bi öncekinin aynısıydı. 18.4… Direk yatış verdi doktor. Eşim eve gidip eşyaları alana kadar neye uğradığımı hala anlamamıştım. Kızım fototerapi alıcaktı bütün gece. O makinanın içinde kalıcaktı. Yanımızda olucak ama dokunamıcaz besleme gaz ve bez değiştirme harici… Koydum koynuma kızımı, öyle bekledim o cihazın gelmesini. Eşim geldi o arada. Sonra koydular kızımı o mavi ışığın altına. 17 saat kaldı orda. Gazını çıkarmak için aldık kucağımıza sadece. Onun dışında ben sğtümü sağdım biberonla verdik bezini bile orda değiştirdik. Yeterki iyi olsun bi daha gerekmesin diye. Sabah 6da hemşire geldi kan alıp değere bakmak için. 7.3e düştü değer… Alt sınırın altına indi 💕 biz doktor 9dan ömce gelmez derken doktor 8de geldi sağolsun çantasını montunu bile bırakmadan gelmiş yanımıza. “İstediğiniz zaman çıkabilirsiniz ama pazartesi kontrole gelin bazen tekrarlayabiliyo” dedi. “aynen böyle beslemeye devam” gündüzleri saatte 1 gecem2 saatte 1…
Bugün 11 günlük oldu kızım. Artık sarı değil pembe 💓 nasıl farkedemedim diye kızıyorum ara ara kendime ama sonra da daha önce hiç yenidoğan bebek görmedim ki nerden bilcem diyorum… Hastanede göbek bağı da düştü, döndüğümüz gün bi kargaşa ilk banyosunu yaptırdılar kızıma… Ben bi köşede oturup izledim sadece. Eşimin ailesi üst katımızda oturuyo ve her şeye karışıyolar. Ben o kadar umurlarında değilim ki… Kuluçka ve süt makinasıyım gözlerinde. Kimse bana bi kere bile iyi misin diye sormadı. Kimseden yardım istemeye alılık değilim ben ilk günden itibaren annem yanımda olsa bile hep kalkıp kendim yapmaya çalıştım bi şeyleri… Bugün olmuş artık ameliyat yeri vs kalmamış nerdeyse bana “sen lohusalığını bilmedin yatmadın geceleri gelip ben bekliyim sen uyu” diyo. 🤦🏻♀️ Lohusalığımı fiziksel olarak bilmemek benim seçimimdi ama piskolkjik olarak rahat bırakmayan bu kız lohusa üstüne gitmeyelim hevesini kırmayalım karışmayalım diye düşünmek yok. Gece de uyanırım uykusuz da kalırım ben. Kimseye ihtiyacım yok. Evimi de süpürürüm yemeğimi de yaparım. 3 gün boyunca “halıları süpürmem lazım” dedim de kimse oralı olmadı elimde süpürgeyi görünce “napıyosun sen ben yardım ediyim git uzan” oluyo… Neyse, bebeğime bana bulaşmasınlar da. Kşö ne yaparsa yapsın bizden uzakta.
Ne çok yazdım… Hala daha atladığım bi ayrıntı varsa, merak edilen seve seve cevaplarım. Biraz doğum hikayesi biraz kaynana postu oldu bu kadar sabredip okuyabilen olduysa tebrik ve teşekkür ediyorum 🙈 sağlıkla kavuşsun herkes bebişine… Mutlu ve huzurlu olmayı en çok biz hakediyoruz bence. Umarım hakettiğimizi alırız 🤲🏻💕