Selam kızlar. Burda her zaman doğum hikayelerini okur fikir edinir acaba ben nasıl doğuracağım diye düşünür birgün buraya yazmayı hayal kurardım. Hamileliğimin başından beri hiç sorunlu bir hamilelik geçirmedim ne kustum ne şekerim çıktı nede başka olumsuz şey. Hep özel bir kliniğe gidiyordum doktorumu çok seviyor ve ona çok güveniyordum. Ama normal doğum istiyordum en başından beri ve kendi doktorum normal doğum yaptırmıyordu. Son 2 ay kala hem kendi doktoruma devam ettim hemde devlet hastanesinde bir doktora gözükmeye başladım. 36 haftaya geldiğim de devlet hastanesinde tansiyonumun yüksek olduğunu düşse bile sınırlara düştüğünü buda bir risk olacağını 40 haftayı beklemeden 38+1 de suni sancı ile doğumu başlatalım dedi doktorum. Evde tansiyon takibi yapıyordum ve evet yüksekti. 37+4 son kez nst girmek için ve doğumu konuşmak için doktorum beni çağırdı devlet hastanesine. Gittiğim de doktorumun rapor aldığını ve ne zaman geleceğinin belli olmadığını söylediler nöbetçi doktora randevu aldım çünkü tansiyonum yüksekti hala. Doktor ile görüşüp durumu anlattığım da 38+1 beklemenin bi anlamı olmadığını hemen yatış verip doğumu başlatmamız gerektiğini söyledi. Şaşırmıştım elim ayağıma dolaştı ve 37+4 akşam üstü 4 gibi yatış yaptım. İçeri kimseyi almıyorlar ne annemi ne eşimi sancı odasında tek olmak zorundaydım telefon bile yasaktı. Fitil şeklinde vajinam dan suni sancıyı verdiler ve bana yaklaşık 5 saat falan hiç etki etmedi. Dışarı çıktım dolaştım gelen doğuruyor giden doğuruyordu. Daha sonra başladı sancılarım ilk zamanlar dayanılır gibiydi daha sonra ilerledi acı çekiyordum ve hiç açıklığım yoktu, sadece rahim ağzın gevşemeye başlamış sabretmek zorundasın diyorlardı. Ağlıyordum. O gece sabah nasıl oldu hatırlamıyorum ağrılarım 5 dakika da bir geliyordu ve açılmam 1 cmdi. Sabah oldu ve dayanamıyordum nöbet değişimi oldu ve başka doktor ve hemşireler geldi onlar da normal doğumun böyle olduğunu yavaş ilerleyeceğini şuan için kesin olarak gördüklerini söylüyorlardı ve tek dedikleri şey SABRET ! Ama ben artık dayanamıyordum kağıt imzalayıp hastaneden çıkmak istediğimi söyledim kabul ettiler ama kendi özel doktorum da şehrin bir ilçesinde doğum yaptırıyordur ve merkeze 1 saat uzaklıktaydı. Çıkış yaparsan eğer seni 1 saatte riske atamam rahmin yumşadı ise yolda ne olacağı belli olmaz başka şansın yok Sabret dedi ! Kaldım kaldığım yerde. Gelen açıklığıma bakıyor giden açıklığama bakıyordu ve ilerleme yoktu. 18 saat olmuştu. Daha sonra serum şeklinde dozu daha yüksek bir suni sancı taktılar ben artık yerimde duramıyordum beni sezeryana alın diye ağlıyordum. Ama devlette yasak olduğunu böyle böyle sabretmem gerektiğini söylediler. Artık acıdan dayanamıyordum bas bas bağırıyordum imdadıma bir hemşire yetişti açıklığımın iki cm olduğunu yavaş ilerleyeceğini ama doktor gelip muayene ederse beni asla sezaryana almayacağını ama kendisi bana yardım edeceğini gerçekten de çok çektiğimi söyledi. Beni muayene etti ve doktoru arayıp hala 1 cm olduğunu serumun bile etki etmediğini artık dayanamadığınız söyledi ve sezeryana alalım mı diye teklif etti ve doktor getirin aşağı ameliyathaneye dedi :) işte en mutlu olduğum andı çünkü 23 saat olmuştu beni hemen hazırladılar ve sezaryana aldılar 6 kişilik bir ekipti ve enerjileri muhteşemdi benimle hep konuştular. Epidural anestezi oldum ve 15 dakika içinde kızıma kavuştum. Yarım saat içinde de beni odaya çıkardılar kızım de bende çok sağlıklıyız biraz dikişlerim ağrıyor oda daha yeni diye :) işte kızlar benimde hikayem böyle bitti hepinize bir avaz da çok çok rahat doğumlar 🤰🏻😇