Şöyle ki,35+2 Haftalık hamileyim ve bu süreçte yaşadığım sıkıntılar maddi manevi hayatımdan 10 yıl götürmüştür diyebilirim, hem ailem, hem eşimin ailesi tarafından en başta problemler yaşadım kültür farklılıkları vs bunları maksimum eforla,minimum hasar alarak atlatmaya çalıştım ki ancak bu kadar olabilirdi, hamileliğim boyunca tek bir şey yolunda gitmedi, aile apartmanı olması cabası..
ardından artık eşimle de uzaklaştık..
ki bu bebek bizim için bir mucize bunu herkes biliyor, doktorların olmaz dediği, Allah’ın bir lütfu, şuan kendileri de şaşkınlık içerisinde
çünkübenşm bir çok sağlık problemim var, ki eşimin ailesi de bu yüzden oğullarıyla evlenmemi istememişlerdi.. herneyse
inanılmaz zorlu bir süreç, inanılmaz derecede yalnız geçen bir süreç.. ve çok az ağladım, ağlar bi şekilde geçmedi fakat Nasıl desem ben bebeğimi Hissedemedim ona sevgi veremedim gibi hissediyorum bu sorunlar içerisinde boğulmaktan karnımdaki mucizeme vakit ayıramadım o kadar üzgünüm ki 😔 Şuan bile sancım var, erken doğum riskim var ama kimsenin hiçbir şekilde umrunda olmadı
çok uzattım.. sorum şu aslında
bu sürecin böyle mutsuz geçmesi bebeğimi de doğduğunda mutsuz bir bebek mi yapacak😔
yani ağlak bi insan değilim gayet güçlüyüm fakat, mutlu değildim.. hep gergin hep düşünceli stresli… 😔 çok çok çok üzgünüm ya