Selam herkese hanımlar;
her gece yatarken merakla okuduğum doğum hikayelerinin birisi çok şükür artık benim. Sanki hamilelik hiç bitmeyecek ve hep o şekilde yaşayacak mışım gibi hissediyordum ama bi anda o monoton hayatım değişiverdi. Doktor 16 aralık çarşamba gününe sezeryan için gün vermişti. 39. Hafyayı dolduralım bebeği alıcam çünkü bebek 4 kilonun üzerinde normal doğum çok zorlayacak dedi ve kararı yinede bana bıraktı. Bende doktoruma güvendim ve sezeryanı kabul ettim. 13 aralık akşamı karnımda ağrılar oluşmaya başladı ama çok yemek yedim sanırım ondan diye düşündüm yattım. Sabaha kadar idrar keseme tekmeler yedim ve hiç durmadan hareket etti ara ara da sancı yada kramp güni bişeyler giriyordu karnıma dakika bakmadım doğum olacağı ihtimalini düşünmedim çünkü. Sabah eşim işe gitmek için uyandığında bi doktora gidip görünelim dedik. Suyum gelmiyordu ama nst de sancım çıkmıştı doktorumu aradılar ve 10 dk içinde kendimi ameliyathanede buldum. Eşim eve kayınvalidemi ve eşyaları almaya gitmişti benim de aklım hem onda hem bebeğimdeydi. Spinal anestezi ile alındı bebeğim. Onun ağlama sesini duyana kadar titriyordum ama o sesi duyunca bütün acılarım kaygılarım gitti, yanıma yanağıma değdirdiler yüzümü emmeye çalıştı ağlaması geçti o an herşeye değer diye düşündüm. Rabbim o duyguları isteyen herkese yaşatsın kimsenin kucağını boş bırakmasın🤲🏻
sezeryan için ise söylenen kadar kolay değilmiş ağrılarım çok Oldu ama kişiden kişiye de değişebilir tabi. Bugün 11 günlük olduk meleğim zeynep’im yanımda melek gibi uyuyor. Sorularınız olursa cevaplayabilirim. Hoşçakalın hanımlar allah hepinizi sağ sağlim kurtarsın 🤲🏻🥰🙋🏻♀️