Öncelikle herkese hayırlı doğumlar ve rahat ve mutlu geçireceğiniz hamilelikler diliyorum. Benim hikayem 6 yıl önce başladı. Hayatımın aşkı ile kavuşmak için yıllarca direndik. Sonunda tüm imkansızlıklara rağmen evlendik, biz hala olayın şokundayken bir de evliliğimizin ikinci ayında bebeğimizin olduğunu öğrenip ikinci mutlu şoku yaşadık. Çok şükür hamileliğim boyunca hiç bir sıkıntı yaşamadım. Son bir kaç haftası artık yürümek ve beklemek zor geliyordu sadece. Bu yüzden çok sabırsızdım artık hadi gelsin diye diye dokuz ayı zor bitirdim. Ve bu uygulamaya üye olduğumda gördüğüm üçüncü şok tahmini doğum tarihinin tam doğum günüm olan 14 Mayıs’a denk gelmesi oldu. Çevremde kimseye inandıramadım bu olayı. Herkese çok garip gelmişti. Velhasıl gelelim doğum sürecime... Bizim bebeğimiz ultrasonda üç hafta önden gidiyordu boyu ve kilosu iri bir bebek olarak gördük hep. Doktor son adet tarihimi bir hafta öne aldı, benim doğum tarihim 7 Mayıs gibi gözükmeye başladı. Sonrasında doktorumun tarihine göre 40. Haftam dolupta kızım gelmeyince 41 e kadar bekleyelim dedik. Aslında 41. Hafta normal tarihim olarak gözüken 14 mayısa denk geliyordu, üzülsem mi sevinsem mi pek bilemedim o an. Çünkü artık bebeğime kavuşmak istiyordum. Neyse o gün geldi çattı. Tam 14 mayısa girdiğimiz o gece saat 12 de yatışım yapıldı. Normal Doğum istediğim için sabah suni sancıyı başlatıcaklardı... Hastaneye gittik önce odamızı seçtik sonra beni doğumhaneye nst ye aldılar, beslenmem için de serum taktılar damar yolunu açtılar. O damar yolunu açarken bile nasıl korktum anlatamam. Zangır zangır titreye titreye odama gittim. Doğumhane den çıkarken ebe bana saat sabah 6 da bi daha gel sancıyı başlatalım dedi, uyu ve dinlen yarın çok ihtiyacın olacak diye uyardı, doktorum sağolsun not bıraktığı için onlara, onlarda ona uymaya çalıştılar... O sırada saat iki suları gece tabi. Eşim de odada beni bekliyor heyecanla, yanına gittim sabah başlayacaklarını söyledim sonra masamızı süsledik vs derken saat 4 e geldi. Öyle bir uykum var ki aman allahım ebenin dediği aklıma geliyor ve iki saatim kalmış, iki saatte ben nasıl uykumu alırım nasıl dinlenirim diye düşünürken uyumuşum. Zııııır zır telefon sesine uyandım gece, ebe beni doğumhaneye çağırıyordu eşime verdim telefonu dedim nolur saat dokuz gibi başlasınlar uykum var dinlenmem lazım dedim eşim telefonda anlatmaya çalıştı ama sadece nst sonra hemen bırakıcaz odasında uyur deyince hemşire, bende ikna oldum kalktım doğumhaneye doğru gittim. O sırada eşimi de eve yolladım (5 dk uzakta) evde ki kuşumuz fındığa 🐤 iyi mi diye bakması için. Nst yi bağladılar, serum taktılar. Serumun içine sancı için ilaç attılar... Ama hani sonra başlıcaktık ben çok yorgunum demeye çalışırken birden karnımda bir kasılma hissettim. İki büklüm yattığım yerde kaldım. Birden nst de garip bir ses duyuldu. Bebeğimin kalbi yavaşlamaya başlamıştı. Hemşireler geldi panikle, kalbi hiç atmıyordu nerdeyse. Nefes al, nefes al, bebeğin için nefes almaya çalış diye kafamda bağırıyorlar, ben o an o manzarayı gördüğümde daha çok paniğe kapılıp nefes alamadım. (Burnum da tıkanıktı.) Oksijen taktılar zar zor nefes aldım bebeğin kalp atışı yavaşta olsa yerine geldi. Hemen serumu çıkardı hemşire. Doktoru aradı. Acil sezeryana giriyorsun dedi. Kağıtları getirdi imza için. Eşimi aradım ağlayarak koş yetiş diye. Eşim geldi durumu anlattılar, o an bana bir titreme geldi kollarım bacaklarım dişlerim nasıl titriyorum, çok korktum üstelik hazır da değildim ailelerimiz bile akşama doğru doğar diye yavaştan geleceklerdi o gün. Birden üstümü değiştirdiler beni sedye ye aldılar hayatımda o kadar korkup ağladığımı hatırlamıyorum eşime en son anneme olanları söyleme panik olmasın yavaştan gelsin ama bi şekilde, dediğimi hatırlıyorum. Ameliyathane nin kapısı açıldı doktorum ordaydı, o an onu görünce bir yakınım gibi sevindim rahatladım en azından titremem geçti. Bana uyanınca bebeğin yanında olucak sakın korkma bebek sancıyı kaldıramadı şimdi almazsak riskli olabilir dedi. Sonra anestezi iğnelerini gördüm ve dedim tamam artık uyanınca yeni bir hayatım olucak, üstelik o sancılardan da korkuyordum böylelikle bişeyde hissetmem diye bir an sevindim...
Ve sonra;
Eşimin sesi ile uyandım. Kızımızı gördüm o kadar güzel ki sana benziyor dedi. Ben kendime gelmeye çalışırken o cümleyi duyunca hissettiğim rahatlama inanılmazdı. Odama aldılar biraz sonra kızım geldi. Rüyalarımda gördüğümden bile güzeldi, sağlıklıydı bin şükür. Sonrasında herşey güzel gelişti. Bir kaç saat sonra ayağa kalkıp yürüdüm. Akşamına kendim kalkıp yürümeye başladım. Ertesi gün katı gıdaya geçtim. Ve taburcu oldum. Hatta eve gidip temizlik yaptım. Ben sezeryanı kafamda çok büyütmüşüm aslında sonra ki süreç korkulacak gibi geçmedi, lütfen sizlerde korkmayın o an bi şekilde geçip gidiyo sonrasını gülümseyerek hatırlıyorsunuz. Benim hikayemde böyleydi işte... Burda 9 ay boyunca sizlerin hikayesini okudum. Sanki ben hiç yaşayamıcak kadar uzaktım ya da inanasım gelmiyordu bir bebeğimin olucağına. Ama oldu işte. Şimdi yanımda yatıyor. 10 günümüz doldu bu sabah. Üstelik doğum günümde doğdu. Hayatımda aldığım en güzel hediye. Allah herkese hayırlı ve rahat doğumlar nasip etsin. Annelik çok zormuş şimdi anladım. Hamileliğimde keşke daha çok uyusaydım. Daha çok kendime vakit ayırsaydım. Siz siz olun acele etmeyin şu anın tadını çıkarın derim. Herkese mutlu günler! 👶🏼🍼💕 (Beylikdüzü’nde oturan anne adayları, Kolan hastanesi Fatma Bozkurt benim doktorumdu, hayatımda tanıdığım en güzel insanlardan ses tonu bile beni rahatlatıyor, işinin uzmanı ve çok ilgili. Hastanenin doğum hemşireleri ve bebek hemşireleri de çok çok ilgili ve zariflerdi. Çok sevdim hepsini burdan sizinle de paylaşmak istedim nacizane bir tavsiyemdir...)