Melisa_ ben iki kardeşim ve kardeşimle aramda 9 yaş var. Bazı sağlık sebeplerinden dolayı benden sonra çocukları olmamış annemin babamın. Ama ben aklım ermeye başladıkca öyle bı kardeş hasreti çektim ki her Allah’ın günü ağlıyordum kardeşim olsun diye. Annem artık aglayislarima dayanamadı iki kez ameliyat oldu. Ve seneler sonra kardeşim oldu heycandan sevinçten günlerce okula gidemedim. Sevgiyi onunla öğrendim, paylaşmayı, merhameti, abla olmayı, anne olmayı herşeyi bana o öğretti küçücük kalbiyle. Şimdi büyüdü 16 yaşına geldi ama halen küçük bebeğim o benim. Bu yaşına kadar herşeyi beraber yaptık oyunlar oynadık sinemalara gittik beraber gezdik sarıldık uyuduk beraber kendimize yemekler hazırladık yedik ve erkek çocuğu olmasına rağmen bana herşey oldu. Şimdi onu canımdan çok seviyorum desem yeridir. Eğer o olmasaydı ben nasıl hayatı tek başıma geçirirdim bilmiyorum. Tek çocuk olarak büyüdüğümü düşünmek bile beni boğuyor. Rabbime hamdolsun iyiki bize verdi onu. Allah gecinden versin anne babam bı gün bu dünyadan göçse benim tutunacak en güçlü sağlam dalım kardeşim. O yüzden kardeş benim için çok kutsal. Başka şehire gelin geldim evet anne baba özlemi çok fazla var ama kardeşimden uzak olmanin travmasini aylarca yaşadım. Sürekli gidip gelmeye çalışıyorum onun sevgisi benim için yaşama sebebi. Şimdi hamileyim ve çocuğum biraz büyüyünce rabbimde nasip ederse kardeş yapicam ona bu duyguyu tatmalı. En azından 1 tane bile olsa kardeşi olmalı. Kusura bakmayın uzun oldu ama kardeş çok hassas noktamdi. Düşüncelerimi söylemeden geçemedim postu🤗