O kadar yoruldum ki 2 buçuk senedir ovulasyon takibi yapıyorum her değerlendirdiğimiz günleri umutla adete kadar bekliyorum… Adete yakın bir sürü testler yapıyorum. Testlerde ufacıkta olsa silik bi çizgi arıyorum umut arıyorum…. Ama sonu hep hüsran oluyor… O kadar canım yanıyor ki etrafımda hamilelik haberi paylaşanları gördükçe. Diyorum ki hiç bir sorun yokken neden biz de bu muhteşem duyguyu yaşayamıyoruz. İsyan değil bu dünyada o kadar haketmeyen insan var ki anneliği. İnsanlar doğurup çöpe atıyor minicik yavruları. Bizde muhtacız işte bi umut bir mucize olsunda bebeğimiz olsun diye. Şu zamana kadar o kadar arkadaşımla hayal kurduk ki bebeklerimiz olur hamileliğimizde şunu yaparız. Hepsi benden önce hamile kaldı doğurdu bile.. Şimdi bi çoguyla eskisi gibi konusamıyoruz bebekleri oldu onlar yollarına gitti. Bense yalnızlığımla hâlâ olmasını bekliyorum. O kadar çok hayalim var ki…. Ah gelsen bebeğim o kadar güzel günler göreceğiz ki.. Vardır Allahın bir bildiği deyip yolumuza devam ediyoruz. Ama içimizde ki o burukluk çaresizlik asla geçmiyor. Lütfen daha kötülerini yaşayanlar var diye burada bana örnek vermeyin, herkesin derdi kendine göre ağır. Geceyi bir sözle kapatmak istiyorum. Hayatım alt üst oldu deme. Nereden biliyorsun hayatının altının üstünden daha iyi olmayacağını? Hayatınızın dilediğiniz gibi olması umuduyla ❤️