Margaret 6 aylık bir oğlum var. Geçen sene kasım ayında regl gecikmesi vs derken tet yaptık. Sonucun pozitif olduğunu öğrenince Allah affetsin bi buhrama kapalıp akşama kadar ağladım ben şimdi ne yapıcam diye. Annem bir taraftan teselli etmeye çalıştı, kuzenim, teyzem derken hiçbiri fayda etmedi akşam eşimle konuşunca bi nebze daha rahatladım. 1 hafta sonra muayeneye gidip kalp atış sesini duyunca yaşadığım heyecan, mutluluk tarif edilemez. Şimdilerde iyi ki diyorum iyi ki olmuş.. :) Hayatımız elbette ki değişiyor, kendinden, hayatından birazcıo fedakarlık etmen gerekiyor ama inan bunlar gözüne görünmüyor bile. O yaşadığın ilk korku muhtemelen herkesin başına geliyordur bebeğine ait ilk kalp sesi, ilk ultrason görüntüsü vs sana o korkunu herşeyi unutturuyor :)