6217 Maalesef aynı. Benim 37. haftam bitiyor yarın ama ilk trimesterde bile bu kadar yoğun bir duygu değişimi yaşamamıştım. Bedenimin, hareketlerimin bu kadar kısıtlanıyor oluşu, kafamda biriken iş listeleri fakat hiçbirini yapmaya ne istek ne de enerji bulamamam, doğumun belirsizliği, çevremden duyduğum zorlu lohusalık hikayeleri falan derken çöküntünün eşiğindeyim. Ve ben birkaç hafta öncesine kadar bebek beni sakinleştirdi, daha da mutlu biri yaptı diyen biriydim. Etrafımdaki hiç kimse de, annem dahil, neye ihtiyacın var yapılacak işin var mı diye hiç sormuyor dolayısıyla hepsi benim için mutsuzluk sebebi oldu. Yemek yapmak istemiyorum ayrıca yaptığım zaman da asla yemek istemiyorum, sırf bebeğe karşı sorumluluğum olduğundan aç kalmamaya çalışıyorum. Pandemiden dolayı 9 aydır eve kapanmış olmak da etkilemiştir muhtemelen, çalışıyordum, ev delisi bi insan da değildim önceden. Kısacası iki üç haftadır suratsız, sürekli ağrılı, yardım bekleyen ama dillendirmeye de çekinen, gücü sadece kendine yeten, ağlamaklı ve şikayetçi bir hamileye dönüştüm :( Daha şimdiden beceremiycem galiba diyorum :(