Herkese merhaba, o kadar uzun süredir burada doğum hikayelerini okuyorum ki sıra bana hiç gelmicek gibi geliyordu 🤗 şimdi ise sabah uyandığımda kızım boncuk gözleriyle bana bakıyor...
Bayanlar öncelikle kendinizi herhangi bir doğum şekline tamamen adapte etmemenizi tavsiye ederim. Ben hamile bile kalmadan önce normal doğum yanlısıydım ve 9 ay boyunca normal doğum yapacağımı söyleyip buna göre hareket ettim nitekim kızım 4 kiloya ulaşınca doktorum bunun mümkün olamayacağını 2 gün sonra gelmemi ve sezeryan ile doğumu gerçekleştirmemiz gerektiğini bildirdi. Ameliyattan narkozdan çok korkuyordum ama bi yandan da 2 gün sonra kıZımı kucağıma alacağımın heyecanı vardı... Herneyse o gün geldi çattı işta ameliyata giriyordum iki gözüm iki çeşme aman Allahım ne dualar ne hisler tarifi mümkün değil.... ameliyathanede narkozu vermelerini beklerken nasıl heyecanlı nasık mutluyum o korkan ben gitti yerini kocaman bi gülümseme aldı nede olsa kavuşmaya çok az kalmıştı 😍 iki soru üçüncüyü hatırlamıyorum bile bayılmışım aneateziden kendime geldiğimde hala ameliyathanedeydim ve ilkkkk sorduğum şey var gücümle tüm uyuşukluğumla KIZIM İYİ Mİ? kızın seni bekliyor dediler ve beni odama götürmek üzere ameliyathaneden çıkarttıklarında tüm ailem dostlarım kocaman bi kalabalık oradaydı hepsinde müthiş bir gülümseme hep bir ağızdan çok güzel sağlıklı bir kızın oldu diyorlardı kendimi büyük bir zafer kazanmış gibi hissettiryordu... Odama geçtim ve işte o an dünyanınnn ennnn güzel en mükemmel duygusu kokusu görüntüsü kısacası yer yüzünün bütün güzelliklerini kucağıma verdiler sanki... Anne olmuştum ve iliklerime kadar hissediyodum sevinçten göz yaşlarımı asla tutamıyodum... Kucağımda kızım yanımda eşim daha o anda müthiş bir aile olmuştuk bile ♥ Allahım isteyen herkese sağlıkla sıhhatle nasip etsin inşallah
Şimdi kızım 2 haftalık ve ben ona bakmaya doyamıyorum... Darısı herkesin başına 💕💕💕