Canım anneler merhaba🤗
Öncelikle konuya kısa bir hamilelik sürecimden başlıyım. Hamile oldugumu 6 haftamda tamamen hisse kader öğrendim. Sorunsuz bir hamilelik yaşadım. Kusma, tiksinme gibi hiç bir sorunum olmadı. Renkli ultrasonda doktor plesantamın önde oldugunu ve normal doğum yapamıcağımı söyledi. Kendi doktorum ise dönceğini yapabiliceğimi söyledi o yüzden hep normal bir şekilde ilerledik. 32 haftamda plesantam yaşlanmaya başladı ki bu çok erken bir süreçti doktorum daha yakından takip etmek için her hafta kontrole çağırmaya başladı. 35. Haftamda suyum azalmaya başladı ama yinede normal doğuma uygundu bebek pozisyondaydı. 37. Haftamda çatı muanem yapıldı hiç bir sorun yoktu yine. 38+1 de tekrardn kontrolum vardı ve muanese doktorum acilen almamış lazım plesantan resmen ölmüş ve suyun hiç kalmamış. Normal doğumla başlafamayız bebeğin çok güçsüz kalmış gücü yok buna dedi. Ve sabah 7de yatışım yapılması için randevulaşıp gerekli tahlilleri verip hastameden ayrıldım. Bütün yol hatta bütün gece ağladım. Daha kendimi durma hazırlamamıştım. Sezeryan hiç gündememizde yoktu ve sanırım benim ameliyat korkum varmış🙈 ama bir yandan da bebeğime kavuşucam diye sabırsızlıktan ağlıyordum. Tabikide bütün gece uyumadım. Sabah hastaneye yatışım yapıldı NST ye bağlandım ve ilk defa sancım çıktı. 8:45 te beni ameliyathaneye aldılar o kadar hızlı ilerledi ki herşey. Ameliyat masasına oturttular, istedikleri pozisyonda oturdum ve iğneyi yaptılar ( hiç acımıyor) yattım ve 5 dakika sonra canım Lina’m cennetten bir köşem yanağımda yatıyordu. Ameliyattan çıktığımda narmozun geçmesiyle aşırı ağrılarım başladı. Normalde dirayetli biriyimdir kolay kolay bir yerim ağrıyor demem ama bana bu acı ağır geldi. Hatta bir ara doktoruma beni bayıltın 2-3 gün diye ağladığkmı hatırlıyorum. Eşimede ben artık kötürüm kaldım yürüyemiyorum dediğimi😂 ve o acı bir an hiç geçmicek sandım. Ağrı kesiciler vs vs derken öğleden sonra rahatladım. Bütün arkadaşlarım da bemim gibi spinal sezeryan oldugundan sürekli onlarla konuştum beni çok rahatlattılar. Hatta bir arkadaşım 5. Gününde geçicek hiç bir şeyin kalmıcak dedi ( inanmadım). 2 gece hastanede kaldık çıktığımda hala belim kambur yürüyordum. Dedim ben 15-20 gün kalkamam heralde. Ama pes etmedim hep bebeğime kendim baktım hep kalktım yürüdüm çok fazla yatmadım ben açıkcası yattıkta hep yatasım gelicek gibi geliyordu. Ve bugün 5. Günüm Allaha şükür gerçekten süper iyiyim hiç birşeyin yok. Ayrıca anneler benim bir gram sütüm gelmedi kupkuruydum gelen giden bütün hemşireler mememi sıkıyordu, deliriyordum artık sinirden. Bebeğime ilk anne sütü diye tutturdular ama bebeğim aşırı açtı mama verin dedim inatla vermediler ve 10 sat aç kaldı kızım. En sonunda vermiyorsanız ben vdricem dedim verdiler. Gece bebeğim sararmaya başladı ve hemşirelere söyledim. Bebeğimi alıp sarılığına baktılar ve tabikide sarılık olmuştu çünkü aşırı aş kaldı. Neyseki çok çok başlangıcında ve sadece yüz sarılığı. Vucudunda ve gözlerinde yok. Hatta bugün kkntrole götürdüm sınıra yaklaşmamış bile. Ve son olarak canım anneler sütüm gelmiyor diye sakın üzülmeyin gerçekten hstane stresinden olmuyor. Evime geldim ve direk duşa girdim daha duştayken sağ gögsüöden süt akmaya başladı. Sezeryan doğumlarda vucut kendini daha hazırlamamış oldugundan süt gelmesi 15 günğ bulabiliyormuş. Biraz uzun oldu kusura bakmayın ama ben çok cahil bir şekilde gittim doğuma o yüzden herşeyi paylaşmak istedim sizinle. Sormak istediğiniz herşeyi cevaplayabilirim. Rabbim herkese isteyen bu duyguyu nasip etsin inşallah, doğumu bekleyenlere sabır diliyorum. Kavuşmak mükemmel birşey. Şuan 5 günlüğüx ve gögsümde uyuyor ve tek düşündüğüm şey ömrüm boyunca daha önce hiç bu kadar güzel bir duygu yaşamamışım😍