Brcn90 benim hikayemi 2,5 sene önce paylaşmıştım. tekrar paylaşayım sizinle 💕
Merhaba arkadaşlar. Bendeki hikaye şöyle: 3 Mart Cumartesi günü 40+5 olmuştuk. Normalde 5 Mart Pazartesi yatış kararı alınmıştı, gelen giden olmadığı için. Fakat o gün suyum gelince apar topar hastaneye gittik. Öğlen 3’te yatışım yapıldı. Akşam 11”e kadar hafif sancılarım vardı. Bu arada bebeğin suyu kalmadığı için antibiyotik ve serum takviyesi yapılıyordu. Bir yandan da Nst’ye bağlanıyordum. Bir ara bebeğin hareketleri yavaş olunca birşeyler yiyip gelmemi söylediler. Hastane kantininde yemek yiyip tekrar bağlandım. Hareketler düzene girmişti. Haftasonu olduğu için ebeler doktoruma whatzappla, telle ulaşıp durum bildiriyorlardı. Gece 11 den Pazar sabah 5’e kadar kendi sancımı düzenli olarak çektim. 5 dk’da 1 e düşüyordu ama açıklığım geldiğimdeki açıklıkla aynıydı. Yani 4 cm. Zaten 1 haftadır bu açıklıkla geziyordum ben, o sancılar hiç işe yaramamıştı :) gece 5’te doğumhanenin sancı odasına alındım. Orda sunş sancı verilmeye başlandı. Kendi sancımla aynı kuvvette fakat çok sık aralıkla geldiği için ve o ana kadar gücüm de çok kalmadığı için sancıları karşılamakta zorlandım. Eşim hep yanımdaydı. O sırtımı belimi ovuyordu her atakta. Ebe bi ara 4/8’lik nefes tekniğini önerdi. 4 sn nefes alıp 8 sn de vermek. O an acıya odaklanmadan nefese odaklanılırsa çabuk atlatılıyordu süreç. Bunu denedim. Açıklığı kontrol et artık diye ebeye seslendik. Nöbet değişimi olduğu için diğer ebeyi bekliyordu. Allah’tan diğeri yetişti ve 3 saatlik suni sancı sonunda açıklık 10 cm olmuştu. Doktor geldiğinde ben çatal denilen yatağın önünde secde pozisyonundaydım :) takatim kalmadığı için çatala bi türli çıkamıyorum :) neyseki tutup kaldırdılar. Ikınma hissi gelince ve sancı da başlayınca kuvvetle ıkınmamı söyledi doktorum. Bebeğim çok yukarda olduğu için ıkınmalarım kuvvetli de olsa aşağıya inmesi zaman aldı. 3-4 kuvvetli ıkınmada doğdu kızım. Eli yüzünde geldiği için 2 kesi de o atmış oldu, doktorun 1 kesisine ek olarak :) direk göğsüme verdiler. Sesi çıkmıyordu ama bakıyordu şaşkın şaşkın. Göbeğini babası kesti. O anları bir yandan videoya bile aldı. Çocuk doktoru yanda bekliyordu ilk kontroller için. Hemen bebeği alıp sağa sola yalpalaya yalpalaya cana getirdiler. Ağlamaya başladı kuzum o an. Nefesi yerine gelmişti. Bir yandan dikişlerim atılırken bir yandan sohbetteydik doktor ve ebeyle :) acılarını o sancılar ve sonundaki mutluluktan sonra hiç hissetmedim bile. Zaten anlık acılardı. Maşallah çok da güzel dikildim :) sonrasında sancı odasında bebeğimle başbaşa 45 dk geçirdik. İlk doğduğunda göğsüme atletimin arasına almışlardı onu. Sancı odasında onu emzirirken elime yeşil bişeylerin bulaştığını hissettim. Meğer bizimki kakasını yapmış göğsüme doğar doğmaz :) içine ederim ben bu dünyanın der gibi geldi benim nazlı kızım :) emzirmeye başladım o an. Göğüs ucum yoktu şırıngayla çıkardılar. Tuttu emdi. Şükürler olsun. Şimdi 1 haftalığız. İlk doktor kontrolümüzü bile olduk. Hamdolsun herşey yolunda. İlk zamanki ‘bu artık benim mi?’ şaşkınlığım hala devam ediyor. Gece uyumam gereken saatlerde hevesten uyuyamıyorum. Rabbim sizlere de böyle tatlı uykusuzluklar, derin mutluluklar nasip etsin.