Merhaba herkese,bugün yıllar süren uğraşlarımızın meyvesi oğlumuzu kucağımıza aldık ...acılar paylaştıkca azalır , mutluluklar çoğalırmış...sizlerle çoğaltmak istedim..
Tedaviyle gebe kaldığım günden beri birçok hissi(korku, heyecan ve mutluluk) bir arada yaşadım ve bugün bütün bunlar yerini doyulmaz bir huzura bıraktılar.39+0 da yani dün rutin kontrolümüzde doktorum,suyumun azaldığını bebeğimi ve beni riske atamayacağını söyleyerek bu sabah için yatışımın yapılmasını istedi.Oysa normal doğum için hazırlamıştım kendimi daha da günüm vardı vs...Bütün vücudumun titrediğini hissettim.Aslında gebelikle -doğum rüyayla-aslında rüyanın gerçek olduğunu anladığınız an oluyor.Hamilelik rüya doğumda "meğer rüya değilmiş "dediğimiz an.
Uykusuz geçen bir geceyle sabah soluğu hastanede aldık ,yatış işlemleri derken öğlen kendimi ameliyatanede anestezi uzmanıyla sohbet ederken buldum.Normal olmasa da ilk doğum anını görebilmek için spinal istedim.Belime yaptıkları iğne normal kan alınırken ne kadar acıyabilirse o kadar acıdı sonra bir sıcaklık hissettim ve artık belden aşağım uyuşmuştu.Sohbet devam ediyordu panik olmaya fırsat bulamadım😳Desem yeridir.Sorular espiriler iftar planları ve geceden aç ben.. İki dk sonra doktorum "karnında baskı hissedeceksin" dedi ve bir on sanıye sonra bir bebek ağlaması..Bu oğlum mu ,doğdu mu şokunu yaşarken bir de baktım hoop göğsümdeydi.Ağlamaya başladım"hoş geldin annem,hoş geldin ömrüm"...20dk kadar sonra odaya çıkarıldım oğlum orada beni bekliyordu. Rüyam ,hayalim artık kollarımda ...darısı tüm hayal eden güzel yüreklere...
Not:hepimizin doğumu kendine özel,kimse bir diğerinin hikayesiyle korkuya paniğe kapılmasın ,öyle güzel bir şey ki bu ,çektiğiniz ne varsa yine olsa yine çekerim dedirtiyor...