Sevgili anneler son derece korkak ama sabırsız bir anne adayıydım özellikle 37. Haftadan itibaren hadi ne zaman gelcek, gelsin artık modlarıyla geçirdim günlerimi. 39. Haftaya gireceğim gün doktor kontrolüm vardı, sabah giyinmek için kalktıgımda birden bire nasıl olduğunu anlayamadan suyum boşaldı ama ne su… Hiç suyum kalmadığını düşünerek epey panik yaptım aslında son hazırlıklarımı tamamlayıp evden çıkana kadar su gelmeye devam etti 😯 normal doğum istiyordum doktor 2 cm açıklık olduğunu kendi sancılarımı beklemek yerine suniyle doğumu hızlandırmak gerektiğini söyledi. Bende çaresiz kabil ettim ancak suni sancıları karşılamak kendi sancılarımı karşılamaktan daha zor geldi açıkçası. Bu kısım pek pozitif değil o yüzden buraları geçiyorum. Epidural taktırmak istedim ve gerçekten o kadar rahatlattı ki beni epidural anlatamam. Ondan sonrası sancıları neredeyse hiç hissetmedim ve anlamadan açıklık 10 cm oldu. Dogumhaneye gittik epiduralden kaynaklı ıkınma hissim yoktu sancılarım geldikçe beni doktorum yonlendirecekti, doğumdan önce son kez muayene etmek istedi ve bebeğimin fazla yukarıda olduğunu söyledi nstde de kalp atışları duzensizlesince bana zorunlu sezeryana gidiyoruz dedi. Beni ne ara sedyeyle cikardilar anlamadim, ameliyathaneye giderken sedyeden sevdiklerime el sallamak çok zor oldu, istemsizce ağladım. Çok korkuyordum sezeryandan ama mecbur kalmıştım. Ameliyathanede herkes çok güleryüzle karşıladı ve çok yardımcı oldu bana; o konuda çok şanslıydım. Epidural zaten takılıydı sadece ilaç dozu arttırıldı ve gerçekten sezeryan asla korkulacak birşey değilmiş. Bebeğim hemen alındı zaten ve sonrasında sanirim bana bir kas gevşetici vermişler ben uyur gibi olmuşum, hatırladığım şeyler çok kısıtlı ama asla korkunç değil. Bunu isteyen annelere destek olalim. Herkesin sağlıkla evladını kucağına almasını diliyorum sözün özü biz ne kadar istesek de bu bebisler nasıl geleceğini kendileri seçiyor 😄