Herkese merhaba, öncelikle herkesin doğum hikayesi farklıdır. Paylaşımımla kimseyi etkilemek veya normal doğumdan korkutmak istemiyorum. Lütfen etkileneceğini düşünenler okumasın 😊
35+5 ‘de — 28 Ekim gece saat 02:00 sancılarım başladı. O gece hiç uyuyamadım, sancılarım geçmeyince sürelerini ve aralıklarını saymaya başladım. Her 15dk bir kez 45 saniye sürüyordu. Bazı aralıklarda 20-30dk aralıklarla oldu. Böyle devam edince normal olmadığını düşünüp sabah erken saatte doktora randevu aldım. Sancıları yatarak karşılayabiliyordum. Bir süre sonra yatamaz oldum, evde yürümeye başladım sonra bir duş alıp biraz rahatladım. Sabah oldu ve saat 8 de hastanedeydik sancılarım hala geçmemişti. Nst’ye bağladım. Düzenli aralıklarla sancılarım 30 - 40’larda görünüyordu. Bu haftaya kadar hiç nst’ye bağlanmamıştım. Doktorum ayda 1 gelmemişim yeterli olduğunu söylemişti.
Hamileliğim boyunca her şey yolunda gitti. Bebeğimin boyu kilosu hep haftasıyla uyumluydu. Benim ağrılarım oluyordu ama hep normal olduğu söylendi. Sancılarımın başladığı günden 1-2 gün öncesinden beri sürekli olarak hep büyük tuvaletim varmış gibi hissediyordum. Sürekli tuvaletim geliyordu.
Nst sonrası doktorumun yanına gittim. Nst kağıdına bakıp yalancı sancı olduğunu söyledi. Ama ben gece 2 den beri geçmediğini söyleyip ve sürekli büyük tuvaletim varmış gibi hissediyorum deyince vajinal muayene etmek istedi. Beklemediğim bir anda oldu ama muayene oldum. Canım acımadı korkulacak gibi bir şey değilmiş diye düşündüm. Açılmam yoktu ama rahim boyu kısalmış dedi. Erken doğum riski olduğunu söyledi. Muayene ederken çatı kontrolü de yaptı. Çatım darmış 3kg üzerine uygun değilmiş. Normal doğum yapmak istiyordum ama hep bebeğim nasıl isterse öyle olsun o nasıl geleceğine karar versin derdim. Doğumdan korkmamak için o güne kadar doğumla ilgili yazılar okumadım videolar izlemedim. Anı yaşamak istedim nasıl olması gerekiyorsa öyle olsun dedim. Hata yapmışım keşke okusaymışım izleseymişim başıma gelecekleri… 😊
Doktorum erken doğum riski var ve bebeğinin kilosu 2 hafta geride dedi. (35+5’de 2500kg) En az 10 gün doğumu engellemeliyiz. Şu an çok küçük bu şekilde doğmamalı dedi. Doğumu engelleyecek bir ilaç verdi. Tuvalet ve yemek dışında ayağa kalkma dedi ve eve gönderdi. Eve gittim sancıların aralığı uzadı bütün gün yattım ara ara sancılarım oluyordu. Akşam 6’dan sonra yine sık ve düzenli aralıklarla sancılar gelmeye başladı. 10dk da birden 5dk da bire düştü ve sancı gelince yatamaz oturamaz oldum. Doktorumla iletişime geçtim ve hastaneye gitmemi istedi. Tekrar hastaneye gittik ve nst’ye bağlandım. Düzenli aralıklarla sancılarım 60’lardaydı. Nöbetçi doktor açılmama bakmak istedi tam muayene sırasında sancım geldi ilk muayene ne kadar acısızsa bu o kadar acılı ve sancılı oldu ağlamaya başladım. 2cm açılmam olmuş.
Hastaneye yatış yapmam gerektiğini söylediler. Bebeğin gelişini engelleyecek bir serum takılacakmış. Hastane de takip etmemiz gerekiyor dediler. Doktorum da nöbetçi doktor ile iletişim halindeydi. Hastanede yoğunluktan dolayı 1 saat boyunca oda ayarlanmasını bekledik. Hiç ayağa kalkmamam gerekiyordu ama ben 1 saat hastane koridorlarında oturdum.
Odamız ayarlandı, nst’ye bağlandım. Serum takıldı. Sancılarım azalmak bilmedi aksine artmaya başladı. Hemşireler ara ara gelip nst’ye baktılar. Hep düzenli aralıklarla 80’lerden 100’lere çıktı. Kısa bir süre sonra sancılar dayanılmaz hal almaya başladı. Doğumu engellemek için yatış yapmıştık ama benim doğumum artık engellenemezdi. Bir hemşire açılmama bakmak istedi. O sancılarla beraber muayene gerçekten çok zor. Kendimi kastım hemşire sert bir tavırla “aç bacaklarını muayene edemiyorum” dedi. O an hiç bir şey yapamadım canım çok yandı. Açılmam yine 2cm di. Sonra o hemşire sen yapamazsın bu sancılar daha ne ki daha bunların 4-5 katı gelecek diye iyice beni korkuttu ve kötü etkiledi. O an ben yapamıcam dedim. Doktorumu arayın sezeryan olmak istiyorum dedim. Elimde serum karnımda nst kemeri ile beraber yatakta bağlı halde o sancıları karşılamak tam bir işkence oldu. Sancılarım zaten hep yüksek ve düzenli artık nst’yi sökmelerini istedim çünkü birde nst kemerinin sıkmasına dayanamıyordum . O saatten sonra hemşirelerin ilgisi alakası kesildi. Zaten benim bütün motivasyonumunu düşürmüşlerdi.
Gece saatleriydi ve hastane çok ilgisizdi. Sürekli sezeryan olmak istediğimi söylüyordum oda da ağlıyordum ama sabahı beklemek zorunda olduğumuzu söylediler. Nöbetçi doktor buna karar veremezmiş nedense benim doktorum da gelmiyor… Sancılarım artıkça kendimden geçtim eşim bu süreçte en büyük destekçim oldu, ellerimi hiç bırakmadı benimle beraber ağladı. Kendimizi çok çaresiz hissettik. Sürekli karnımı ovalamasını istedim saatlerce bunu yaptı. Sonra hastanenin ilgisizliği yüzünden eşim başka hastaneye götürmek istedi ama benim buna enerjim yoktu yatakta pozisyon bile değiştiremiyordum. Tüm bunların üzerine midem bulanmaya başladı daha çok korkmaya başladım. Sürekli hemşire çağırıp sezeryan istediğimizi söylüyorduk ama ısrarla sabahı beklememiz gerektiği söyleniyordu. (Burası özel bir hastane) Hastenede kimse bize motivasyon verici konuşmadı gelen giden bunlar normal herkes bunları yaşıyor diyordu ama ben normal doğum istemediğimi söyleyip ağlıyordum. Evet normal doğum sancılarıydı bunlar ama ben dayanamıyordum sabah olmak bilmedi.
Sonunda sabah oldu, bir gece önce de sancılardan uyku uyumamıştım artık gözlerim kapalı kendimden geçmiş haldeyken suyum geldi arkasından kanamam oldu bunları eşim görüp bana söyledi ben gerçekten kendimde değildim. Artık her sancıyla ıkınır hale gelmiştim ki sonunda doktorum geldi.. Sabah saat 7 olmuş. Muayene etti hemen ve 7cm açılmam olduğunu ama bebeğin kafasının uzak olduğunu bu sebeple normal doğum olamayacağını söyledi ben zaten çoktan geçmiştim normal doğumdan.. Artık lütfen kurtarın beni dedim. Çok yorulmuştum sancılardan. Bir gece önceden beri toplam 30 saat sancı çektim. Ameliyathane hazırlanıyor yarım saat içinde sezeryana alacağız dedi. Ben 1 sn bile dayanamaz hale gelmiştim. O yarım saat 1 saat oldu saat 8 e gelirken oda da eşimle beraber ıkınmalarım arttı artık resmen orada doğuruyordum. Odadan ameliyathaneye götürürlerken bile ıkınıyordum artık sezeryan için geç kalındı ben doğuruyorum demeye başladım. Ameliyathaneye inince doktor tekrar muayene etti ve bebeğinin kafası görünüyor hadi son bir nefes ıkın alalım dedi. Ikınmaktan bebeğim gelmiş artık.. Sezeryan için indiğimiz ameliyathanede normal doğuma karar verdik. Doğum anında o kadar çok korktum ve bağırdım ki tarif edemem. Karnıma baskı yapıldıkça bağırdım. Sonra doktorum nasıl ıkınmam gerektiğini anlattı ve o zaman başardım. Keşke en başından beri birileri beni yönlendirseydi, yardımcı olsaydı da bu kadar zor olmasaydı. İlk doğumum ve ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Doğru nefes teknikleri veya yatarak sancı çekmek yerine birkaç rahatlatıcı hareket gösteren olsaydı. Hiç olmazsa en azından motivasyon veren bir konuşma olsaydı. Sadece odada yalnız bırakıldık. Eşim olmasaydı ne yapardım bilmiyorum.
Doğru ıkınma sonrası bebeğim doğdu.. o anı anlatmak tarif etmek imkansız. O sancılar bir anda nasıl bitebilir nasıl bu kadar huzura kavuşur insan. Şükrettim Allah’a tarifsiz bir mutluluk yaşadım. Bebeğimin gelmesiyle tüm yaşadıklarımı unuttum. Onun sıcaklığını hissetmek onunla temas etmek çok farklı bir histi. Yaşadığım tüm zorluklar o sancılar sanki hiç yaşanmamış gibiydi. 2 dk önceki halimden eser yoktu yüzümde gülümsemeyle kalakaldım. 😊 Ameliyathanede herkesin yüzü gülüyordu, sanırım biraz farklı bir doğum yaşadım. 3 içerden 3 dışardan dikiş atıldı ve ağrı kesici yapıldı. Sonra odaya alındım. Doğumu beklemediğimiz için eşimle yalnızdık eşim bebeğimizin yanında olduğu için bende yalnız kaldım. Bebeğim ve eşim yanıma gelecek diye beklerken uyumuşum. Daha sonra eşim geldi, bebeğimiz kuveze alınmış. Solunum sıkıntısı varmış ve ciğer gelişimi için bir süre kalacağını öğrendim. O an çok anlamadım sancılarım bittiği için şükrettim bebeğim de iyiydi sadece biraz erken dünyaya geldi ve toparlanması için biraz ayrı kalmamız gerekiyordu. İstediğim zaman görürüm diye düşündüm biraz uyudum. Daha sonra eşimle bebeğimizi görmeye gittik hemşire biz görmeye geldik diye uyandırmak istemiş gittiğimizde ağlıyordu. Elinde kolunda iğneler serumlar onu öyle görünce çok üzüldük. Ağlarken birde titriyordu. Çok zormuş dokunamadık bile bebeğimize. Ertesi gün korona virüs yüzünden bebeğimizi artık göremeyeceğimizi söylediler. Ziyaret yasaklanmış. Her gün onu göreceğimiz fikriyle kendimi avuturken bunu öğrenmemiz beni çok üzdü. Taburcu oldum, evime geldim. Ertesi sabah bebeğimin yanımda olmamasıyla yine çok üzüldüm. 1 haftalık oldu ama ben bebeğimi sadece 2 kez gördüm. Hiç koklayamadım. Gözlerini göremedim. Hiç emziremedim süt bile almıyorlar korona virüs yüzünden mama ile besleniyor. Şimdi bebeğime kavuşmayı bekliyorum. Doğum sonrası bebeğimden ayrı kalmak çok zor. Kendimi üzmemek için çabalıyorum ama elimde değil. İnşallah sağlığına kavuşacak ve bizde kavuşacağız.