Merhabalar arkadaşlar, normalde bu tarz gönderileri paylaşmayı tercih etmiyorum ama doğumu bekleyen herkesin aklında sorular oluyor, kaygılar yaşıyoruz. Paylaşımda bulunmak bu açıdan bizlere iyi gelebiliyor. Tabii ki herkesin doğumu birbirinden çok farklı ama ben de yaşadıklarımı paylaşmak istedim.
- Haftadan itibaren adet sancısı gibi sancı çekmeye başladım. Bazı kişilerde bu sancılar başladıktan sonra doğum daha kısa sürede oluyor sanırım ama bende bu süre uzundu. Aynı haftada 1 cm açıklığım vardı ama 3 haftada neredeyse hiç ilerlememişti. 40. Haftayı tamamladıktan sonra acaba sezaryene dönsem mi diye düşünmeye başlamıştım ki ertesi gün suyumun gelmesiyle vazgeçme ihtimali gitti 😁 hastaneye gittiğimde ebe kontrol etti ve 3 cm açıklığım vardı. Damar yolu açılması, antibiyotik verilmesi, lavman vb. gibi işlemler yapıldı. Suni sancı istediğim bir şey değildi ancak suyum geldiği için düşük dozda verilmeye başlandı. Birkaç saat sonra sancılarım iyice şiddetlendi. Yoğun bir adet sancısı gibi belime vuran bir sancıydı. Kolay bir süreç kesinlikle değil, çünkü son birkaç saatte beni oldukça zorladı. Artık yeter diye bağırmaya başladım. Sancılar geldikçe nefes egzersizlerini yapmaya çalışıyordum ama artık o da imkansız hale gelmişti. Ebe en son kontrol ettiğinde 7 cm açıklığım vardı ve beklediğinden daha hızlı ilerlediğini söyledi. Doktorumu çağırdı. İlk başta yatakta yoğun sancı çektim ve sancılar geldiğinde ıkınmam söylendi. Son ana yaklaşınca masaya alındım, orda da aynı şekilde devam ettik. Doğuma yakın anlar öncesi kadar ağrılı değil, zaten yoğun bir ikinma hissi geliyor ve bir an önce doğurmak istiyorsunuz 😊 ıkınma işini çok iyi beceremedim sanırım ebe biraz karnıma bastırarak destek oldu ve bebeğim bir anda vücudumdan kayıp doğdu 😊 hemen kucağıma verdiler göbek bağını kesmeden bir süre o şekilde ten tene temas ettirildi. Tabii bebekten sonra bir de plasentanin çıkması var. Kaldığı zaman sancı yapıyordu ama çıktığını hissetmedim bile. Doktorum çatı muayenesinden sonra beni dikislerimin olabileceği konusunda bilgilendirmisti, dediği gibi oldu. Hem içeriden hem de dışarıdan dikislerim oldu. Genelde bunu soranlar oluyor, epizyotomi sırasında hiçbir şey hissetmedim. Dikiş atılırken de biraz acıdığını söyleyince bir iğne daha yapılarak devam edildi. Onda da bir şey hissetmedim. Nihayetinde bebeğimi temizleyip giydirdiler ve birbirimize kavuştuk 😊 genelde doğum sonrasında sancıların unutulduğu falan söylenir ama katılmıyorum. Ben hala gayet hatırlıyorum 😁 kolay bir doğum geçirmedim açıkçası ama şu an bakınca sanki hiç hamilelik dönemini bile geçirmemişim gibi, sanki yıllardır anneymisim gibi hissediyorum. Allah dileyen herkesin bu hissi yaşamasını nasip etsin. Gerçekten çok farklı ve güzel bir duygu olduğunu söyleyebilirim 😊 su an bir haftam oluyor, hala dikislerimden dolayı oturup kalkmada zorluk yaşıyorum ama günden güne iyiye gidiyor. Eğer dikişlere iyi bakabilirsem, enfeksiyon kapma vb bir durum olmaz ise çok da korkunç bir şey olmadığını düşünüyorum dikişlerin. Az bir şey yazmak için girmistim ama bayağı uzun oldu sanırım 😊 sormak istediğiniz şeyler varsa yanitlayabilirim. Umarım doğumu bekleyen herkes kolaylıkla bu süreci atlatır🙏