Herkese merhaba☺️ Hamileliğim boyunca istisnasız her gün buradaydım ve hikayemi yazacağım günü iple çektim herkes gibi. Ama nasıl olduysa bir türlü vakit bulup da yazamadım, kızım 12 günlük oldu bugüne kısmetmiş☺️ İlk 3-4 ayı zor sonrası güzel bir hamilelik geçirdim. 20.haftada çalışmaya başladım ve zaman hızlı ve sorunsuz geçti çok şükür. Sıkıntıyı gebeliğin son günlerinde yaşadım çünkü günümüz geçmesine rağmen hiçbir doğum belirtim yoktu, nişan, su gelmesi, açılma veya yalancı sancılar hiçbiri olmadı..kızım kanala bile girmedi hatta. Bu bizi endişelendirmeye başladı. Son günler nstlerimizde kötü çıkıyordu, doktor hep 2.yi 3.yü çektiriyordu. 40+6 olduğumuz güne normal doğum için sözleştik doktorla. Suni sancı verecek olmazsa sezeryana alacaktı artık. Sabah yatışım yapıldı ve sancı verilmeye başlandı fakat 1 cm açılmadan öteye gidemedik, sancılar düzenli çıkmaya başlamıştı nstde ama ben hissetmiyordum (bu şartlarda ıkınamazdım da) derken bebeğimin kalp atışları düzensizleşmeye başladı, kontrolümü yapan ebe en son taşikardi başladı sancıyı vermeyi kesmem lazım deyip kesti.. bunun üzerine sezeryana karar verdik. Saat 3 olmuştu artık. 4te beni ameliyathaneye almak üzere hazırladılar. Sedyede giderken aşırı bi heyecan ve korku oldu bende. Eşim annem teyzem kapıya kadar geldiler hepimizin gözleri yaşlıydı. Spinal anestezi oldum. Açıkçası iğne benim canımı yaktı biraz, daha hafif bekliyordum. İğnenin ardına direk ayaklarımdan bir sıcaklık başladı çok tuhaf bi histi tarifsiz. Sonda takıldı uyuşuk olduğumdan hiç hissetmedim zaten. Bu arada yüzümde maske saçımda bone vardı çıkartmadılar. Ben korkudan soğuk terler dökmeye başladım kafam bi tuhaf oldu kendimden geçtim sanki, doktorum sağolsun sürekli elimi tuttu konuştu benimle. Diğer sağlıkçılardan biri ara ara maskemi indirip yüzümü sildi o kadar çok terledim ki. Çok kısa süre sonra terimi silen kişi yine seslendi kızına bak kızına dedi 🥰 inanamadım getirip kucağıma koydular öp dediler öptüm. Sanki rüyadaydım. Sonra bebeği götürdüler ve ben bu andan sonrasını hiçbir şekilde hatırlamıyorum, gözümü açtığımda ameliyathaneden çıkmıştım. Akşam doktorum odama gelmiş, eşimle anneme anlatıyordu dikişlerim atılırken beni zor zaptetmişler ben burdan çıkacağım falan diyerek kalkmaya çalışmışım. Bunu duyduğumda şaka yaptığını sandım önce ama dedim ya bi yerden sonrasını hatırlamıyordum 😄 odaya geldiğimde aşırı üşüyordum tir tir titredim. 2-3 saate kendime geldiğimde hemşireler geldi sondamı çıkardılar hasta bezi bağladılar, ardından ilk adımlarımızı atalım beraber dediler. Kaldırdılar beni ama inanılmaz zorlandım hem dikiş yerlerim yanıyordu hem de bulantı baş dönmesi hat safhada. Ben yapamayacağım çok kötüyüm dedim ağladım😄 onlar da zorlamadı yat dinlen dediler.. ertesi gün büyük çabalarla kalktım tuvalete gittim ama ciddi anlamda zor oldu benim için. Sezeryan olacaklara tavsiyem yürümek için zorlayın kendinizi ben çok zorlamadım kendimi tam manasıyla yürümem biraz geç oldu. Gaz çıkaramadığım için 2 gün kaldık hastanede 3.gün çıktık😄 hastane çantama koyduğum birçok şeyi kullanmadan getirdim. Ağrılarım çok olduğundan duş bile alamadım ve o ortamda lohusa tacı terliği, süslenmek için götürdüğüm şeyler çok gereksiz kaçtı 😄 ne akılla ben bunları getirdim dedim hatta, umrumda bile olmadı. Temiz gecelik pijama rahat terlik ve depend en gerekli şeylerdi kesinlikle. Herkese tavsiyem mutlaka götürün. Bu arada sezeryandan sonra odama ilk geldiğimde kızımı hemen göğsüme koydular, sütüm geldi direk. Kızım maşallah memeyi hemen kavradı çok şükür. Henüz mama kullanmadık hiç. Bu arada 12 gündür emzirme yastığı kullanıyorum bu kadar işime yarayacağını hiç düşünmemiştim iyi ki almışım. Dependten sonra aldığım en işe yarar şey olmuş. Kızım o kadar seviyor ki onun üzerndeyken çok güzel emiyor ve uykuya dalıyor. Tavsiye ederim o yüzden😌 Şu an 12 günlük ve kucağımda uyuyor🥰 Allah isteyen herkese nasip etsin inşallah. Sorusu olanları severek cevaplarım sonrasında happykidse geçeceğiz 🤗 şimdiden allaha emanet olun her şey gönlünüzce olsun