Herkese merhaba, bebeğimin gelişine gün sayerken ‘bende doğurdum’ hikayelerini okuyup hem birşeyler öğreniyor hem mutlu oluyor hem de duygulanıyor ve uyuyamadığım akşamlarda sizlerin hikayelerini okurken birazcık doluyordu bile gözlerim.. Şimdi , Allahıma şükürler olsun ki kendi mutlu hikayemi yazıyorum. 39+6 28 eylül pazartesi günü son doktor kontrolümdü.. Bebeğim biraz kiloluydu,suyum da haftam ile uyumlu olarak azalmaya başlamıştı. Çatı normal doğuma uygun ama bebek çok çok yukarıdaydı. Suni sancı ile bebeği kanala sokabiliriz dedi doktorum yarın seni doğurtmayı düşünüyorum dediğinde sevinçten ağlarken aynı anda korktum. Hiç yaşamadığım duygulardan ilki buydu..
29 eylül sabah 9 da hastaneye yatışım yapıldı ve hemen sonra serum verilmeye başlandı. 4 damla ile başlandı ve ben nst ye bağlandım. Arada nst den çözülüyor,yürüyüş yapıyordum sonrasında yine nst ve bebek kalp atışları kontrol ediliyordu.Öğlenden sonra 13:30 gibi suni sancım tam doz verildi,ara ara çatı muayenem yapıldı. Açılma 3 cm den biraz fazla fakat bebeğin kafası hala çok yukarıda… 16:00 da doktorum suyumu patlattı son 1 saatimiz bu,bizim için çok önemli doğumu belirleyeceğiz dediğinde yatmadım da oturmadım da yürüyüş yaptım,kasılmalar gelince ıkındım ve son muayene..
Bebeğin kafası hala çok yukarıda.. olmadı başaramadık derken doktorumun gerçekten üzgün olduğunu hissettim..hemşirelere ameliyathane hazırlansın dedi ve titremeye başladım. Ebe hemşire şöyle açıkladı, 6 kademe var -3 , -2 , -1 , 0 , +1 , +2 , +3 ve senin bebeğinin başı -3 de 😞 +3 e inmesini bekledik.
Odaya geçtim titreye titreye, ebe hemşire spinal sezaryen istememi,çok daha iyi olduğunu,doğum anını yaşamamı,bebeğimi ilk gören olmamı tavsiye etti. Ameliyathaneye girene kadar spinal düşünüyordum ama korkudan daha fazla titemeye başladığımda değişti kararım. Evet bebeğimi ilk gören olmak,bütün işleme şahit olmak isterdim tabi ki ama doğumdan sonraki sağlığım ve psikolojimi düşününce uyumak istedim.. Hem anne olacak olmak, hem de o soğuk yerde kolların bağlı halde yatıyor olmak korkutucu. Titriyor insan,yalnız hissediyor korkuyor yani çok korkuyor. Kendi doktorum geldiğinde kararımı sorunca uyumak istediğimi söyledim, o da beni onayladı, bana sorduğu son soruyu cevapladım.. yani bebeğimin ismini söyleyerek uyudum..
insan hamileyken bir bebeğinin olacağı gerçeğini mutlu ve kelebekli yaşıyor,heryer tozpembe,heryer gülen yüz :) ama doğum yapılacak gün , saatler yaklaştıkça öyle olmuyor,heyecan oluyor evet ama korku daha ağır basıyor, bilinmeyen korkutuyor. Kısmet olursa ikinci doğumda azıcık daha biliyor olacağım başıma gelecekleri.
Ameliyathaneden çıkarken ağlıyor ve bağırıyormuşum,ne olur ağrı kesici verin ne olur diyormuşum eşim anlatıyor.. benim o an hatırladığım tek şey karnımın içindeki dayanılmaz yanma hissi.. O da verdikleri suni sancıdan sonra rahim kasılmaları devam ettikçe oluyormuş. Sancı geçiyor bebeğimi seviyorum bakıyorum ona,sancı geliyor yanma hissiyle birlikte nefesim kesiliyordu.Açık yara gibi acıyordu.
Akşam 11 de ayağa kalktım yürüdüm.. ertesi gün bol bol yürümem istendi.. 2 gün hastanede kaldım sadece ameliyat olduğum gün yattım sonrasında sürekli ayaktaydım ve hareket ettim çünkü eşimden başka kimse yoktu yanımda,bebeğimle ilgilenmek zorundaydım.Yürümek sanıldığı kadar zor değil,çok ağır hareketlerle çok da zorlanmadan yürüdüm asıl beni zorlayan sezaryen sonrasındaki 1 hafta eğildiğimde belimin kopuyor,ortadan ikiye kesiliyor olmasıydı. Tekrar doğrulamıyordum. Bir iki dakika olduğum gibi kalıyor destekle doğrulabiliyordum ama o da 1 hafta 10 güne geçti.
Ayaklarım aşırı şişti,yürümekte çok zorlandım doğumdan sonraki 2 gün boyunca toplamda 6 saat uyudum,1 kez duş aldım,3.gün eve geldiğimde ancak karnım doydu ve biraz daha uyuyabildim. Dikiş yerim pansuman sırasında dikkat edilmediği için zarar gördü hala acısı zaman zaman hissediliyor , zorlukla oturdum daha birçok zorluk hatırlayamadığım ama umrumda değil..Dokunduğum ve kokladığım şey çok daha fazlasını hak ediyor.
En mutlu hikayemdi,geçen sene aynı gün evlendim,bu sene de alabileceğim en güzel yıldönümü hediyesini aldım hayattan :)
Allahım anne olmak isteyen herkese bu duyguyu yaşatsın ve herkese hayrlı doğumlar nasip etsin. Her aklıma geldiğinde dua ediyorum. 1 ay nasıl oldu nasıl geçti anlamadım bile.. Keyifle anlattım çok uzun oldu,hakkınızı helal edin..