Nasipte buraya doğum hikayemi de yazmak varmış 😊 Öncelikle Rabbim dileyen, isteyen ve bu sorumluluğu kaldırabilecek olan herkese bu güzel duyguyu tattırsın İnşaAllah. Gelelim doğum hikayeme; 23 ekim sabah saat 7 gibi eşimi işe göndermek için uyandığım sırada pijamamda bi ıslaklık fark ettim. Acaba terledim mi diye düşünürken ayağa kalkar kalkmaz suyun gelmeye devam ettiğini fark ettim. Hemen eşimi uyandırdım, duşa girdim. Çok korkuyordum çünkü doktorun belirlediği tarih aslında 1 Kasımdı. Acele acele doktora gittik. Henüz doktorum gelmemişti. Önce ebe muayene etti, 3 cm açıklık vardı. Sancılarım da yüksek çıkıyordu fakat ben hiç hissetmiyordum. Neyse sonra doktorum geldi, ultrasondan baktı. Suyumun bir avuçtan bile az kaldığını, bebeğin henüz kanala yerleşmediğini söyledi. İstersen suni verebilirim fakat sonuç alamayız, çektiğin acıyla kalırsın sonuç yine sezaryen olur dedi. Ben ilk günden beridir hiçbir zaman ille şu şekilde doğuracağım diye kafamda kurmamıştım açıkçası. Her zaman bebeğim ve benim için en hayırlısı en sağlıklısı ne ise o olsun diye dua ediyordum. Durum böyle olunca da bebeğimi riske atmak istemedim ve sezaryeni kabul ettim. Sonra işlemleri yaptık ve beni hazırladılar. O heyecanı anlatmak asla mümkün değil 😊 ameliyathaneye girdiğimde heyecanım ikiye katlandı. Kesinlikle korkacak bişey yok, öncelikle bunu belirtmek isterim. Beni sedyeye oturttular, anestezi uzmanı bana adımları tek tek anlatarak işlemleri yaptı. İğneyi yaparken inanın hiçbir acı hissedilmiyor, ki ben hastalanınca doktora gittiğim zaman çocuk gibi iğne yazmasın diye yalvaran bi insanım düşünün 😁😁 Sonra yavaş yavaş sağ taraftan başlayarak bi sıcaklık hissettim bacaklarımda. Ve beni sedyeye uzattılar. Habire oradakilere ben gerçekten bişey hissetmeceyeceğim değil mi diye sora sora daralıyorum ama elimde değil çok korkuyordum 😁 Doktorum geldi ve başladılar. Sadece dokunmaları hissediyordum, ağrı sızı hiçbir şekilde hissetmiyorsunuz. Biraz midem bulandı, heyecandan olsa gerek biraz da sıcak bastı. Sonra anestezi uzmanı arkadaş şimdi bebeği çıkaracaklar derin nefes al demeye kalmadan oğluşun viyaklamasını duydum 😊 Tarifsiz bir duygu, o sesi duyduktan sonra ne bir endişe ne bir korku hiçbir şey kalmıyor. Oğlumu hazırlamaya götürdüler, benim de bütün işlemlerim bittikten sonra odama çıkardılar. İlk yürüyüş kesinlikle zor değil. En azından bana zor gelmedi hiç. Burada bazen okuyordum, çok zorlananlar oluyormuş ama bünye meselesi olsa gerek ben gerçekten hiç zorlanmadım. Gece boyunca da hep yürüdüm. İlk gece evet biraz zor geçiyor ağrı sızı bakımından. O da çok normal, sonuçta bi ameliyat geçiriyoruz ama ilk günden sonrası toparlanmak çok kolay yeter ki bolca hareket edin. Benim şu an 4.günüm ve evimde elhamdülillah kendimi zorlamayacak her işimi kendim görüyorum. Bebeğimle de çok rahat ilgilenebiliyorum çok şükür. Ben depend almamıştım, normal hasta bezi kullandım. Benim işimi rahat gördü. Hastanede sadece bi gece kaldım, bu yüzden bi gecelik yetti. Bebeğim için de bi takım yetti. Çantaya yedek olarak iki takım daha koymuştum ama hiç ihtiyacımız olmadı çok şükür. Bir de bence kesinlikle yanınızda sizi anlayacak ve bu konularda tecrübeli biri kalmalı. Benim annem kaldı iyiki de annem kalmış diyorum. Başka kimseyle asla rahat olamazmışım. İşte benim doğum hikayem de böyle. Rabbim herkese kolay doğumlar nasip etsin İnşaAllah 🤲🏼😊
-