Merhaba sevgili anneler. Ben bundan iki yıl kadar önce doğum yaptım şimdide ikinci bebeğime kavuşmak üzereyim. İlk doğumum tamamen suni sancıyla başlatıldı. Bu konuyla ilgili çok fazla başlık görüyorum. Suni sancıyı sonuna kadar yaşamış biri olarak sizinle sadece bu deneyimimi paylaşmak adına ilk kez post açıyorum. Belki bende böyle bir yazı okusaydım sürecim daha farklı olurdu.
Gayet güzel sağlıklı bir hamilelik geçirmiştim. hamile pilatesine gittim bütün eğitimlere katıldım, aynı zamanda işime devam ettim. ancak doktorum 37+5 te bebeğin bir haftadır kilo almadığını ve suyumun koyulaştığını, beni hemen o gün sezeryana alabileceğini söyledi. Oysa ben normal doğumu o kadar çok istiyordum ki çok büyük hayal kırıklığına uğradım. Bütün ailem başka doktorada görünmemi istedi. Ancak doktoruma çok güveniyordum asla başka doktora gitmeyeceğimi söyledim. ( çok büyük bir hata yaptığımı düşünüyorum bu konuda) doktoruma suniyle başlatmayı teklif ettim. Bir cm açıklığım vardı. Tamam deneyelim dedi. Biz apar topar eşyalarımızı alıp akşamüstü yatışımızı yaptık ve suni sancı almaya başladım. Öncelikle söyleyeyim sürecim çok uzun sürdü ilk 12 saat boyunca karnıma sanki elektrik verilen bir cihaz takılmış gibi kaslarım gerilip gevşiyordu bi ara çıkardılar sancıyı kesildi gece uyudum o sırada gündüz tekrar taktılar. Saat 15 e doğru sancılarım baya artmaya başladı ancak açılmam çok azdı. Akşama doğru açılmam biraz artmaya başladı ama sancı kısmı beni aşırı zorlamaya başladı. Bazen postlar okuyorum hastaneye gittiğimde 4 cm açılmam vardı diye o kadar özeniyorum ki ben 4 cm bulana kadar çoktan yıpranmıştım halbuki. Neyse çok uzatmayacağım size tam olarak saati vereyim doğumun gece 02:00 de gerçekleşti ve bu süreçte hem ben hem çevremdekiler çok yıprandı. Benim yaşadıklarımı gören herkes doğum asla böyle bişey değil dediler. Bu kadar acı çekmen normal değil dediler. Daha sonra öğrendim ki bu doktora giden bir çok kişi aynı süreçten geçip dayanamayıp sonunda sezeryan olmuş. Ben sadece fazla inatçıydım. Sonuçta normal doğum yaptım ve sonrasında ayağa kalktım ancak lohusalığımı büyük bir depresyonla geçirdim. Sonradan öğrendiğim bilgiye göre aldığım suni sancıdan sadece ben değil bebeğimde çok etkilenmiş çünkü normal sancı bebeği asla bu kadar strese sokmazmış. Bebeğim sürekli ağladı. O uykusuz ben uykusuz zor zamanlar geçirdik ama atlattık çok şükür. Şimdi ikinci bebeğimi doğurmak üzereyim onca yaşadığım şeye rağmen yine normal doğum istiyorum çünkü şunu anladım yapay olan deneyimler ne anneye ne bebeğe yaramıyor (zorunlundurumlar hariç)
Çok uzun oldu farkındayım. Amacım asla kimseyi korkutmak değil. Sadece bazı yazılar okudukça bunları yazmam gerektiğini hissettim. En azından suyum gelseydi veya sancım başlasaydı süreç çok daha farklı olurdu eminim. Tabi benim durumumu yaşayıp bu kadar yıpranmayanlarda vardır belki bilemem. Ancak tıbbi literatürde idoğum 38-42 hafta arasında beklenir 42 sen sonrası geç doğuma girer lütfen bunları araştırın ben kendi doğumuma sahip çıkmadım, birçok şey biliyordum ama stresle yanlış kararlar aldım. Bebeğinize kendinize güvenin. Kafanızda soru işareti olması durumunda başka doktorlardan yardım alın. İnşallah hepimiz bebeklerimizi sağlıcakla kucağımıza alırız…