Hepinize merhaba ☺️
Bu aileye katıldığımda önümde upuzun bir yol vardı, nasıl geçti, ne ara yolun sonundaki o tarifsiz mutluluğa geldim bilmiyorum 💕
Doğum hikayelerini okudum hep, kendimi normal doğuma odakladım ama son dakika sürprizi ile zorunlu spinal anestezili sezaryen oldum. Her şey çok ani gelişti, 20 saatten kısa sürede kendimi ameliyathanede buldum.
Doktorumla doğum şeklimizi normal doğum olarak belirledik, bu yüzden de 9 Ekim cuma günü tam 37+0 da çatı muayenesine gittim. Muayenede doktorum kemik yapımın çok dar olduğu ve bebeğin o darlıktan normal şekilde gelemeyeceğini söyledi. Bir de ultrasonda bebeğe bakalım emin olalım dedi. Muayenede bebeğin darlık yüzünden doğum kanalına giremediğini, bu yüzden de doğum pozisyonunu alamadığını söyledi. Sonra da rutin muayeneye devam etti. En son 9 gün önce kontrollerimde herşey normalken, bu gidişimde amniyo sıvımın çok kısa zamanda çok ciddi azaldığını ve kritik bir seviyeye geldiğini öğrendim. Hemen sabah bebeği almamız lazım dedi doktor. İnanamadım! Benim için çok erkendi ve çoğu hazırlığım tam olsa da psikolojik olarak acil sezaryene hazır değildim. (O gün tedbir amaçlı 4 doz ciğer geliştirici iğne vuruldum.) Çaresiz sabaha hazırlanmaya başladım, spinal anestezili sezaryen ameliyatları araştırdım, hazırlıklarımı tamamladım ve sabah 07.00 de hastaneye giriş yaptım.
Bir sürü şey planlamıştım, odayı süsledim güzelce hazırladım. Tabi hiç bir planımı yapamadım 🙄
O zamana kadar nst de hiç sancım çıkmadı ama tam doğum öncesi doğum sancılarım başlamıştı.
Bu da doğru zamanda müdahale edildiği için, içimi rahatlattı.
Saat 08.25 e kadar tüm hazırlıklarım bitti ve yavaş yavaş ameliyathaneye doğru yolculuğum başladı.
Spinal anestezi iğnesini hiç hissetmedim diyebilirim, ondan önceki sonda takılması ya da serum için ele takılan kelebeği daha çok hissettim. İğneden sonrası kısa sürede bel altında uyuşukluk ve ameliyata başlanması oldu.
10.10.2020 de, saat 08.40 da minik prensesim dünyaya geldi. Doktorun elini o kadar sıkı tutuyordu ki 👼 çocuk doktoru elinden zor aldı kızımı.
Kızımın hem 38 haftadan erken doğması hem de diğer yumurtalığımda ultrasonda hiç bir şekilde görünmeyen ve kızımla birlikte içimde büyüyen kocaman bir kist olması sebebiyle, kızım 46 cm ve 2500 kg olarak dünyaya geldi. Prematüre değildi ama yakındı. Bu yüzden de doğar doğmaz baya tetkik yaptılar. Şükür gayet sağlıklı 🧿
Bu gerçekten dünyada tarifi olmayan en harika hismiş. Günlerdir nerdeyse hiç uyumuyorum, derin nefes aldığında bile iyi mi acaba diye kontrol ediyorum, kendi gözümden sakınıyorum onu. Resmen buldumcuk oldum 🥰 Derlerdi de bu kadar olabileceğine inanmazdım.
Umarım hepiniz sağlıkla bebeklerinizi kucağınıza alırsınız 🙏🏼🙏🏼
Ekstra not: diğer yumurtalığımdan da kist çıkarıldığı için iç dikişlerim fazla. Bu yüzden de sezaryen sonrası yapılması gereken masaj bana yapılamadı. Belki de bu yüzden ağrılarım biraz fazla oldu. (Zorunlu doz hariç ağrı kesici vurunmadım ve istemedim. Belki de ağrılarımın sebebi bu olabilir. Hala ağrı kesici ilacımı kullanmıyorum, paketi açılmadan öylece duruyor) Bacaklarımı 4-5 saat hissetmedim.
Ameliyat sonrası odada süslenip püslenip foto çekilemedim hatta yatakta kıpraşmadan yattım. İlk yürüyüş çok sancılıydı, ayağa zor kalktım yürüdükten sonra yatağa zor yattım. Bol bol yürüdüm. Büyük abdestinizi yapmanız çok önemli ama ben ne kadar yürürsem yürüyeyim yapamadım. O da ağrılarımı arttırdı. Baş ağrım hiç olmadı, spinal anestezi iğnesi ne kadar küçükse, ağrı o kadar az olurmuş öyle dediler.
Hastanede sadece 1 gün yattım. 11 Ekimde kızımla birlikte taburcu olduk.
Süt için tedirgindim ama hemşire emzirmem için kızımı kucağıma verdiğinde zaten sütün var merak etme dedi ve gerçekten vardı. Sütten dolayı tedirgin olmamanızı tavsiye ederim.
Çektiğim tüm ağrılara değdi, inanın. Kucağınıza minik mucizenizi aldığınız an demek istediğimi anlayacaksınız 😍