Herkese merhaba güzel anneler 🤗
Biraz pozitif biraz negatif bir doğum hikayesi ile karşınızdayım. Fazlaca uzun olacak. Ben uzun hikayeleri çok severdim. Özellikle ayrıntılı anlatmak istiyorum. Elhamdülillah ben de kızıma kavuştum 🥰
Ben evliliğimizin başında hemen çocuk istemiştim. Ben 27 eşim 30 yaşında. Beklemek istemedim. Ama eşim evliliğimiz otursun diye istememişti. Sonradan hiç lafı açılmıyordu. O ne zaman isterse demiştim içimden. 6 ay geçtikten sonra birkaç arkadaşımızın bebek beklediğini öğrendik. Sonra lafı açıldı ve eşim onlar yaparsa biz de yaparız dedi. Aklına bu şekilde yattı çocuk fikri. 🤣 Dedim özenerek çocuk mu yapılır. Ama oldu çok şükür. Rabbim aratmadan verdi. İlk 3 ay çok ama çok halsizdim. Zaten hamileliğin 2.ayı bittiğinde korona süreci başladı. Eşim de ben de öğretmen olduğumuz için evden ders vermeye başladık. Doyasıya uyudum ve yedim. Karantina süreci bana çok iyi geldi. Evde beslenmeme daha çok dikkat edebildim. Sonra 2. Trimester dönemim de çiçek gibi geçti. Yaza denk geldi. Çok dikkatli olarak tatil yapabildik. Bolca eğlendik. Elbet hareketlerim eskisi gibi değildi. Çok çabuk yoruluyordum. Denize girdim ama 2 kulaç atmaya bile gelemiyordum. Yanlarında bir ağır vasıta ile gezmekten gocunmayan arkadaşlar vardı çok şükür 😅 Hep idare ettiler. Yemek yeme nöbetlerimde de sonuna kadar alay edip güldüler 🤣. Gelelim son trimestera. 32.haftayı görmemle aşırı hızlı yorulup nefes nefese kalmalarım başladı. Hiç göbeğim rahatsız edici derecede büyümedi. Ama 2 dkkda bir yoruluyordum. Çalışmaya devam etmedim. Yine evdeydim. Uyu uyan yemek ye yine uyu döngüsü içerisindeydim. 😅
Ama her süreci kabul ettim. Kısa süreli dedim ve moralimi yüksek tuttum. Herkes yürü yürü yürü yoksa normal doğum olmaz kesinlikle yürü falan diyorlardı. Bir ara çok bunaldım. Evet tabi ki normal doğum istiyordum canı gönülden. Yani istemeyedebilir bir insan. Ama ben istiyordum ama gücüm yoktu. Sonra burada hikayelerde gördüm ki müthiş yürüyüş yapan kişilerde normal doğuramayabiliyor. Hiç yürüş yapmayan kişiler de bazen çatır çatır doğuruyor. Sonra kendi kendime bu fizyolojik de birşey. Akışına bırak. Yapabildiğini yap yapamadığın için de kendini ve bebeğini üzme dedim. Ve paso uyudum 🤣
Bu arada hiçbir ikili üçlü testleri yaptırma gereği duymadım. Şekeri yaptırdım. Ve bir de detaylı ultrasona girdim. Elhamdülillah herşey yolunda gitti. Bebeğim daha 32 haftalıkken döndü ve doğum için hazırdı.
38+5 dik. Sabah kalktığımda bebeğimin hep oynadığı saati bilirdim. Yatakta ayılmaya çalışırken hep oynardı. O gün oynamadı. Kalkıp kahvaltı yaptım yine yok. Nutella yedim yine yok. O zaman işkillendim. Cumartesiydi doktorum olmayabilirdi ama yine de başka doktor baksın içim rahat etsin dedim ve hastaneye gittim. Kordonu dolanmıştı kızımın boynuna. 2 gün takip edildi kalp atışları. Kalp atışları normaldi. Kan akımı güzel gidiyordu kordon tıkanmış ya da dolanmış değildi çok şükür sadece boynunda duruyordu. Ptesi rutin muayeneme gittim. Doktorum kordonla normal doğum denemek istemediğini ve bebeğimin de kilosunun fazla çıktığını söyledi. Ve sezeryan dedi. Tamam dedim. Yarın ya da yarından sonra alalım çok büyümesin dedi. Ben yarın olsun dedim. Nitekim de Allah dedirtmiş. Bebeğim kakasını yapmış ama yemeden almışız çok şükür. 🤗
Ertesi gün oldu. Tabi ben artık saat sayıyorum.😅 14.00 da giriş yaptık. Yatış işlemleri imzalar vs yapıldı. Sonra odamıza alındık. Damar yolu takıldı. Üstümü değiştim. Ameliyat için hazırdım. Herkesin o anı görmen lazım spinal ol tavsiyeleri ile spinal dedim. Ameliyat haneye girip iğneyi olana kadar herşey çok güzeldi. Heyecanımı kontrol ediyor ve korkmuyordum. İğne de az acıttı. Ama iğneyi yapar yapmaz herkesin bir aksiyona girmesi beni çok ürküttü sanırım. Hadi hemen yat falan diye herkes telaşa girdi. Boynumun oraya birşey gerdiler. Üstüme bir sürü bez atıyorlar falan. Ben tabi heyecanlandım. 😔 nefes alamamaya başladım. Hiç acı hissetmiyordum ama çok gerilmiştim. 2 dkk geçmeden bebeğimin sesini duydum. Ama sağ omzum o kadar çok ağrıyordu ki bebeğimin peşine bile düşemedim. En son tam yanıma getirdiler bebeğimi hayal meyal hatırlıyorum o an genel anestezi yapmışlar. Bebeğime baktığım gibi gözlerimi kapadım. Ben baygınken birkaç poz çekmişler saolsunlar. Uyandığımda hala ameliyathanedeydim. Omzumdaki ağrı çok kötüydü. Sebebi de gazımın omzumda birikmesiymiş. Farklı farklı yerlerde böyle birikme olabiliyormuş. Yukarı odama çıkardılar. Ben hala ağlıyorum tabi ağrımdan ötürü. Hemen serum ağrı kesici falan yaptılar. Kısa sürede geçti. Kızımı getirdiler. Hemen memeyi kaptı çok şükür. Ama dikişlerimden ötürü kollarımda bile tutamıyordum kızımı. Resmen ağrımdan anne gibi bile hissedemedim. 😒 ama çok şükür geçti hepsi. Karnıma bastırmaları evet kötüydü ama 5 kere falan bastırdı kısa sürede bitti. Sondayı takarken zaten uyuşuktum. Çıkarırken de hiç hissetmedim. Ama ayağa kalkmak zor oldu. Ama sabredince hepsi bir günde geçti. Bebeğim 13 Ekim saat 15 50 de doğdu. Şuan 2.günümüze girdik hastanede. 12 saat falan geçtiğinde daha iyi hisseder olmuştum. Düzenli serum ağrı kesici falan verdiler. Bebeğimle alışma sürecimiz de güzeldi. O uyudukça kalkıp yürüdüm. Gerçekten herşeyin hızlı geçmesi için bol bol yürüyüş lazım. İlk gaz ve tuvalet için baya bekledim. 26 saat sonra anca çıkarabildim. Yaklaşık yarım saat klozette oturarak o da 😅 şu an en büyük sıkıntım sarılık. Anne bebek kan uyuşmazlığı varmış. Doğmadan öğrenemiyorsunuz. Ben 0rh+ bebeğim Brh+. Bu da sarılığı çok arttırıyormuş. 2 saat bir ilaç aldı bebeğim. Geçmedi. Şimdi sabaha kadar Fototerapi görüyor. Sabah a atlatmış olursak evimize gideceğiz inşallah.
Sezeryanı biraz öcü gibi anlatmış olabilirim ama unutmayın herkes farklı. Soğuk kanlı iseniz benim gibi olmaz daha güzel geçirirsiniz. Bünyeniz daha sağlam ise daha az ağrı hissedebilirsiniz.
Herkesin hikayesi farklı. Şuan kendim kalkıp oturabiliyor kızımı taşıyabiliyor ve kendim tualete gidebiliyorum. 🙂
Depend tabiki çok rahatlık bunu 40 kez burada söylemişlerdir.
Bebeğe fazla eşya bebekten bebeğe değişir benim kızım 1 takımını 2 gündür pisletmedi en son giydirmiş olmak için farklı bir takım giydirdim🤣 bir sürü eşya kaldı yanımda.
1 gecelik 2 pijama almıştım ama kanım hiç dışarı taşmadı. Hala lohusa geceliğimleyim.
Herşeyin başı moral. Aksilikler olabiliyor. Ama kendimi hiç üzmemeye çalıştım. Sütüm çok önemli diye telkinlerde bulundum. İnsanız hasta da oluruz geçer diyip durdum. Ve hepsi geçti. Geçmek üzere. Süreci en iyi şekilde değerlendirdiğime inanıyorum. Allahım a bin kere şükrediyorum. Bu süreç herkes için özel diyip okumuştum hikayeleri. Negatiflikleri düşünmeden geçmiştim. Hep güzel hayal ettim. Hamdolsun herşeye. Dilerim tüm anneler en kolay ve sağlıklı şekilde kavuşurlar yavrularına. Sorunuz varsa cevaplayabilirim. 🤗