Herkese merhaba 🙋♀️
En taze anne halimle buraya yaşadıklarımı anlatmaya geldim.
Hamileliğim boyunca sürekli hareket halinde oldum ilk 4 ay zumba bile yaptım yürüyüş vs asla oturmadım. Beslenmeme elimden geldiğince dikkat ettim hergün meyve kuruyemiş haftada bir balık sebze arada kaçamaklarla kendimi ödünlendirdim(aburcubur vs) 6 aylık olana kadar herşey benim için çok kolaydı. Fakat 7 ay içine girdiğimde kramplar ağrılar hareket kısıtlılığı varis ödem vs herşey dayanılmaz noktaya geldi ve zorlanmaya başladım fakat yine de kendimden ödüm vermeyerek zorlanarak da olsa yaptım içimden gelenleri. Sonunda doğum günü gelmişti artık ne zaman gelecek diye beklerken saat sabah 05.30 gibi tuvalete gittiğimde suyumun geldiğini farkettim hemen eşimi kaldırıp hastane için hazırlanmaya başladım saçımı ve makyajımı yaptım yola öyle çıktım kızımı güzel karşılamak istiyordum çünkü 🥰 Hastaneye gittik yatışım yapıldı ebeler makat kuayenesine geldi ve bebeğimin kafası yukarda olduğunu söyledi. Her muayenede ve yattığım süre boyunca suyum gelmeye devam ediyordu. Bebeğim susuz kalacak diye çok tedirgin olmuştum ama herkes onun suyunun yetecek kadar olduğunu söylüyordu . Kendi sancılarım olmadığı için saat sabah 09.00 dan akşam 18.30 a kadar sunni sancı verildi bebek insin diye. Fakat kendi sancım bir türlü gelmedi, gelmediği içinde bebeği aşağı indirmeye sunni sancı yeterli gelmedi. Doktorum sunni sancıyı 12 saat verebildiğini kapatması gerektiğini yarın anca tekrar verebileceğini söyledi ama onda da ineceğinin garaktisi olmadığını söyledi. Normal doğum beklediğim için akşam 6 ya kadar aç ve susuz kaldığım için artık sinirli ve bitkin kalmaya başladım. verilen plates topu vs de bir işe yaramadı ve doktorumla kısa bi konuşmadan sonra bizim için sezeryanın doğru olduğuna karar verdi. Ve ani bir kararla sezeryana alındım. O an hem kendim için hem de bebeğim için tedirgin olduğumdan biraz gözyaşı döktüm 🙈 Neyse ameliyathaneye indik ama ben hala normal gelebileceğine inanıyorum 🤷♀️ tabi o imkansız bilinç altıma öyle yerleşmiş. Sedyeden ameliyat masasına alındım ama içerisi buz gibi tirtir titriyorum bir yandan da ağlayıp Allahım yardım et diyorum(hayatımda hiç ameliyat olmadım) Herkes benimle konuşup beni rahatlatmaya çalışıyor cinsiyetine adını ne koyacaksın vs. ben de cevap veriyorum sorulara. O anda sonda takıldı bana hissetmem gerekiyormuş daha sonra bayıltıldım. Aradan ne kadar geçti bilmiyorum neslihan uyan çok tatlı bir kızın oldu diyorlardı. O an uyandım ama herşey film gibi gözlerim tam görmüyor anestezinin etkisiyle. Odaya çıkartıldım o an bebeğim geldi öptüm sevdim emzirmeye çalıştırıldım ama hayal meyal hatırlıyorum fotoğrafların sayesinde. daha sonra hemşire gelip karnıma kum torbası koyup hafif hafif baskı yaparak içimdekileri çıkarmaya çalıştı anestezi etkisiyle çok hissetmiyor insan ama birşey olacak endişesiyle müdahale ettim azıcık😪 bir kaç saat donra yürütüldüm ama sanki ayaklarım yerden kesiliyor beynime basınç uygulanmış gibi boşluktaydım. Ara ara ağrı kesiciler antibiyotikler vs kendim yerimde sabit kalmadan yürüyüp durdum hastane odasında o anlar zorlandım evet ama bebeğim için hemen ayağa kalmak istedim. Daha sonra gazımın çıkıp çıkmadığını sordular(büyüktuvalet) çıkmadığını söyleyince fitil verildi ve sulu beslendim devamlı o çok önemliymiş o olmadan hastaneden çıkartmadılar. Toplam 2 gün hastanede yattım.anestezi etkisini yitirdikçe ağrılar daha hissedilir oldu ama asla dayanılmayacak birşey değil 💪🏻 şimdi 4 günlük anneyim harika bir duygu 💜
Tavsiyeler: Bol yürüyüş, iyi beslenme, Pozitif Düşünce, En az 2 hastane çıkışı,Süt Sağma Makinesi (kanalları açmak için) Depent
Benden bu kadar umarım hayatımın en güzel gününü anlatabilmişimdir 💜