Rahat ve çok sorun yaşanmadan geçen bir hamileliğin ardından son haftalara yaklaştık. Doktorumuzla yaptığımız görüşmede son haftadan sonra risk artacağından bekletmek istemediğini 39+6 da suni sancı vererek doğumu başlatacağını söyledi. Çok kafama yatmamasına rağmen kabul ettim, çünkü risklerimiz vardı. Öncesinde bir kaybımız olduğundan aspirin ve oksapar kullandım hamileliğim boyunca. Derken beklenen gün geldi. Sabah 9 da yatışımız yapıldı. Karnım tok gittim, sonrasında yeme içme yasak doğuma kadar, her an sezeryana dönme riskine karşı. Suni sancı takıldı beklemeye başladık. Akşam saat 3 e kadar sancı bekledik. Gelen giden bakıyor ben de ağrı sızı yok . Bi taraftan bebek nst ile izleniyor sürekli, ona bişey olacak diye korkuyorum sancı geldikçe mutlu oluyorum derken başlarda hıh geldi diye sevindiren sancılar baya Zorlaştı doktor Açıklığa baktı 3-4 cm epidural taktı. Yine herşey eskisine döndü . Bi iki saat sürdü mü bilmiyorum rahat geçti, sonra tekrar başladı. 2. Epidural doz verildi, onun etkisi çok sağlam olmadı. O an normal doğum dünyanın en saçma şeyiydi benim için o sancılar sabahtan beri süren suni sancı serüveni ama şu an çok farklı hissediyorum tabi çoktan sancıları unuttum bile. Bi de o an acıdan çok beni strese sokan Bebek iyi mi dayanabilecek mi diye duyduğum endişeydi. Arada beni çözüp nst den yürütüyorlar ama benim içim rahat olmadığından kendim nst yi geri takıp bebeğin kalp atışlarına bakıyorum arada düşüyor çıkıyor sancı geldikçe falan, derken iyice dayanılmaz oldusancılar. Ağlıyorum Bağırıyorum derken aldılar beni doğunhanehe doktorum geldi çatala çıktım açıklık 9 10 cm. Artık sancı geldikçe ıkın dediler, ama sık sık gelmiyor sancılar bu seferde. Başlarda bi iki ıkındım doktorum sürekli hadi artık alalım hadi ıkın diyor Ama sancı gelmiyor. Dua ediyorum ssncıdan değil bebeğime bişey olacak diye korkudan doktora alın sezeryana bebeğim riske girmesin dedim . Şu an sezeryane alıp karnını açmam yarım saat bizim o kadar zamanımız yok dedi . Hayatımda duyduğum en kötü cümleydi sanki çünkü sancım da gelmiyor ıkınamıyorum. Bebeğin kafasını görüyorum hadi diyor doktor, arada kalp atışlarına bakıyor monitörden görüyorum iyi atıyor, ama korkuyorum çok korkuyorum. O an çok ta acı çekiyorum ama şu an aklımda kalan sadece yaşadığım korku. Derken bi iki kendim ıkındım olmadı. Ebe müdahele etmeye karar verdi. Sancı geldikçe ben ıkındım ebe bastırdı. Ama öle bi ıkınma öle bi bastırma yok. O an insanın içinde ne varsa çıkar yani dayanamaz o basınca. Ebeyle beraber çalıştığımız 3. Ikınmada belki tam hatırlamıyorum artık bebeğim çıktı. Bacaklarımda hissettiğim sıcaklığını ömrümce unutaMam acıdan ziyade psikolojik olarak yaşadığım ferahlamayı da. Ağladı sesini duydum bana gösterdiler sadece vermediler. Silmeye giydirmeye yatırdılar gördüğüm bi yere. O sırada anestezici geldi beni 15 dk uyuttular dikişlerim için. Uyandığımda bebeğim odaya gitmişti sandalyeyle götürdüler beni de. Dışarda eşim bekliyordu çok gözüm görmedi hafif sersemdim. Sonra odaya geçtik. Bi oda dolusu mutluluk…. saat 22.10 bebek 21.35 te doğmuş. Beni doğumhaneye aldıkları da 21: 00 falan olması lazım. O andan sonra tek odağım bebek, sabahtan beri yaşadığım herşey herşey silindi hafızamdan. Şimdi sütümüz gelmedi 3 günlük olduk bu gün mama ile devam ediyoruz. Dikişlerim var açıyor oturup kalkarken yatarken ama çok ta zorlamıyor. Bebeğime baktıkça onun iyi olduğunu hissettikçe herşeyi unutuyorum. Binlerce milyonlarca kez şükrediyrom. Rabbim isteyen herkese yaşatsın bunu …