Merhaba arkadaşlar ben mart ayında doğum yaptım ama kendimi daha yeni toparladigim için yeni yazıyorum hikayemi. Hesabımı silmiştim aslında zor bir dönemden geçiyordum ama şimdi icimde N yazmak geldi.
Arkadaşlar bütün hamileliğin boyunca hep ayaktaydım zaten çalışıyordum da dinlenme şansım da yoktu.Haftasonlari da full gezmeye gidiyordum.Cok şükür cokda güzel geçti hamileligim.38.haftada nstye girmeye başladım ama hiç sancim yoktu.Izne ayrılınca her gün bir saat yürüyüş yapmaya başladım ama nafile sancim gelmedi. 42 haftaya kadar bekletti doktorum.Ama yine sancim gelmedi.Son hafta elle mudahele etti yine gelmedi.42 haftaya girmeden artık alalım tehlikleri olur bundan sonra dedi.20 martta suni sancı için çağırdı.Sabah 8 de giriş yaptık ve yatisim yapıldı.Suni sancı verildi 3 saat boyunca yine sancim gelmedi.Ebe doktor kaynanam herkes şaşırdı benim kızım gelmeye niyeti yoktu.Doktor en son suyumu patlatalım sancim başladın dedi ve patlattı. Sancim işte öyle başladı. 40 dakika nst de bekletti her sancim geldiğim de kızımın kalp atışları düşmeye başladı. Düzelsin diye bayağı bekledi ebem .Ama artık telâşlanmaya başladılar. Bende korktum orda.Acil doktorumu çağırdı. Normalde çok güleryüzlü tatli dilli ve sakindir.Ama geldiğim de çok korkuttu beni ve acil sezaryana alıyoruz dedi ve hemen sonda taktılar ameliyathaneye sedyede o kadar hızlı götürdüler ki herşey 10 dakikada oldu ve unuttular beni.Bebegimi 15 dakika sonra çıkarmışlar bebeğimi çok şükür birseyi yokmuş.Doktor eşime eninde sonunda sezaryana almak zorunda kalacakmışız kordonu kısaymış bebegin demiş. Kordon kısalığı kanalda sıkışmaya sebep olurmus Ben biraz gec ayılmışım. Sezeryan sonrası çok agrım olmadı çok şükür hemen ayağa kalktım ve pek agrım da olmadı.Anlatilan korkunç sezeryan hikayelerini yaşamadım çok şükür.Biraz uzun oldu kusura bakmayinBenim hikayem böyle hamile olan bütün annelerin Allah yardımcısı olsun