Merhaba arkadaşlar burada o kadar çok Doğum hikayesi okudum ki artık sıra bana geldi çok şükür ☺ Normalde Doğum 9 Mayıs’ta sezeryan ile olacaktı ama minik kızım 1 hafta erken gelmek istedi. Çarşamba günü evde tek başımayken annemle telefonda görüşürken birden suyum geldi annem ve ben şok ☺ Hemen eşimi aradım suyum geldi dediğimde heyecanlı ve telaşlı bir sesin beni karşılayacağını düşünürken aa ne kadar güzel kızımız mı geliyor hadi hemen bi taksi çağır diyerek beni o an sakinleştirdi. Akabinde doktorumu aradım o da Doğumun başladığını hastaneye gitmem gerektiğini söyledi. Taksiyi aradım ve üzerime bulduğum ilk şeyi giyerek aşağıya indim. 10 dakika sonra hastanedeydik acil servise giriş yaptım suyum geldi dedim bana verdikleri cevap “buyrun 4. Kata doğumhaneye çıkın” insan bi sandalye vs getirirdi ki bu hastane devlet değil Medical Park hastanesi normal bi zaman olsa onlara yapacağımı bilirdim ama hiç uğraşmadan direkt biraz uzak olan asansöre doğru yöneldim. doğumhane katına çıktım hemşire hemen beni nst ye bağladı ve doktorumla irtibat haline geçti. Buarada şehir dışında yaşayan ailem, eşim ve teyzelerim adeta uçarak hastaneye geldiler ☺ Daha sonra beni odaya aldılar ve izlemeye devam ettiler akşam 6 olduğu için doktorda hastaneden ayrılmış o andan itibaren doktorumla sürekli irtibat halinde olduk suyum geldiği için doğumu normale çeviremez miyiz dedik kontroller sonucu açılma olmadığını ama deneyebileceklerini söylediler ama biz normal Doğum için ısrar etmedik sadece teklif ettik acaba olabilir mi diye işte her şey o an başladı kızlar saat 8 den gece 3 e kadar açılmayı bekledik ama ne bekleme çığlıklarımdan hastane yıkıldı suni sancı verdiler dayanılmaz acılar acılar.. şuurumu yitirdim adeta ☺ Ebeler odaya pilates topu getirip üzerinde zıplamamı, demet Akalın’dan evli mutlu çocuklu şarkısını açıp dans etmemi istediler hepsini ağlaya ağlaya zıplaya zıplaya yaptım ya da yapamadım bilmiyorum 😬 saat 3 civarı açılmanın 10cm olduğunu söyleyip beni dopumhaneye aldılar. Ama şöyle bi durum vardı Benim Artık takatim kalmamıştı dilim bile dönmüyordu bırak ıkınmayı 1 saat ebeler ve doktorum mücadele etti en son hatırladığım karnımın üzerinde bi Ebenin tepindiği diğerinin afedersiniz tüm elini içime soktuğu ve ıkınmamı söylemeleri ama Benim tek yapabildiğim doktora yalvarmaktı doktora “nolur beni sezeryana alın benim değil ıkınmak kılımı kıpırtacak halim kalmadı’ diyebildim. Buarada onların tepkilerine de bakıyordum sancıyı verip Doğum için müdahale edip birbirlerine olumsuz olumsuz bakıyorlardı o an içime korku da geldi. Bütün duygular karmakarışık... daha sonra doktor bebeğin babasını çağırın dedi eşim geldi ve ona Doğumu sezeryana çevirdiklerini bebeğin omuzlarının geniş olduğu için bir türlü aşağıya inmediğini annenin de çok yıprandığını bebeğe zarar gelmeden sezeryana alacaklarını söylediler. Dışarıda bekleyen ailem Bebek beklerken benim sezeryan haberini aldıklarında şoka girmişler. Saatlerce çektiğim sancı boşa gitti. Hemen ameliyathaneye aldılar beni orada bebişşm çok şükür sağasalim dünyaya geldi. Biraz maceralı acı dolu bi Doğum hikayem oldu ama şuan hepsine değer bebeğime baktığım an hepsi geçip gidiyo ☺☺☺